Semua Bab อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา: Bab 61 - Bab 70

เครื่องเสวยถูกยกเข้ามาในห้องบรรทมของฮ่องเต้เฉกเช่นทุกวัน สตรีวัยกลางคนใบหน้างดงามหย่อนร่างลงนั่งขนาบข้างร่างอันไร้สติของผู้เป็นสามีแช่มช้า ความหยิ่งผยองที่เผยออกมาบ่งบอกสถานะอันสูงส่งของนางอย่างเห็นได้ชัด“กงกง ท่านออกไปก่อน ข้าจะดูแลฝ่าบาทเอง”“พ่ะย่ะค่ะ”หลายหนที่กงกงรู้สึกหนักใจ ทว่าเขามิอาจขวางอำนาจในมือของจ้าวกุ้ยเฟยได้ นางเป็นสนมที่ฝ่าบาทโปรดปรานที่สุด มีนางคอยดูแลอย่างใกล้ชิดจึงเป็นสิ่งที่คนภายนอกมองเห็นว่าสมควร“ฝ่าบาท หม่อมฉันมาแล้วเพคะ เสวยกระยาหารสักหน่อยจะได้มีแรง” จ้าวกุ้ยเฟยกล่าวกับร่างที่ยังแน่นิ่งราวกับว่าผู้ที่นอนอยู่รับรู้เสียงพูดคุยของนางมือขาวเนียนคว้าถ้วยกระเบื้องเคลือบขึ้นมา จากนั้นคนโจ๊กสีขาวนวลแช่มช้า กลุ่มควันลอยฟุ้งเพราะความอุ่นระอุของอาหารเหลวที่อยู่ภายในจ้าวกุ้ยเฟยตักโจ๊กขึ้นมา ทว่านางมิได้เป่าแต่อย่างใด แม้อาหารจะถูกคนจนไอสีขาวลอยวน กระนั้นโจ๊กก็ยังร้อนมากอยู่ดี ช้อนกระเบื้องลายประณีตยื่นจ่อเข้าใกล้ริมฝีปากซีดขาว ความร้อนของมันทำให้ปากไร้สีเลือดกลายเป็นสีแดงก่ำ “เสวยสิเพคะ เหตุใดฝ่าบาทจึงไม่เสวย!”

“ข้าต้องขออภัยจริง ๆ ที่พาท่านหมอหวางออกไปจากที่นี่โดยพลการ” เย่ซานหลางประสานมือ ไม่ทันได้ค้อมศีรษะลง เสิ่นจื่อซินก็ปรี่เข้ามาประคองแขนแกร่งทั้งสองไว้“ท่านอ๋อง อย่าทำเช่นนี้เพคะ”เย่ซานหลางไม่แข็งขืนแต่อย่างใด เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายลำบากใจ ชายหนุ่มยืดกายเต็มความสูง“ท่านอ๋อง เป็นกระหม่อมที่เต็มใจติดตามท่านไปเอง หากไม่เพราะท่านกระหม่อมจะได้ปลดเปลื้องปมในใจหรือ เรื่องนี้เป็นกระหม่อมที่ต้องขอบพระทัยท่าน”“พวกเรามิต่างอันใดกับถ้อยทีถ้อยอาศัย”สองสามีภรรยาเหลียวมองหน้ากัน พวกเขาพยักหน้าโดยพร้อมเพรียงท่ามกลางความเงียบที่ก่อตัวขึ้นก็มีเสียงท้องของใครบางคนประท้วงขึ้นมา หลานอวิ๋นเจียวยิ้มแห้ง “เอ่อ…หากพวกท่านยังไม่กินกันอีก เกรงว่าอาหารพวกนี้คงต้องนำไปอุ่นแล้วล่ะเจ้าค่ะ”นางอับอายจนแทบอยากมุดแผ่นดินหนี วันนี้ทั้งวันยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง ดังนั้นน้ำย่อยในกระเพาะจึงเริ่มทำงาน เสียงทุ้มหัวเราะร่วน เย่ซานหลางตักน้ำแกงรากบัววางลงตรงหน้าหญิงสาว “เป็นเพราะข้าผิดเอง ทำให้เจ้าหิวแย่แล้ว”หลานอวิ๋นเจียวแก้มแดงระเรื่อ คิ

“อย่าพูดมากเสียเวลา ลุยเลยแล้วกัน” สิ้นเสียงชายร่างใหญ่ในกลุ่มโจรก็ปรี่เข้าใส่เย่ซานหลาง ไม่ทันประชิดตัวเขาได้ด้วยซ้ำ ก็ถูกซุนเหว่ยเตะจนกระเด็นลิ่วติดกำแพงอั๊ก!“ลูกพี่!” เสียงทุ้มประสานกันชายสองคนรุดเข้าประคองผู้เป็นลูกพี่ ทว่ากลับถูกอีกฝ่ายสะบัดต่อต้าน จนพวกเขาต้องถอยร่นออกมา“ไม่ต้อง! ฆ่ามันแล้วเอาตัวผู้หญิงมาให้ได้”“ขอรับ”ความอลหม่านเกิดขึ้นทันควัน ฝ่ายโจรมีมากกว่าเย่ซานหลางหลายเท่า กระนั้นกลับมิอาจสร้างแรงกระเพื่อมแก่พวกเขาได้แม้แต่น้อยเสียงโลหะกระทบกันดังเคร้งคร้าง อาวุธลับมีดสั้นบินว่อนไปทั่วห้องโถง มือคู่หนึ่งหมายคว้าชายเสื้อของหลานอวิ๋นเจียว ไม่ทันแตะแม้เพียงปลายเส้นผม ร่างระหงก็หมุนเคว้งเข้าสู่อ้อมกอดคนข้างกายไปหวุดหวิดชายหน้าบากกัดฟันกรอด “ส่งผู้หญิงมา แล้วเราจะไม่ทำร้ายเจ้า”เย่ซานหลางยกยิ้มมุมปาก “แค่พวกเจ้าหรือ มีฝีมือใดจะทำร้ายข้า”“จองหองเสียจริง” ชายหน้าบากถ่มน้ำลายด้วยความหยาบโลน เขาควงดาบคู่เข้าปะทะกับเย่ซานหลางด้วยความดุดัน ดาบแรกหวดลงมาทว่ากลับผ่าได้เพียงอากาศ ไม่ว่าพยายามกวัดแกว่งอาวุธใ

เดินไปสักพักจนกระทั่งหลานอวิ๋นเจียวจะก้าวเท้าเข้าไปในห้อง นางก็แสร้งร้องเสียงหลงขึ้นมา “โอ๊ย...ปวดท้อง ปวดท้องจัง”เซเพ่ยเหลียนหน้าเปลี่ยนสี “เป็นอันใดหรือ”“ข้าคงกินเยอะไปหน่อย ดูเหมือนว่าจะปวดท้องมาก ไม่เป็นไรในย่ามของข้ามียา เดี๋ยวข้าเรียกท่านอ๋องให้เขาเปิดประตู”“ไม่รบกวนท่านอ๋อง จวนของข้ามียา เดี๋ยวข้าไปต้มให้เจ้า เจ้านั่งรอตรงนี้ก่อน”หลานอวิ๋นเจียวพยักหน้าหงึกหงัก “อื้อ อื้อ”เซเพ่ยเหลียนหันหลังนางพ่นลมหายใจออกมาด้วยความหงุดหงิด“โอ๊ย ปวด ปวด ปวดท้องจริง ๆ” หลานอวิ๋นเจียวแสร้งตะโกนไล่หลังเพื่อเร่งอีกฝ่าย เซเพ่ยเหลียนได้ยินเช่นนั้นก็รีบสับฝีเท้าด้วยความรวดเร็วหลานอวิ๋นเจียวมองจนแผ่นหลังบอบบางหายลับไปจากสายตา “อยากเล่นแง่กับข้าหรือ ไหนขอดูหน่อยสิว่าเจ้าทำสิ่งใดกันแน่”หลานอวิ๋นเจียวเหลียวมองไปมาระหว่างห้องทั้งสอง ในเมื่อเซเพ่ยเหลียนบอกเองว่านางจะไปนอนที่ห้องรับรอง ที่นั่นจะต้องมีบางอย่างไม่ปกติแน่ ใจของนางกลับเป็นห่วงเย่ซานหลางขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวหลานอวิ๋นเจียวลอบมองห้องของเซเพ่ยเหลียนก่อน จากนั้นหันรีหันขวางเพื่อมอ

 หลานอวิ๋นเจียวยกมือทาบอก พร้อมระบายลมหายใจออกมา “ยังอยู่ครบ”ก่อนที่ตนจะหมดสติ หลานอวิ๋นเจียวจำได้ว่านางและเย่ซานหลางกำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม หลังจากนั้นภาพก็ตัดฉับประหนึ่งซีรีส์แนวตั้งที่ตนเคยดูหลานอวิ๋นเจียวสลัดศีรษะจนเส้นผมแตกกระเจิง ก่อนจะยกมือขึ้นตีข้างแก้มเพื่อเรียกสติ “เย็นไว้เจียวเจียว ไม่มีอะไรหรอกน่า ถึงเขาจะเป็นพระเอกฮาเร็ม แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ใช่คนเลวที่ชอบฉวยโอกาสเสียทีเดียว”หลานอวิ๋นเจียวสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด หลังจัดระเบียบเสื้อผ้าหน้าผมแล้วจึงตัดสินใจออกไปด้านนอก“เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่านะ วุ่นวายแต่เช้าเลย”ทันทีที่ก้าวเท้าออกมาด้านนอกก็มีเสียงแว่วกระทบใบหูจากทางเบื้องหลัง“ตื่นแล้วหรือ เจียวเจียว”หลานอวิ๋นเจียวตัวแข็งทื่อ รู้สึกคล้ายถูกคนเอาน้ำเย็นราดตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ร่างระหงหมุนตัวกลับหลังแช่มช้า หลานอวิ๋นเจียวแหงนหน้ามองอีกฝ่าย ริมฝีปากสีกุหลาบเผยยิ้มประดักประเดิด“ท่านอ๋อง ตื่นแล้วหรือเพคะ”เย่ซานหลางพยักหน้า “หิวหรือไม่”หลานอวิ๋นเจียวส่ายหน้า ทว่าเย่ซานหลางกลับยื่นเซา