บททั้งหมดของ อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา: บทที่ 31 - บทที่ 40

เรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นเมื่อวันก่อนทำให้ต้องเลื่อนการเลือกคู่ออกไปชั่วคราว กระนั้นที่บอกว่าเลื่อนก็เพียงแค่หนึ่งสัปดาห์เท่านั้น สบายใจได้ไม่เท่าไหร่ภาพเหมือนของเหล่าคุณชายก็ถูกส่งมาถึงห้องของหลานอวิ๋นเจียวทันทีหลานอวิ๋นเจียวทิ้งกายลงนอนแผ่หลาจ้องมองเพดานตาปริบ ๆ ราวกับว่ายามนี้จิตวิญญาณของนางหลุดออกจากร่างไปแล้ว“คุณหนู ท่านกำลังเสียใจที่ไม่ได้แต่งกับคุณชายหยางหรือเจ้าคะ”“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร ข้าก็แค่ท้อใจกับท่านพ่อและท่านย่า ดูเอาเถิดเกือบให้ข้าแต่งกับคนไม่เอาไหนเพียงนั้นแล้วก็ยังไม่ละความพยายามอีก” หลานอวิ๋นเจียวกล่าวเสียงเอ่ยเฉื่อย พลางเหลียวหน้ามองฉวนหงด้วยแววตาสิ้นหวัง“โถ่คุณหนู แต่หากท่านไม่เลือกอาจจะถูกมัดมือชกเฉกเช่นคุณหนูใหญ่และคุณหนูรองนะเจ้าคะ”หลานอวิ๋นเจียวพยักหน้าปลงตก พริบตาก็หยัดร่างขึ้น “เอารูปพวกนี้ไปแขวนให้หมด”“เจ้าค่ะ”ครึ่งถ้วยชาฉวนหงก็แขวนภาพเหมือนของเหล่าคุณชายเรียงรายไว้ทั้งหมด หลานอวิ๋นเจียวกวาดตามองทีละภาพพลางพิจารณาอย่างถ้วนถี่“คนนี้เจ้ารู้จักหรือไม่” หลานอวิ๋นเจียวชี้ “คุณหนู ท

เรื่องเมื่อวานกลับกลายเป็นว่าเย่ซานหลางคือผู้ที่นำข้อมูลของคุณชายเซี่ยวเมี่ยนมามอบให้ ซ้ำยังออกปากจะร่วมมือกับนางด้วย ถึงนางไม่อยากให้เขายื่นมือเข้าแทรกแต่ก็เลี่ยงไม่ได้ว่าการมีเขาคอยหนุนหลังดีกว่าหัวเดียวกระเทียมลีบ หลานอวิ๋นเจียวตัดสินใจเลือกเซี่ยวเมี่ยน จากนั้นก็ส่งภาพเหมือนไปให้คนเป็นย่า หลังจากได้รับภาพของว่าที่หลานเขยคนใหม่ หลานหงเหยาก็ดูจะพึงพอใจเป็นอย่างมาก เมื่อก่อนหลานอวิ๋นเจียวมักถูกสั่งลงโทษเพราะหัวรั้นไม่เชื่อฟัง ยามนี้กลับตรงกันข้าม หลานสาวที่คิดว่าดื้อดึงที่สุดกลับว่าง่ายที่สุดอย่างน่าเหลือเชื่อ ด้วยเหตุนี้หลานอวิ๋นเจียวจึงกลายเป็นหลานรักของท่านย่าไปโดยสิ้นเชิง“เจียวเอ๋อร์มานี่สิ”“เจ้าค่ะ”ร่างระหงสาวเท้าไปใกล้ผู้เป็นย่าด้วยสีหน้าชื่นมื่น ส่วนพี่สาวทั้งสองหน้ามู่ทู่ดุจกลืนยาขม จะนั่งตัวตรงยังลำบาก“นี่เป็นเสื้อขนจิ้งจอกแดง แม้เป็นแดนเหนือยังหายากที่สุด อากาศช่วงนี้หนาวมาก ย่ามอบให้เจ้า”หลานอวิ๋นเจียวรับเสื้อคลุมสีแดงแซมขนจิ้งจอกฟูฟ่องมาไว้ในมือ จากนั้นก็คลุมร่างของตนด้วยความดีใจ “งดงามมากเลยเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านย่า หลานร

หลานอวิ๋นเจียวไม่ตอบ นางยืนมองเซี่ยวเมี่ยนจนแน่ใจว่าเขาหายลับไปแล้ว พริบตาร่างระหงก็กระโจนลงน้ำ เย่ซานหลางพรึงเพริด ส่วนฉวนหงแทบหลั่งน้ำตา“คุณหนู! ท่านอ๋องช่วยด้วยเจ้าค่ะ คุณหนูว่ายน้ำไม่เป็น”เย่ซานหลางสบถหัวเสีย เขารีบกระโจนลงน้ำตามไปทันที“ท่านอ๋อง อะ อ้าว เหตุใดท่านอ๋องต้องกระโดดลงมา” ซุนเหว่ยที่เพิ่งโผล่หัวขึ้นจากน้ำประหลาดใจ“ท่านองครักษ์ซุน เหตุใดท่านถึงอยู่ในน้ำหรือเจ้าคะ” ฉวนหงปาดคราบน้ำตาลวก ๆซุนเหว่ยหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก เขาไม่ได้บอกว่าตนลอบไปแสดงละครเป็นพรายน้ำ ชายหนุ่มว่ายขึ้นฝั่ง พลางจ้องกลับไปเบื้องล่าง “เมื่อครู่ท่านอ๋องลงไปทำไม”ฉวนหงตอบ “ไปช่วยคุณหนู”ซุนเหว่ยตกใจ “นางก็ตกน้ำด้วยรึ”ฉวนหงส่ายหน้า “คุณหนูกระโดดลงไปเองเจ้าค่ะ”ซุนเหว่ยกะพริบตาไล่ละอองน้ำที่เกาะแพขนตาออก “เหตุใดถึงกระโดดไปเล่า”ฉวนหงเบะปากทำท่าจะหลั่งน้ำตาอีกหน ซุนเหว่ยรีบปราม “ไม่ต้องห่วง ท่านอ๋องช่วยนางได้แน่”ชั่วอึดใจเย่ซานหลางและหลานอวิ๋นเจียวก็ไปโผล่อีกฝั่ง หญิงสาวสำลักน้ำจนหน้าแดงก่ำ“เจ้าอยากตายงั้นหรือ!

องครักษ์ทั้งสองถึงกับมองหน้ากันหลุกหลิก เมื่อก่อนยามที่หลานอวิ๋นเจียวมาขอเข้าพบเย่ซานหลาง เขาก็มักบอกปัดว่าตนไม่ว่างพบ ข้าวของที่นางหอบมาฝากพวกตนจะเป็นคนรับไว้แทนเจ้านายเสมอ และเย่ซานหลางไม่แม้จะแตะต้องสิ่งของเหล่านั้นเลย ทว่าในตอนที่เย่ซานหลางรู้ข่าวว่าหลานอวิ๋นเจียวติดตามบิดาเข้าวัง เขาก็ละทิ้งการประชุมอย่างไม่แยแส แล้วรีบปรี่มาตามหานางจ้าละหวั่น “ครั้งนี้ไม่แอบเข้าวังแล้วหรือ” เย่ซานหลางถาม ฝ่ามือกว้างยังคงจับจูงมือเล็กไว้ไม่ปล่อยหลานอวิ๋นเจียวลดตามองมือที่จับจูงตน ริมฝีปากสีกุหลาบเม้ม ๆ คลาย ๆ ราวกับว่าริมฝีปากหนักอึ้งครั้นเจ้าของร่างสูงที่เดินดุ่ม ๆ นำหน้าไม่ได้รับคำตอบ เขาจึงหันกลับหลังไปมองอีกฝ่าย เพราะขาของเขายาวเกินไปสตรีร่างเล็กจึงอยู่ในสภาพกึ่งเดินกึ่งวิ่ง เย่ซานหลางรีบผ่อนฝีเท้าช้าลง หลานอวิ๋นเจียวแหงนมองอีกฝ่าย เขาไม่ได้ลากนางเหมือนตอนแรกแล้ว “ท่านอ๋อง หม่อมฉันเดินเองได้เพคะ”เขาลดสายตามองมือของตนที่กุมข้อมือเล็กไม่ปล่อย หลานอวิ๋นเจียวคิดว่าอีกฝ่ายจะปล่อยตนให้เป็นอิสระ ตรงกันข้าม ชายหนุ่มกระชับมือที่กุมแน่นกว

หยางป่ายชวนเม้มปากจนเป็นเส้นตรง ไม่นานก็ตัดสินใจตอบคำถาม “ไม่ได้เป็นเพราะท่านแม่ของข้า นางไม่รู้ว่าข้าทำเรื่องนี้ ส่วนท่านพ่อของข้า…ข้าเองก็ไม่รู้ ตั้งแต่ลืมตาดูโลกข้าก็เห็นเพียงท่านแม่คนเดียว ถามนางไปก็ไม่เคยบอกเรื่องนี้”หลานอวิ๋นเจียวเลิกคิ้วหนึ่งฝั่ง เรื่องครอบครัวผู้อื่นนางเองก็ไม่อยากสอด ดูเหมือนบิดาของเด็กคนนี้อาจเป็นปมในใจของเขา เช่นนั้นนางก็ไม่ควรฟื้นฝอยหาตะเข็บ เรื่องบางเรื่องไม่พูดยังดีเสียกว่า ปล่อยให้เป็นความลับของสวรรค์ต่อไปก็สบายใจเช่นเดียวกัน“มาแล้วขอรับ”บะหมี่กลิ่นหอมกรุ่นถูกยกมาวางตรงหน้า หยางป่ายชวนดวงตาเป็นประกาย น้ำย่อยในท้องส่งเสียงอีกครั้ง“กินสิ” หลานอวิ๋นเจียวดันถ้วยบะหมี่ทั้งสองถ้วยไปตรงหน้าเขาหยางป่ายชวนประหลาดใจ “ท่านไม่กินหรือ”“ข้าอิ่มแล้ว หมดนี่เป็นของเจ้า”“ถ้าเช่นนั้นอีกถ้วย ช่วยห่อให้ข้าได้หรือไม่”“วางใจเถอะ เจ้ากินให้อิ่มก็พอ อาหารท่านแม่ของเจ้าไว้ข้าจะซื้อให้ใหม่ นางป่วยไม่ใช่หรือ คงกินของมันเลี่ยนมีรสจัดไม่ได้”แต่เดิมหยางป่ายชวนไม่ค่อยวางใจในท่าทีพลิกกลับของหญิงสาวตรงหน้านัก เขาก