บททั้งหมดของ อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา: บทที่ 51 - บทที่ 58

ช่วงเวลาก่อนฟ้ามืด…กว่าทุกคนจะรู้ตัวว่าหานเซียนอ๋องและคุณหนูสามสกุลหลานหายตัวไปก็กินเวลาไปนานมาก แม้เป็นเรื่องใหญ่ทว่าการตัดสินแพ้ชนะในงานล่าสัตว์ก็ยังต้องมีต่อ ระหว่างนั้นฮ่องเต้จึงเร่งบัญชาให้เหล่าทหารระดมกำลังตามหาพวกเขาทั้งสอง เย่จ้านฮ่าวถือโอกาสนี้ออกรับหน้าที่เป็นผู้นำในการค้นหาตัวพี่ชายและคุณหนูสามทันทีครั้นหลานจงฝูรู้ว่าบุตรสาวของตนหายตัวไปก็แทบเป็นลมหมดสติ ทว่าเขารั้งอยู่ป่าแห่งนี้เกือบสัปดาห์ก็ยังหาบุตรีไม่พบ หนำซ้ำกิจการบ้านเมืองยังกองอยู่ตรงหน้า ขุนนางขั้นหนึ่งเช่นเขาไม่อาจเพิกเฉยต่อหน้าที่ ดังนั้นหลานจงฝูจึงจำใจกลับไปยังเมืองหลวงมือเปล่า และทำได้เพียงฝากความหวังไว้กับองค์ชายสี่ทหารบางนายคิดไปต่าง ๆ นานา บ้างหาว่าคนทั้งสองถูกสัตว์ร้ายทึ้งร่างจนไม่เหลือซาก บ้างก็เห็นต่าง อย่างไรเสียหานเซียนอ๋องก็มีวรยุทธ์สูงล้ำ แค่ออกป่าล่าสัตว์คงไม่เกิดเรื่องกับเขาง่ายดายเพียงนั้นฮูหยินผู้เฒ่าทราบข่าวเรื่องการหายตัวไปของหลานสุดที่รักก็ล้มป่วยกะทันหัน นี่จึงเป็นโอกาสที่หลานพินถิงและหลานเพ่ยจือไม่ถูกบังคับเลือกคู่แต่งงานชั่วคราว พวกนางต้องวนมาดู

หลานอวิ๋นเจียวฟื้นแล้วก็จริง ทว่าขาทั้งสองกลับเดินไม่ได้ “แม่นางหลานเพิ่งฟื้นตัวได้ไม่นาน ที่เจ้าเดินไม่ได้นั่นเพราะใช้แรงขาเกินกำลัง เจ้าไม่ต้องกังวลข้าจะฝังเข็มให้  ทุกเช้าก็ให้ลี่ซือ อ้อ…ข้าเองก็ลืมถาม เดิมลี่ซือเป็นนามที่ข้าและสามีถือวิสาสะตั้งให้กับเขา ไม่ทราบว่านามจริงของสามีเจ้าคืออะไร”“อันที่จริงข้าชอบชื่อลี่ซือที่ท่านหมอตั้งให้กับเขามาก ชื่อเดิมของเขาไม่เป็นมงคลเท่าใดนัก เช่นนั้นก็เรียกเขาว่าหลานลี่ซือไพเราะกว่าเจ้าค่ะ ท่านพี่เห็นด้วยหรือไม่” หลานอวิ๋นเจียวหันไปถามความคิดเห็นจากชายหนุ่ม“ตามใจเจ้า หากเจ้าชอบย่อมได้ทั้งสิ้น” ตอนนี้ไม่ว่าหลานอวิ๋นเจียวจะพูดคำไหนเย่ซานหลางก็เชื่อนางจนหมดสิ้น ชนิดที่ว่าชี้นกเป็นนกชี้ไม้เป็นไม้ เสิ่นจื่อซินยิ้มกริ่ม “พวกเจ้าทั้งสองรักใคร่กันดีเสียจริง หากไม่เพราะแม่นางหลานทุ่มสุดกำลังพาสามีเจ้ามาถึงปลายลำธารจนพบกับเราเกรงว่าลี่ซือคงไม่รอด ว่าแต่เหตุใดพวกเจ้าจึงอยู่ในสภาพสะบักสะบอมเช่นนั้น”“ข้าและท่านพี่ตั้งใจมาเก็บของป่า แต่พวกเรากลับหลงทาง กระทั่งเดินไปมาก็บังเอิญเผชิญหน้ากับหมียักษ์ พวกเราว

ล่วงเลยมาแล้วถึงครึ่งปี ทว่ากลับยังคงไร้วี่แววของหานเซียนอ๋องและคุณหนูสามหลานอวิ๋นเจียว ยิ่งเวลาผันผ่านไปนานเท่าใด ความหวังที่จะพบคนโดยมีลมหายใจก็ยิ่งลำบาก“เหตุใดจึงยังไม่มีข่าวของหานเซียนอ๋องอีก พวกเจ้าทำงานกันอย่างไร” เจ้าของร่างสูงภายใต้หน้ากากสีเงินกำถ้วยชาในมือแน่น พริบตาก็ขว้างมันลงบนพื้นด้วยอารมณ์เดือดดาล  เพล้ง!เหล่ามือสังหารในชุดสีเข้มมากกว่าสิบชีวิตพร้อมใจกันคุกเข่าก้มหน้างุด ชายร่างกำยำผู้หนึ่งรวบรวมความกล้าจากนั้นจึงลุกขึ้นรายงาน“นายท่าน ป่าแถบนั้นพวกเราค้นหาจนนับครั้งไม่ถ้วน บางทีพวกเขาอาจถูกสัตว์ป่ากลืนกินไปทั้งร่าง แต่หากต้องการตรวจสอบอีกหน ข้าคิดว่าพวกเราไปตามหาพวกเขาที่ชายป่าดีหรือไม่ขอรับ”นัยน์ตาคมปลาบตวัดมองเข้ม “แล้วพวกเจ้ามัวทำอะไรกันอยู่ ไสหัวไป! ครั้งนี้หากหาตัวของหานเซียนอ๋องและคุณหนูสามไม่พบก็ไม่ต้องเสนอหน้ากลับมาให้ข้าเห็น”เหล่าชายฉกรรจ์พร้อมใจกันลุกขึ้นฉับพลัน ก่อนรับคำและจากไปไม่เห็นแม้เพียงฝุ่นผง“บัดซบ! หานเซียนอ๋อง เจ้าหายหัวไปที่ใด ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะตายง่ายเช่นนี้” ปลาย

อาหารของเย็นวันนี้มีทั้งเนื้อหมูป่าและปลาเนื้อขาวที่ถูกปรุงสุกออกมาจนส่งกลิ่นหอมฟุ้งเตะจมูก หลานอวิ๋นเจียวกวาดมองทุกอย่างที่วางบนโต๊ะดวงตาเป็นประกาย หลายเดือนที่นางนอนซมเป็นผักก็ได้กินแต่เพียงอาหารรสอ่อน หลังอาการดีขึ้นก็ไม่อาจทานอาหารรสเข้มได้ทันที“วันนี้ลี่ซือเห็นว่าเจ้าทานอาหารได้ปกติแล้ว เขาเข้าครัวทำทุกอย่างด้วยตนเองเชียวนะ” หวางต้าเจิงเอ่ยกระเซ้ามือที่กำลังจะหยิบตะเกียบชะงัก นัยน์ตาดอกท้อช้อนขึ้นเล็กน้อย หลานอวิ๋นเจียวรู้สึกประหม่าทันควัน ตะเกียบในมือกว้างจึงเริ่มขยับ เย่ซานหลางคีบปลากะพงนึ่งบ๊วยเนื้อละเอียดน่าทานชิ้นพอดีคำวางลงในถ้วยตรงหน้าหญิงสาวอย่างเบามือเปลือกตาบางกะพริบถี่ ระหว่างที่เย่ซานหลางความจำเสื่อมเขาประคบประหงมดูแลหลานอวิ๋นเจียวประหนึ่งไข่มุกกลางฝ่ามือ หากแต่ก่อนหน้าเสิ่นจื่อซินบอกนางเองมิใช่หรือว่าเขาหายป่วยแล้ว ท่าทีเช่นนี้หลานอวิ๋นเจียวไม่ค่อยวางใจเสียเลย เขากำลังเอาคืนนางหรือเปล่า “เจ้ากินให้มากหน่อย ร่างกายผ่ายผอมเกินไปจะไม่มีแรง” เย่ซานหลางกล่าวหลานอวิ๋นเจียวเหลียวมองสองสามีภรรยา พวกเขาต่างส่งยิ้มทั้