อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา

อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา

last updateآخر تحديث : 2026-03-12
بواسطة:  เทียนสื่อمستمر
لغة: Thai
goodnovel16goodnovel
8.5
6 تقييمات. 6 المراجعات
81فصول
4.4Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

นางเอกนิยายใครก็อยากเป็น แต่ต้องไม่ใช่นิยายฮาเร็มที่พระเอกมีเมียเป็นโขยง ดั่งถูกสวรรค์ลงทัณฑ์เพราะเธอดันทะลุมิติมาเป็นนางเอกประดับห้องหอ ไฉนพระเอกที่เคยคิดว่าเจ้าชู้โหดร้ายถึงกลายเป็นพ่อหนุ่มคลั่งรัก

عرض المزيد

الفصل الأول

บทนำ ข้ามผ่านประตูมิติ

My name is Soren.

I am twenty-one years old, legally adult, pack-registered, and carrying a bloodline that has made my life inconvenient since the day I was born.

My mother is remarrying today.

For the fifth time.

That fact alone usually earns a look. Pity, curiosity, judgment. People like to assume it is about love, or instability, or desperation. The truth is simpler and uglier.

My mother does not marry for romance.

She marries to survive and for the money too.

Her laughter floats out of the bridal suite, high and polished, the same sound she perfected years ago. It is not joy. It is performance. I have heard it used to charm council elders, soothe angry Alphas, and convince men with too much power that she is exactly what they need.

“You may now kiss the bride,” the officiating priest announces.

“Before Elsbridge Pack and the Moon Goddess, I pronounce you mates.”

Applause swells across the ballroom. Champagne flutes clink, Betas in silk gowns beam as if this is a fairy tale instead of a carefully negotiated alliance.

Alpha Donovan Dimitri pulls my mother close, his hand firm at her waist. He looks pleased, so composed and in control.

He should.

This marriage gives him everything he wants.

My mother carries one of the oldest Beta bloodlines still recognized by council law. Land rights, voting weight, historical legitimacy.

Donovan does not need an heir. He already has a son and what he needs is stability in Elsbridge, council favor, and a wife whose lineage shuts people up when they question his authority.

My mother needed protection, status and so much good things that life and money can offer.

A shield powerful enough to keep certain truths buried.

So they married.

This is not her first strategic union. Each of her previous marriages bought her what she wanted and sadly, each ended the moment the protection expired or she decided the man was no longer useful.

And me, I get dragged through every one of them.

Crystal chandeliers shaped like crescent moons glow above marble floors. The scent of roasted pheasant, heavy perfume, and wolf musk hangs thick in the air.

I edge backward, tugging my hoodie lower. My fashion taste is really bad but wearing the hoodie helps hide the mark on my left shoulder.

A waiter offers me caviar toast. I shake my head and sidestep, pulse ticking faster each time someone leans too close.

I am an omega.

Not by rank, but by blood and way different from Mom and from the moment, I was born, I became a disappoinment to her. She wanted a son and a beta but she got an omega for a daughter.

My father’s bloodline carries a recessive omega trait, one that suppresses secondary wolf markers until maturity. It is rare, quiet and easy to miss unless you know what to scent for. My mother hoped marrying into stronger packs would drown it out.

It didn’t.

One wrong step and every Alpha here will know exactly what I am.

Footsteps approach behind me.

The side exit is close. If I reach it, I can breathe. If I do not, I am trapped smiling through another hour of being evaluated like a resource.

“Watch where you’re going before you kiss me.”

Something taps the back of my head.

I spin, irritation already flaring, ready to snap at whichever pack idiot thought that was funny.

Then I stop.

He is tall. Broad-shouldered, perfectly still. His black suit fits him like armor. His face is sharp, controlled, and unreadable.

And his eyes are on me.

Dark, Intense and assessing.

“Sorry,” I say, rubbing the spot he hit.

His nostrils flare.

He leans closer and inhales again, slower this time. His body tightens.

Something flickers across his face. Confusion, shock and flash of irritation that looks dangerously close to anger.

“Omega?” he says, the word edged with disdain.

I straighten. “Congratulations,” I reply evenly. “You can smell.”

His brow lifts, clearly unused to being answered like that.

“The name is Soren,” I add. “Not omega.”

For a moment, something sharp passes through his gaze.

“Felix,” he says. His voice is low and controlled, the kind that commands attention without effort.

Felix.

“You’re in the way,” he continues.

I step aside and move past him, refusing to rush. I do not look back until I reach the side exit.

He is still watching me.

The ballroom noise fades as I step into the gardens. Cool night air bites my skin. Gravel crunches beneath my sneakers and the torchlight casts long shadows across hedges and white roses lining the path.

Then branches snap behind me.

I turn too fast, heart slamming.

His footsteps are deliberate and unhurried. His scent reaches me before he does.

I duck beneath a rose arbor, thorns catching briefly in my hair. The moon hangs low overhead and the estate’s east wing looms behind him, windows dark and watchful.

He stops several feet away.

Felix stands there with his hands in his pockets. Calm on the surface, tension rolling off him in waves.

“What?” I ask.

“He’s losing control,” he says.

His voice is rough now, strained. His eyes flash gold, then blue, then gold again.

I swallow. “And you’re telling me because…?”

He steps closer. Heat radiates from him. My wolf stirs, confused, restless.

That is when it hits me.

I cannot smell him.

No pull, no bond and no instinct, screaming mate.

Because my omega bloodline suppresses recognition until the bond is claimed. Because my wolf was taught to stay quiet. Because my mother spent years making sure no Alpha ever noticed what I was.

“Soren,” he says, my name slow and careful.

“You smell like—”

He stops.

My spine locks.

“Say it,” I warn softly. “And I will bite you.”

His gaze darkens.

“Mate.”

The word lands like a curse.

The moon goddess has a cruel sense of timing.

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى

المراجعاتأكثر

pitpimol pitanilaphalin
pitpimol pitanilaphalin
ลุ้นว่า ใครจะเป็นพระเอก
2026-01-07 19:45:02
0
0
pitpimol pitanilaphalin
pitpimol pitanilaphalin
สนุกค่ะ อย่าเทกันนะคร้า
2026-01-07 19:44:24
0
0
Alisa Shorty
Alisa Shorty
อัพเพิ่มมากกว่าวันละตอนได้ไหมคะ
2026-01-12 14:36:13
0
0
Alisa Shorty
Alisa Shorty
ผู้เขียนอัพเยอะๆหน่อย จะเติมเหรียญมากดอ่าน ...
2026-01-05 18:55:13
0
0
Alisa Shorty
Alisa Shorty
ผู้เขียนอัพ น้อยมากเลย เราตามอ่านอยู่นะ
2026-02-09 22:37:04
0
0
81 فصول
บทนำ ข้ามผ่านประตูมิติ
จอมยุทธ์หญิงเจียวเจียว แสดงความคิดเห็น : [นิยายฮาเร็มแต่ไม่ติดคำเตือนไว้สักบรรทัดใช้ได้ที่ไหน พระเอกห่วยแตก มักมากหลายใจ ไม่เป็นซิฟิลิสตายก็บุญแล้ว]นามปากกาข้าคือลิขิตสวรรค์ ตอบกลับความคิดเห็นจอมยุทธ์หญิงเจียวเจียว : [ไรต์ผิดไปแล้วได้โปรดให้อภัยไรต์เถอะ ว่าแต่…ไม่ลองเปิดใจแนวนี้บ้างเหรอ รับรองจะติดใจนะ]จอมยุทธ์หญิงเจียวเจียวตอบกลับความคิดเห็นนามปากกาข้าคือลิขิตสวรรค์ : [ไม่ชอบ ขอบายค่ะ แต่ถ้าไรต์เขียนนิยายรักเดียวเมื่อไหร่จะอภัยให้ก็ได้]นามปากกาข้าคือลิขิตสวรรค์ ตอบกลับความคิดเห็นจอมยุทธ์หญิงเจียวเจียว : [ว้า…แย่จัง ถ้าอย่างนั้นต้องรบกวนคุณนักอ่านเขียนอ่านเองแล้วล่ะ ไรต์ก็อยากรู้ว่าโลกนี้ยังมีคนรักเดียวใจเดียวอยู่จริงหรือเปล่า]“หน็อย…นักเขียนคนนี้เกิดมาคงไม่รู้จักความรัก เลยเขียนให้พระเอกมักมากขนาดนี้ ได้เลยเดี๋ยวแม่เจียวเจียวจัดให้”หลานอวิ๋นเจียวเป็นนักกีฬาแม่นปีนหญิงระดับเหรียญทองปีสามจากมหาลัยชื่อดัง ใครจะรู้ว่าเวลานี้เธอกำลังใส่อารมณ์ที่เดือดปะทุลงบนปลายนิ้วและนี่คืองานอดิเรกอันดำมืดที่อยู่เบื้องหลังนักกีฬาหญิงใบหน้าจิ้มลิ้มทั้งยังมากความสามารถ ซึ่งไม่ใช่การจับกระบอกปืนอย่าง
اقرأ المزيد
บทที่ 1 นางเอกปลาเค็ม (1)
ตั้งแต่ถูกลากตัวกลับมาทั้งที่เสียงในหัวยังสับสน หลานอวิ๋นเจียวก็โดนยายแก่ที่ไหนไม่รู้ต่อว่าจนหูชา กว่าหญิงสาวจะรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง นางก็ถูกส่งไปนั่งคุกเข่าในศาลบรรพชน ที่น่าทึ่งยิ่งกว่า สมองของหลานอวิ๋นเจียวราวกับถูกตั้งค่าให้กลายเป็นคนในยุคโบราณไปอย่างแท้จริง กระทั่งวาจาที่เปล่งออกมาแทบไม่ต้องพยายามเลยด้วยซ้ำ นางก็สามารถเอ่ยมันได้อย่างคล่องปาก ความประหลาดใจซัดเข้ามาไม่หยุดเพราะอยู่ ๆ ในหัวของนางก็มีเรื่องราวผุดขึ้นมาเองอย่างกับสายน้ำ หลานอวิ๋นเจียวมีความทรงจำที่ถูกกำหนดไว้ในนิยายก่อนหน้าแล้ว นางมิได้นั่งอยู่ที่ศาลบรรพชนครั้งแรก ทว่ากลับเป็นสถานที่ที่นางเข้าออกเป็นว่าเล่น คิ้วสวยกระตุกริก ๆ เพราะนิสัยของนางในเนื้อเรื่องช่างเป็นหญิงสาวที่หน้าด้านหน้ามึนนัก เพียงเพราะอยากไปพบหานเซียนอ๋อง ตัวละครหลานอวิ๋นเจียวคนนั้นถึงกับไม่สนว่าผู้คนจะครหาตนอย่างไร ฝ่ามือเล็กยกขึ้นตบหน้าผากตนดังแปะ นี่หรือคือนางเอก คติประจำใจคงเรียกว่าด้านได้อายอดกระมัง อับอาย อับอายเสียจริง! “ภาพในหัวนี่คือข้าจริงหรือ บ้าผู้ชายขนาดหนัก” หลานอวิ๋นเจียวยกมือลูบต้นแขนที่มีขนอ่อนบนกายลุกขึ้นเกรียว เสียชื่อจอมย
اقرأ المزيد
บทที่ 1 นางเอกปลาเค็ม (2)
“คุณหนูไหวหรือเจ้าคะ”“ไหว! ข้าไปได้แน่” หลานอวิ๋นเจียวยิ้มจนยายิบหยี เรื่องน่าสนุกเพียงนี้จะพลาดได้อย่างไร ความเจ็บปวดไหนเลยจะสู้ความอยากรู้อยากเห็น“เช่นนั้นบ่าวช่วยนะเจ้าคะ”“ขอบใจนะ เจ้าคงเป็นฉวนหงกระมัง”ฉวนหงลอบขบขันแผ่วเบา “หากมิใช่บ่าวจะเป็นใครไปได้เจ้าคะ”หลานอวิ๋นเจียวยิ้มแห้งขอด “นั่นสินะ ขอบคุณที่เป็นห่วงข้า อาหง”ฉวนหงตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ ครั้นสบตาที่จริงใจของเจ้านาย ความประหม่าก็มลายไปจนสิ้น “บ่าวเป็นคนของคุณหนู ไม่ห่วงท่านจะให้ห่วงผู้ใดเจ้าคะ ไปเถิด ค่อย ๆ เจ้าค่ะ”ฉวนหงประคองหลานอวิ๋นเจียวที่เดินขากะเผลกกลับไปยังห้องของตน ระหว่างทางก็บังเอิญพบกับหญิงสาวใบหน้าเย่อหยิ่งคนหนึ่ง จะว่าไปแล้วอีกฝ่ายก็มีเค้าคล้ายคลึงกับหลานอวิ๋นเจียวอยู่สองสามส่วน ดูเหมือนสตรีผู้นี้คงเป็นพี่สาวอีกคนที่นางยังไม่เคยพบเสียงใสพึมพำ “นางคงไม่ใช่หลานเพ่ยจือกระมัง”ฉวนหงกระซิบตอบ “ก็คุณหนูรองหลานเพ่ยจืออย่างไรเจ้าคะ คุณหนูตกต้นไม้จนหัวกระแทกหรือเปล่าเจ้าคะ”หลานอวิ๋นเจียวส่ายหน้า ในที่สุดนางก็นึกออกแล้ว นิยายเรื่องนี้หากตามต้นฉบับแท้จริง สกุลหลานนั้นมีบุตรีเพียงแค่สองคน คือหลานพินถิงและหลานเพ่ยจือ
اقرأ المزيد
บทที่ 2 กับดักอาภรณ์ (1)
เสียงกระบี่แหวกอากาศสะท้านบาดหู บุรุษร่างสูงตวัดโลหะสีเงินในมือด้วยความปราดเปรียวดุดันเจือความแข็งแกร่งผสานกลิ่นอายงดงามดั่งลมวสันต์ดุจภาพวาดจอมยุทธ์เหนือเมฆาคล้อย “ท่านอ๋อง”กระบี่ในมือถูกเก็บเข้าฝัก ชายหนุ่มผินหน้ามายังต้นเสียง “ได้เรื่องอย่างไร”“สองวันก่อนคุณหนูสามนางถูกฮูหยินผู้เฒ่าสั่งกักบริเวณพ่ะย่ะค่ะ”นัยน์ตาดั่งใบหลิวหรี่ลงจนแคบ ชายหนุ่มลดกายนั่งบนเก้าอี้ไม้ขัดเนื้อดี ถังรุ่นองครักษ์มือซ้ายค่อย ๆ รินน้ำชาส่งให้ผู้เป็นนาย จากนั้นจึงออกความเห็น“ปกติท่านอ๋องก็มิได้สนใจนาง เหตุใดช่วงนี้จึงอยากสืบเรื่องของคุณหนูสามหรือพ่ะย่ะค่ะ”เย่ซานหลางหรือหานเซียนอ๋องเป็นบุรุษรูปงามวัยฉกรรจ์ ร่างกายองอาจสูงโปร่งทว่ากลับซ่อนมวลกล้ามเนื้อไว้อย่างหนั่นแน่น ผิวพรรณเปล่งประกายดั่งหยกพิสุทธิ์ บริสุทธิ์เปรียบกับทองคำ ไม่ว่าเขาย่างกรายไปที่ใดก็มักเป็นที่หมายปองของเหล่าสตรี รวมถึงหลานอวิ๋นเจียวเช่นเดียวกัน แน่นอนว่าบทบาทเช่นนี้หลานอวิ๋นเจียวถูกยัดเยียดไม่รู้สี่รู้แปดไว้ตั้งแต่แรก หลังจากที่นางทะลุมิติเข้ามาก็มีความทรงจำอันบิดเบือนนี้ติดตัวอยู่ก่อนแล้ว หลานอวิ๋นเจียวในความทรงจำเป็นสตรีอ่อนแอสมองทึบ
اقرأ المزيد
บทที่ 2 กับดักอาภรณ์ (2)
ริมฝีปากสีกุหลาบกระตุกยิ้มหนึ่งฝั่ง นี่สินะโชคชะตาของการเป็นนางเอก หลานอวิ๋นเจียวหันหลังกลับ แววตาพราวระยับเปลี่ยนเป็นไร้เดียงสาประหนึ่งกวางน้อย “ข้าจะสวมชุดนี้เจ้าค่ะ”หลานพินถิงหน้าเปลี่ยนสีทันควัน กิริยาเหล่านั้นล้วนอยู่ในสายตาของหลานอวิ๋นเจียวทั้งหมด“ปกติเจ้าไม่ชอบสีแดงมิใช่หรือ เกรงว่าสวมไปจะไม่เข้ากับเครื่องประดับที่เจ้ามี”“อ้อ…ไม่เห็นจะยากเลยเจ้าค่ะ เครื่องประดับพวกนี้เดิม ๆ ข้าเบื่อยิ่งนัก มิสู้ร้อยมันขึ้นใหม่ก็สิ้นเรื่อง” กล่าวจบหลานอวิ๋นเจียวก็คว้าเครื่องประดับซึ่งนางมองปราดเดียวยังรู้ว่ามันเชยยิ่งกว่าอะไร หากนำมาเทียบกับปิ่นระย้าที่ปักอยู่บนเส้นผมของหลานพินถิงแล้ว เครื่องประดับที่หลานอวิ๋นเจียวมีทั้งหมดยังสู้ไม่ได้กับของชิ้นเดียวบนหัวของนางรสนิยมย่ำแย่เพียงนี้ยังเทียบไม่ได้กับไม้แยงฟัน!หลานพินถิงตาโตเมื่อเห็นว่าหลานอวิ๋นเจียวทำการชำแหละบรรดาไข่มุกเพชรพลอยจนเกลื่อนไปหมด “น้องหญิงสาม เจ้าจะทำอะไร นั่นมิใช่เครื่องประดับที่เจ้าชอบหรือ”หลานอวิ๋นเจียวยิ้มตาปิด “ของนอกกาย
اقرأ المزيد
บทที่ 3 รูปโฉมจิ้งจอกที่ถูกซ่อนเร้น (1)
ใช้เวลาไม่นานเครื่องประดับที่หลานอวิ๋นเจียวรังสรรค์ด้วยสมองและสองมือก็ออกมาเป็นรูปร่าง นอกจากดูแปลกใหม่ยังผสมกลิ่นอายแบบร่วมสมัยอยู่ด้วย ครั้นนำมาประดับลงบนเส้นผมก็ยิ่งโดดเด่นสะดุดตา“บ่าวมิได้ฝันอยู่กระมัง นี่คุณหนูสามจริงหรือ สวรรค์!” ฉวนหงแทบไม่เชื่อสายตาเดิมทีโครงหน้ารูปไข่รับกับผิวสีหิมะของหลานอวิ๋นเจียวก็นับว่าเป็นอันดับหนึ่งในบรรดาคุณหนูสกุลหลานอยู่แล้ว หากแต่เมื่อก่อนการแต่งกายของนางมักดูขัดตาเพราะการใช้สีเสื้อผ้ากับเครื่องประดับที่ไม่ลงตัว ทำให้รัศมีที่ควรเปล่งประกายเจิดจ้าถูกลดทอนลงไปด้วย ทว่าเพียงเท่านี้จะทำลายรูปโฉมนางได้อย่างไร ถ้ามิใช่การฉาบหน้าหนาคล้ายนางเอกละครงิ้ว ไม่ต้องอธิบายซ้ำก็คงรู้ดีว่าเป็นฝีมือใคร บวกกับความสมองทึบที่เคยมีทำให้หลานอวิ๋นเจียวผู้นี้ถูกจูงจมูกและผูกให้เดินตามหลังพี่สาวดอกบัวขาวอยู่ตลอด ฉวนหงยิ่งคิดก็ยิ่งหดหู่ หลานอวิ๋นเจียวหันหลัง มือเรียวคว้าแก้มนุ่มป่องแล้วดึงหยอกล้อ“คุณหนูทำอะไรเจ้าคะ บ่าวเจ็บ…” ฉวนหงหน้ายับยู่หลานอวิ๋นเจียวคลี่ยิ้มซุกซนก่อนจะลดมือลงพลางกล
اقرأ المزيد
บทที่ 3 รูปโฉมจิ้งจอกที่ถูกซ่อนเร้น (2)
 ทันทีที่หลานอวิ๋นเจียวผลุบหัวกลับเข้าไป จากรอยยิ้มใจดีของหลานพินถิงก็หุบฉับลงทันควัน แพรพกในมือถูกนางกำแน่นจนเกิดรอยยับย่นวันนี้ควรเป็นนางที่โดดเด่น ไฉนจึงถูกหลานอวิ๋นเจียวทำพังไม่เป็นท่า หรือน้องสาวผู้นี้รู้ตัวแล้ว จึงจงใจเป็นปรปักษ์กับนางอย่างโจ่งแจ้งหากวันนี้หานเซียนอ๋องไปงานโคมไฟจะไม่เผลอไผลกับรูปโฉมประหนึ่งปีศาจจิ้งจอกของหลานอวิ๋นเจียวหรือ เมื่อก่อนนางแอบเก็บหางอีกฝ่ายเอาไว้อย่างแนบเนียน หนนี้ไม่อาจทำได้เสียแล้วน่าเจ็บใจนัก น้องสาวสมองทึบผู้นั้นหายไปที่ใดระหว่างที่รถม้ามุ่งหน้าไปงานโคมไฟ บ่อยครั้งที่หลานพินถิงเฝ้าพยายามหว่านล้อมให้หลานอวิ๋นเจียวสิ้นความมั่นใจ หารู้ไม่ว่าสิ่งที่หลานพินถิงพ่นออกมาเข้าตัวเองไปมากกว่าเก้าในสิบส่วนหลานอวิ๋นเจียวอมยิ้ม “ปิ่นสีมรกตเข้ากับข้าก็จริงอยู่ แต่เกรงผู้คนจะหาว่าเป็นนกยูงรำแพนนี่สิเจ้าคะ”หลานพินถิงถึงกับสะอึก เพราะเครื่องหัววันนี้นางประโคมใส่เครื่องประดับจนไม่เหลือที่ว่างเว้น เพียงเพราะต้องการให้ตนดูเด่นจนสะดุดตา กระทั่งได้ยินคำว่านกยูงรำแพนก็ทำเอานางหมดความมั่นใจไปเสียเอง“น
اقرأ المزيد
บทที่ 4 ตัวประกอบที่ไม่มีในความทรงจำ
เดิมทีสายตาแทบทุกคู่ต้องหยุดอยู่ที่หลานพินถิงเสมอ รอยยิ้มหวานละไมแห้งเหี่ยวลงช้า ๆ เมื่อสัมผัสได้ว่าตนกำลังถูกมองข้ามไป“พี่หญิงใหญ่ไม่เข้าไปหรือเจ้าคะ”หลานพินถิงกระแอม “น้องหญิงสาม คนมากมายเกินไป ข้าว่าเราไปหาที่เดินเล่นสงบ ๆ กว่านี้ดีหรือไม่”“พี่หญิงใหญ่ นี่มันเทศกาลนะเจ้าคะ คนน้อยสิแปลก แต่หากท่านไม่ชอบคนพลุกพล่านจะกลับไปก่อนก็ย่อมได้”“ไม่เป็นไร ไหน ๆ ก็มาแล้ว มิสู้เดินเล่นสักหน่อย”“มากันแล้วหรือ” เสียงใสดังแทรกบทสนทนา หลานอวิ๋นเจียวเอ่ย “ที่แท้เป็นพี่หญิงรอง ท่านล่วงหน้ามาก่อนคงรู้ว่าในงานมีเรื่องน่าสนุกอะไรบ้าง”หลานเพ่ยจือจ้องหลานอวิ๋นเจียวตาไม่กะพริบ “นี่เจ้า…”หลานอวิ๋นเจียวเอียงคอถาม “ทำไมเจ้าคะ จำน้องสาวไม่ได้แล้วหรือ”หลานเพ่ยจือค่อนขอด “แต่งกายดี ๆ กับเขาก็เป็น ทำสกุลหลานขายหน้าอยู่ตั้งนาน” จากนั้นหญิงสาวก็ย้ายสายตาไปยังหลานพินถิงด้วยความดูแคลน“น้องหญิงรอง ข้าคิดว่าเจ้าไม่อยากมาเดินกับพวกเราเสียอีก”ความแตกต่างของสองพี่น้องเผยออกมาอย่างเห็นได้ชัด หลานพินถิงเป็นพวกซ่อนเร้นความร้ายกาจผ่
اقرأ المزيد
บทที่ 5 หมากตัวสำคัญ (1)
เรื่องผ้าเช็ดหน้าเมื่อครู่ถูกโยนทิ้งชั่วคราว หลานอวิ๋นเจียวไม่อยากเอามาคิดให้เสียอารมณ์ ตอนนี้ความสนใจของหญิงสาวจดจ่ออยู่ที่การแข่งขันโถวหูมากกว่าหลานอวิ๋นเจียวดูตื่นตาเป็นพิเศษเพราะเป็นการละเล่นยุคโบราณที่แทบเลือนหายไปแล้วในยุคที่นางจากมา หญิงสาวกวาดสายตาสำรวจของรางวัลที่ตั้งอยู่ภายในร้าน กระทั่งสะดุดตาเข้ากับธนูคันหนึ่ง “เถ้าแก่ หากข้าอยากได้ธนูคันนั้นต้องทำอย่างไร”ชายวัยกลางคนยิ้มประจบ “คุณหนูตาถึงยิ่งนัก นี่เป็นคันธนูอย่างดีทำขึ้นจากเอ็นและเขาสัตว์โดยเฉพาะ ช่างฝีมือทำออกมาอย่างประณีตทีเดียว หากท่านต้องการก็ต้องโยนลูกดอกให้ลงเป้าโดยไม่พลาดเลยห้าดอก”หลานอวิ๋นเจียวพยักหน้าหงึกหงัก นางไม่รู้หรอกว่าความสามารถของตนในตอนนี้มีเท่าใด หากแต่นางคิดว่าอาจพอประยุกต์จากทักษะที่ตนเป็นนักแม่นปีนเข้าไปได้  “น้องหญิงสาม เหตุใดจึงอยากได้ธนูคันนั้น นี่เจ้าคงไม่คิดจะนำมันไปเป็นของฝากให้ท่านอ๋องกระมัง” หลานพินถิงถามหลานเพ่ยจือแค่นเสียง “คนที่เดินยังเซเช่นเจ้า คิดจะปาลูกดอกลงเป้าได้จริงหรือ”หลานอวิ๋นเจียวเป็นคุณหนูชนิดที่ว่าไร้ทักษะและค
اقرأ المزيد
บทที่ 5 หมากตัวสำคัญ (2)
“คุณชาย ท่านคงไม่ใช่คนที่นี่กระมัง แน่ใจหรือว่าจะลงเดิมพันคุณหนูสาม นางเป็นสตรีที่หาความสามารถแทบไม่เจอ เปลี่ยนใจตอนนี้ก็ยังทัน”“ข้าไม่เปลี่ยนใจ”หลายคนถึงกับส่ายหน้าเพราะเสียดายทองมหาศาลที่เขาเอามากอง จะว่าไปแล้ววันนี้คุณหนูสามโดดเด่นเป็นอย่างมาก บางทีเขาอาจสะดุดตาต่อรูปโฉมของนางจนหน้ามืดตามัวดังนั้นจึงไม่มีใครคัดค้านการตัดสินใจของชายหนุ่มอีกเจ้าของร่างสูงไม่รอช้า เท้าแกร่งขยับเดินขึ้นไปยังชั้นบนสุด ที่ตรงนี้เป็นหอคอยสามารถขึ้นมาชมบรรยากาศอันงดงามได้ทั้งเมือง และแน่นอนมันทำให้เขามองเห็นหญิงสาวทั้งสามได้ถนัดตา แต่ละชั้นใช่ว่าใครจะขึ้นไปได้ หากกระเป๋าไม่หนาพอก็รอฟังผลชั้นล่างสุดแล้วกันฝ่ามือกว้างปลดงอบบนศีรษะลง นัยน์ตาคมกริบจับจ้องใบหน้าพริ้มเพราไม่ละสายตา รอยยิ้มสดใสของนางทำให้คิ้วเข้มขมวดแน่น หากเป็นเมื่อก่อนนางจะต้องเที่ยวไปตามตัวเขาออกจากตำหนัก ทว่ายามนี้การแข่งขันโถวหูกลับดึงความสนใจของนางไปจากเขาอย่างสิ้นเชิงชายหนุ่มครุ่นคิดอย่างไม่เข้าใจ หรือเพราะการไล่ตามที่ไม่มีผล อาจทำให้ความรู้สึกของคนที่พยายามอยู่ฝ่ายเดียวนั้นถอดใจ“ท่
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status