All Chapters of อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา: Chapter 1 - Chapter 10

ตั้งแต่ถูกลากตัวกลับมาทั้งที่เสียงในหัวยังสับสน หลานอวิ๋นเจียวก็โดนยายแก่ที่ไหนไม่รู้ต่อว่าจนหูชา กว่าหญิงสาวจะรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง นางก็ถูกส่งไปนั่งคุกเข่าในศาลบรรพชน ที่น่าทึ่งยิ่งกว่า สมองของหลานอวิ๋นเจียวราวกับถูกตั้งค่าให้กลายเป็นคนในยุคโบราณไปอย่างแท้จริง กระทั่งวาจาที่เปล่งออกมาแทบไม่ต้องพยายามเลยด้วยซ้ำ นางก็สามารถเอ่ยมันได้อย่างคล่องปาก ความประหลาดใจซัดเข้ามาไม่หยุดเพราะอยู่ ๆ ในหัวของนางก็มีเรื่องราวผุดขึ้นมาเองอย่างกับสายน้ำ หลานอวิ๋นเจียวมีความทรงจำที่ถูกกำหนดไว้ในนิยายก่อนหน้าแล้ว นางมิได้นั่งอยู่ที่ศาลบรรพชนครั้งแรก ทว่ากลับเป็นสถานที่ที่นางเข้าออกเป็นว่าเล่น คิ้วสวยกระตุกริก ๆ เพราะนิสัยของนางในเนื้อเรื่องช่างเป็นหญิงสาวที่หน้าด้านหน้ามึนนัก เพียงเพราะอยากไปพบหานเซียนอ๋อง ตัวละครหลานอวิ๋นเจียวคนนั้นถึงกับไม่สนว่าผู้คนจะครหาตนอย่างไร ฝ่ามือเล็กยกขึ้นตบหน้าผากตนดังแปะ นี่หรือคือนางเอก คติประจำใจคงเรียกว่าด้านได้อายอดกระมัง อับอาย อับอายเสียจริง! “ภาพในหัวนี่คือข้าจริงหรือ บ้าผู้ชายขนาดหนัก” หลานอวิ๋นเจียวยกมือลูบต้นแขนที่มีขนอ่อนบนกายลุกขึ้นเกรียว เสียชื่อจอมย

เสียงกระบี่แหวกอากาศสะท้านบาดหู บุรุษร่างสูงตวัดโลหะสีเงินในมือด้วยความปราดเปรียวดุดันเจือความแข็งแกร่งผสานกลิ่นอายงดงามดั่งลมวสันต์ดุจภาพวาดจอมยุทธ์เหนือเมฆาคล้อย “ท่านอ๋อง”กระบี่ในมือถูกเก็บเข้าฝัก ชายหนุ่มผินหน้ามายังต้นเสียง “ได้เรื่องอย่างไร”“สองวันก่อนคุณหนูสามนางถูกฮูหยินผู้เฒ่าสั่งกักบริเวณพ่ะย่ะค่ะ”นัยน์ตาดั่งใบหลิวหรี่ลงจนแคบ ชายหนุ่มลดกายนั่งบนเก้าอี้ไม้ขัดเนื้อดี ถังรุ่นองครักษ์มือซ้ายค่อย ๆ รินน้ำชาส่งให้ผู้เป็นนาย จากนั้นจึงออกความเห็น“ปกติท่านอ๋องก็มิได้สนใจนาง เหตุใดช่วงนี้จึงอยากสืบเรื่องของคุณหนูสามหรือพ่ะย่ะค่ะ”เย่ซานหลางหรือหานเซียนอ๋องเป็นบุรุษรูปงามวัยฉกรรจ์ ร่างกายองอาจสูงโปร่งทว่ากลับซ่อนมวลกล้ามเนื้อไว้อย่างหนั่นแน่น ผิวพรรณเปล่งประกายดั่งหยกพิสุทธิ์ บริสุทธิ์เปรียบกับทองคำ ไม่ว่าเขาย่างกรายไปที่ใดก็มักเป็นที่หมายปองของเหล่าสตรี รวมถึงหลานอวิ๋นเจียวเช่นเดียวกัน แน่นอนว่าบทบาทเช่นนี้หลานอวิ๋นเจียวถูกยัดเยียดไม่รู้สี่รู้แปดไว้ตั้งแต่แรก หลังจากที่นางทะลุมิติเข้ามาก็มีความทรงจำอันบิดเบือนนี้ติดตัวอยู่ก่อนแล้ว หลานอวิ๋นเจียวในความทรงจำเป็นสตรีอ่อนแอสมองทึบ

ใช้เวลาไม่นานเครื่องประดับที่หลานอวิ๋นเจียวรังสรรค์ด้วยสมองและสองมือก็ออกมาเป็นรูปร่าง นอกจากดูแปลกใหม่ยังผสมกลิ่นอายแบบร่วมสมัยอยู่ด้วย ครั้นนำมาประดับลงบนเส้นผมก็ยิ่งโดดเด่นสะดุดตา“บ่าวมิได้ฝันอยู่กระมัง นี่คุณหนูสามจริงหรือ สวรรค์!” ฉวนหงแทบไม่เชื่อสายตาเดิมทีโครงหน้ารูปไข่รับกับผิวสีหิมะของหลานอวิ๋นเจียวก็นับว่าเป็นอันดับหนึ่งในบรรดาคุณหนูสกุลหลานอยู่แล้ว หากแต่เมื่อก่อนการแต่งกายของนางมักดูขัดตาเพราะการใช้สีเสื้อผ้ากับเครื่องประดับที่ไม่ลงตัว ทำให้รัศมีที่ควรเปล่งประกายเจิดจ้าถูกลดทอนลงไปด้วย ทว่าเพียงเท่านี้จะทำลายรูปโฉมนางได้อย่างไร ถ้ามิใช่การฉาบหน้าหนาคล้ายนางเอกละครงิ้ว ไม่ต้องอธิบายซ้ำก็คงรู้ดีว่าเป็นฝีมือใคร บวกกับความสมองทึบที่เคยมีทำให้หลานอวิ๋นเจียวผู้นี้ถูกจูงจมูกและผูกให้เดินตามหลังพี่สาวดอกบัวขาวอยู่ตลอด ฉวนหงยิ่งคิดก็ยิ่งหดหู่ หลานอวิ๋นเจียวหันหลัง มือเรียวคว้าแก้มนุ่มป่องแล้วดึงหยอกล้อ“คุณหนูทำอะไรเจ้าคะ บ่าวเจ็บ…” ฉวนหงหน้ายับยู่หลานอวิ๋นเจียวคลี่ยิ้มซุกซนก่อนจะลดมือลงพลางกล

เดิมทีสายตาแทบทุกคู่ต้องหยุดอยู่ที่หลานพินถิงเสมอ รอยยิ้มหวานละไมแห้งเหี่ยวลงช้า ๆ เมื่อสัมผัสได้ว่าตนกำลังถูกมองข้ามไป“พี่หญิงใหญ่ไม่เข้าไปหรือเจ้าคะ”หลานพินถิงกระแอม “น้องหญิงสาม คนมากมายเกินไป ข้าว่าเราไปหาที่เดินเล่นสงบ ๆ กว่านี้ดีหรือไม่”“พี่หญิงใหญ่ นี่มันเทศกาลนะเจ้าคะ คนน้อยสิแปลก แต่หากท่านไม่ชอบคนพลุกพล่านจะกลับไปก่อนก็ย่อมได้”“ไม่เป็นไร ไหน ๆ ก็มาแล้ว มิสู้เดินเล่นสักหน่อย”“มากันแล้วหรือ” เสียงใสดังแทรกบทสนทนา หลานอวิ๋นเจียวเอ่ย “ที่แท้เป็นพี่หญิงรอง ท่านล่วงหน้ามาก่อนคงรู้ว่าในงานมีเรื่องน่าสนุกอะไรบ้าง”หลานเพ่ยจือจ้องหลานอวิ๋นเจียวตาไม่กะพริบ “นี่เจ้า…”หลานอวิ๋นเจียวเอียงคอถาม “ทำไมเจ้าคะ จำน้องสาวไม่ได้แล้วหรือ”หลานเพ่ยจือค่อนขอด “แต่งกายดี ๆ กับเขาก็เป็น ทำสกุลหลานขายหน้าอยู่ตั้งนาน” จากนั้นหญิงสาวก็ย้ายสายตาไปยังหลานพินถิงด้วยความดูแคลน“น้องหญิงรอง ข้าคิดว่าเจ้าไม่อยากมาเดินกับพวกเราเสียอีก”ความแตกต่างของสองพี่น้องเผยออกมาอย่างเห็นได้ชัด หลานพินถิงเป็นพวกซ่อนเร้นความร้ายกาจผ่

“คุณชาย ท่านคงไม่ใช่คนที่นี่กระมัง แน่ใจหรือว่าจะลงเดิมพันคุณหนูสาม นางเป็นสตรีที่หาความสามารถแทบไม่เจอ เปลี่ยนใจตอนนี้ก็ยังทัน”“ข้าไม่เปลี่ยนใจ”หลายคนถึงกับส่ายหน้าเพราะเสียดายทองมหาศาลที่เขาเอามากอง จะว่าไปแล้ววันนี้คุณหนูสามโดดเด่นเป็นอย่างมาก บางทีเขาอาจสะดุดตาต่อรูปโฉมของนางจนหน้ามืดตามัวดังนั้นจึงไม่มีใครคัดค้านการตัดสินใจของชายหนุ่มอีกเจ้าของร่างสูงไม่รอช้า เท้าแกร่งขยับเดินขึ้นไปยังชั้นบนสุด ที่ตรงนี้เป็นหอคอยสามารถขึ้นมาชมบรรยากาศอันงดงามได้ทั้งเมือง และแน่นอนมันทำให้เขามองเห็นหญิงสาวทั้งสามได้ถนัดตา แต่ละชั้นใช่ว่าใครจะขึ้นไปได้ หากกระเป๋าไม่หนาพอก็รอฟังผลชั้นล่างสุดแล้วกันฝ่ามือกว้างปลดงอบบนศีรษะลง นัยน์ตาคมกริบจับจ้องใบหน้าพริ้มเพราไม่ละสายตา รอยยิ้มสดใสของนางทำให้คิ้วเข้มขมวดแน่น หากเป็นเมื่อก่อนนางจะต้องเที่ยวไปตามตัวเขาออกจากตำหนัก ทว่ายามนี้การแข่งขันโถวหูกลับดึงความสนใจของนางไปจากเขาอย่างสิ้นเชิงชายหนุ่มครุ่นคิดอย่างไม่เข้าใจ หรือเพราะการไล่ตามที่ไม่มีผล อาจทำให้ความรู้สึกของคนที่พยายามอยู่ฝ่ายเดียวนั้นถอดใจ“ท่