Semua Bab อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา: Bab 71 - Bab 80

“จีบก็คือ การดูแลเอาใจใส่ หรืออะไรก็ตามที่จะทำให้อีกฝ่ายชอบและสบายใจ กระทั่งต่างฝ่ายต่างมีใจตรงกันแล้ว ก็คบหาดูใจกันได้ แบบนี้เรียกว่าจีบติด”“เช่นนั้นที่ผ่านมา ข้าจีบเจ้าติดหรือไม่ เจ้าพอใจหรือเปล่า”หลานอวิ๋นเจียวตัวแข็งค้าง ดวงตาเบิกกว้างยิ่งกว่าไข่หงส์ เกือบปีที่ผ่านมาเย่ซานหลางดูแลนางอย่างดีจริง ๆ เรียกได้ว่ายุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอมหลานอวิ๋นเจียวกระแอมพลางเบือนหน้าหนี ที่แท้เขาก็จีบนางอยู่หรอกหรือ ก่อนหน้านางคิดมาตลอดว่าเป็นเพราะเขาความจำเสื่อม“ขะ…ขอคิดก่อนเพคะ”“เป็นแฟนก่อนค่อยคิดได้หรือไม่” เสียงทุ้มสวนกลับ“หา…ก่อนเป็นแฟนก็ต้องคิดสิเพคะ” หลานอวิ๋นเจียวค้อนขวับนัยน์ตาคมเข้มวาวระยับประหนึ่งจิ้งจอกตัวร้าย พริบตาก็ถูกแทนที่ด้วยสายตาออดอ้อนดุจหมาน้อยตัวหนึ่ง หลานอวิ๋นเจียวไม่ทันสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงด้วยซ้ำ“ความรู้สึกที่ข้ามีต่อเจ้าล้วนเป็นจริงทั้งสิ้น ข้าจำได้ว่าเจ้านั้นมีทั้งด้านที่ชอบและไม่ชอบข้า เช่นนั้นเจ้าไม่ชอบสิ่งใดในตัวข้าก็บอกมาเถิด ข้าจะรีบแก้ไข”คิ้วสวยเคลื่อนเข้าชิดกันเล็กน้อย หญิงสาวไตร่ตรองเรื่องท

ใช้เวลาสามวันก็มาถึงหน้าจวนสกุลหลาน เย่ซานหลางปลีกตัวออกไปก่อนตั้งแต่เข้ามาในตัวเมืองเพื่อไม่ให้เป็นที่ผิดสังเกต นับตั้งแต่เขาปรากฏตัวเพื่อสะสางเรื่องของจ้าวกุ้ยเฟยทุกคนล้วนรู้ว่าหานเซียนอ๋องรอดชีวิตกลับมาอย่างปาฏิหาริย์ ทว่ากลับไร้ร่องรอยของคุณหนูสามข่าวลือที่ว่าคนทั้งสองหายตัวไปด้วยกันเกือบแรมปีจึงบางเบาลง หลายคนคิดว่าหลานอวิ๋นเจียวนั้นตายไปแล้ว หลานพินถิงเองก็เชื่อเรื่องนี้อย่างสนิทใจ หลายเดือนที่นางพยายามหลบเลี่ยงงานแต่งในที่สุดก็บังเกิดผลแล้ว ทันทีที่หานเซียนอ๋องกลับมาเขาจะต้องเลือกพระชายา ตำแหน่งนี้จะต้องเป็นของนางแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น“ท่านพ่อ เครื่องประดับชิ้นนี้งดงามหรือไม่เจ้าคะ”หลานพินถิงหมุนร่างซ้ายขวา ใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้ม วันนี้นางจะได้ติดตามบิดาเข้าวัง นั่นหมายความว่าหลานพินถิงจะได้พบกับหานเซียนอ๋อง“เจ้างามอยู่แล้ว ทว่าความงามของคนเรามิได้อยู่ที่เครื่องประดับเท่านั้น เจ้ารู้ใช่หรือไม่”“ข้ารู้ ท่านพ่อสอนข้าอยู่เสมอ” หลานพินถิงออดอ้อน พลางโน้มศีรษะลงพิงตรงหน้าตักของบิดา นับตั้งแต่หลานอวิ๋นเจียวไม่อยู่ หลานเพ่ยจือก็อภิเษกกับอ

กว่าจะเรียกสติกลับมาได้น้ำชาก็แทบเย็นชืด หลานจงฝูปรายตามองผู้ที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า “ท่านอ๋องหมายความว่าอย่างไร”“ที่ข้าพูดไม่ชัดเจนหรือ”หลานอวิ๋นเจียวกุมขมับ นางปรี่เข้าหาเขาเพื่อดึงอีกฝ่ายให้ยืนขึ้น ทว่าแรงมดหรือจะขย่มต้นไม้ใหญ่ให้สั่นคลอนได้ “ท่านอ๋อง…ลุกขึ้น ทำอะไรเพคะ”“ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้น จนกว่าบิดาของเจ้าจะรับปากยกเจ้าให้กับข้า”“แต่…”“เจียวเอ๋อร์” หลานจงฝูตัดบท เขาสาวเท้ามาเบื้องหน้า จากนั้นคว้าร่างเล็กไปยืนซ้อนหลังตน“เมื่อครู่ท่านอ๋องบอกว่าชอบเจียวเอ๋อร์ แต่กระหม่อมไม่อยากให้บุตรสาวพัวพันกับความยุ่งเหยิงของวังหลัง อีกอย่างกระหม่อมรู้ว่าที่ท่านอ๋องอยากอภิเษกกับนางก็เพราะผลประโยชน์ของอำนาจใช่หรือไม่”เย่ซานหลางช้อนตาขึ้นมองอย่างแน่วแน่ “ไม่ผิด”หลานจงฝูแค่นเสียง “เช่นนั้นกระหม่อมคงไม่อาจยกลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนผู้นี้ให้ท่านอ๋องได้แล้ว อย่างไรท่านก็รูปงามเป็นอันดับหนึ่ง เกรงว่าคงไม่ขาดแคลนนารีเคียงข้าง”เย่ซานหลางส่ายหน้า “ท่านเข้าใจผิดแล้ว ที่ข้าบอกไม่ผิด นั่นคือความรู้สึกเมื่อก่อนของข้า ทว่าตอนนี้ข้าชอบเจียวเจียว

ปลายนิ้วเรียวขยับแผ่ว เปลือกตาบางแง้มเปิดแช่มช้า เสียงสะท้อนจากเนื้อผ้าที่เสียดสียามเคลื่อนไหวปลุกให้คนที่นั่งขนาบข้างเหลียวกลับมามอง“ตื่นแล้วหรือ”หลานพินถิงสะดุ้งโหยง หญิงสาวผุดนั่งขึ้นทันใด “เจ้าเป็นใคร”ชายหนุ่มยิ้มเยาะ “เป็นเจ้าสาวของข้า ยังไม่รู้จักหน้าเจ้าบ่าวตัวเองอีก”หลานพินถิงเบิกตาโพลง “หลีเจี้ยนกุ่ย! ข้าอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”“เจ้าหวังว่าตัวเองจะต้องอยู่ที่ใดหรือ”หลานพินถิงส่ายหน้าประหนึ่งคนเสียสติ “ไม่ จะต้องไม่ใช่ที่นี่ ข้าไม่มีทางแต่งกับเจ้า!” หญิงสาวหย่อนเท้าลงจากเตียง ไม่ทันถลาออกไปก็ถูกฝ่ามือหยาบระคายคว้าเอาไว้ หนำซ้ำเขายังออกแรงดึงจนร่างบอบบางปลิวกระเด็นลงไปนอนแผ่หลากลางเตียง หลานพินถิงรู้สึกเจ็บจนลุกไม่ไหวร่างสูงตวัดขึ้นคร่อมหญิงสาว พลางรวบมือทั้งสองขึ้นเหนือศีรษะ สีหน้าของชายหนุ่มที่ภายนอกสุขุมพลิกกลับเป็นดุดันดุจมัจจุราช “ปล่อยข้า ปล่อยข้านะ คนเลว คนชั่ว ข้าไม่ได้แต่งกับเจ้า ข้าเป็นเจ้าสาวหานเซียนอ๋อง”“หน้าด้าน! ยังไม่ยอมรับความจริงอีกรึ หานเซียนอ๋องรังเกียจเจ้ายิ่งกว่ามูลสัตว์ ข้าอ้าแขนรั

กว่าหลานอวิ๋นเจียวจะตื่นก็เป็นช่วงบ่ายคล้อย มือเรียวขยับเล็กน้อย ทั้งยังรู้สึกว่าทั้งร่างร้าวระบมไปหมด“ตื่นแล้วหรือ”นัยน์ตาดอกท้อที่เพิ่งเปิดกว้างรีบหลุบมองต่ำ เสียงใสบ่นอุบ “คนโกหก”คิ้วเข้มเลิกขึ้นหนึ่งฝั่ง “ข้าโกหกอันใดเจ้า”หลานอวิ๋นเจียวสะเทิ้นอายจนไม่กล้าพูด จะให้นางบอกหรือว่าที่เขารับปากจะถนอมนางนั้นโกหกทั้งเพ ไฉนเรื่องที่เกิดขึ้นล้วนตรงกันข้าม เย่ซานหลางเห็นอีกฝ่ายหน้ามู่ทู่ก็รู้สาเหตุทันที เขารั้งร่างบางมากอดไว้ใต้อ้อมแขน “ขอโทษ ที่ข้าเป็นเช่นนั้นล้วนเพราะเจ้า หากเจ้าไม่หอมไปทั้งตัวข้าจะคลั่งเพียงนั้นได้อย่างไร ไว้คืนนี้แก้ตัวใหม่นะ”“ท่านยังจะแก้ตัวอะไรเพคะ”จะเรียกแก้ตัวได้อย่างไร นี่เรียกว่าซ้ำเติมมากกว่า“เอาล่ะ เด็กดีไม่ต้องงอแง เช่นนั้นข้าจะตามใจเจ้าทุกเรื่องเพื่อเป็นการไถ่โทษ ไหนบอกสวามีผู้นี้หน่อยสิ ว่าพระชายาปรารถนาสิ่งใด”หลานอวิ๋นเจียวพลิกตัวกลับมาประจันหน้ากับเขา “ทุกเรื่องจริงหรือเพคะ”เย่ซานหลางพยักหน้า “แน่นอน เว้นเรื่องเดียวคืออย่าห้ามให้ข้านอนกับเจ้า”หลานอวิ๋นเจียวอมลมจนแก