All Chapters of กับดักร้ายพ่ายรักคุณอา : Chapter 151 - Chapter 160

ตอนที่ 20ค่ำคืนที่ฝ่าฟันหยาดฝนโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสายในค่ำคืนที่พายุอารมณ์ในคฤหาสน์ศิระลดายังคงคุกรุ่น แสงไฟจากห้องทำงานเล็กๆ ของนุ่มนวลยังคงสว่างไสว ท่ามกลางความเงียบสงัดของตัวบ้านที่มีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาเดินวนไปอย่างสม่ำเสมอ สำหรับนุ่มนวลแล้ว ทุกวินาทีที่ผ่านไปคือแรงกดดันที่มหาศาล เพราะการสอบปลายภาคที่กำลังจะมาถึงคือ คำขาดสุดท้ายจากผู้เป็นพ่อแต่ในคืนนี้เธอไม่ได้ต่อสู้อยู่เพียงลำพังเนื่องจากความดีความชอบที่นุ่มนวลทำเกรดมิดเทอมได้ดีเยี่ยม ประกอบกับการวางแผนแยบยลของนุ่มนิ่มและภามที่ช่วยพูดหว่านล้อมคิมหันต์ว่าการให้ติวเตอร์ที่รู้ใจมาช่วยย่อมดีกว่าจ้างคนนอกที่นุ่มนวลไม่เปิดใจ คิมหันต์จึงยอมผ่อนปรนให้ต้นไม้เข้ามาในบ้านได้สัปดาห์ละสองครั้ง ภายใต้เงื่อนไขว่าต้องนั่งติวอยู่ในห้องโถงที่มีนายจันยืนคุมเชิงอยู่ห่างๆ และต้องกลับก่อนเวลาสี่ทุ่มตรง"นวลตรงนี้นวลตีความโจทย์ผิดไปนิดหนึ่งนะ" เสียงทุ้มต่ำของต้นไม้เอ่ยขึ้นเบาๆ เขานั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะไม้โอ๊คตัวยาว แสงไฟจากโคมไฟอ่านหนังสือตกกระทบใบหน้าคมเข้มที่ดูอ่อนล้าแต่ยังคงแฝงด้วยความมุ่งมั่นนุ่มนวลฟุบหน้าลงกับกองหนังสือบัญชีเล่มยักษ์"

ตอนที่22 งานบายเนียร์สุดหรูแสงไฟระยิบระยับจากโคมคริสตัลขนาดยักษ์ภายในห้องบอลรูมของโรงแรมหรูใจกลางเมือง สะท้อนกับหยดน้ำค้างบนยอดหญ้าจำลองที่ถูกจัดวางอย่างประณีตเพื่อต้อนรับงาน"Bye Nior A Night to Remember" ของคณะบริหารธุรกิจ บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและเสียงหัวเราะของเหล่านักศึกษาในชุดราตรีและสูทสากล แต่ท่ามกลางความหรูหรานั้น กลับมีความตื่นเต้นบางอย่างซ่อนอยู่เพราะคืนนี้คือคืนที่ นุ่มนวล ศิระลดา จะปรากฏตัวในฐานะดาวที่สว่างที่สุด และไม่ได้มาเพียงลำพังที่ห้องนอนใหญ่ของคฤหาสน์ศิระลดา นุ่มนวลยืนหมุนตัวอยู่หน้ากระจกบานยาว เธอสวมชุดราตรีผ้าซาตินสีน้ำเงินมิดไนท์บลูที่ขับเน้นผิวขาวผ่องดุจน้ำนม ดีไซน์เรียบหรูเปิดไหล่ข้างหนึ่ง ทิ้งชายยาวลากพื้นอย่างสง่างาม ผมทรงยาวถูกเกล้าขึ้นอย่างประณีต เผยให้เห็นลำคอระหงที่ประดับด้วยสร้อยเพชรน้ำงามที่คิมหันต์เป็นคนมอบให้เป็นรางวัลสำหรับคะแนนอันดับหนึ่ง"สวยมากเลยลูกแม่" ใบพลู เอ่ยชมพร้อมน้ำตาคลอ"วันนี้คือวันของลูกนะ""คุณพ่อท่านยอมให้พี่ต้นไม้มาจริงๆ ใช่ไหมคะแม่" นุ่มนวลถามด้วยความไม่แน่ใจ แม้คิมหันต์จะอนุญาตแล้ว แต่เธอก็ยังเกรงรังสีอำมหิตของพ

ตอนที่ 24รอยยิ้มของคิมหันต์แสงแดดยามเย็นทอดผ่านยอดไม้ในสวนสวยของคฤหาสน์ศิระลดา บรรยากาศวันนี้แตกต่างจากทุกวันที่ผ่านมา มันไม่ใช่ความเงียบที่กดดัน หรือความเคร่งขรึมที่น่ายำเกรง แต่มันคือความสงบที่แฝงไปด้วยความอบอุ่นอย่างประหลาด กลิ่นหอมของดอกแก้วโชยมาตามลม ผสมกับกลิ่นอาหารจานโปรดที่ ใบพลูลงมือเข้าครัวเตรียมด้วยตัวเองเพื่อมื้อค่ำมื้อพิเศษคิมหันต์นั่งอยู่บนม้านั่งไม้ตัวเดิมในสวน ในมือไม่ได้ถือหนังสือพิมพ์ธุรกิจหรือแท็บเล็ตเพื่อเช็กหุ้นเหมือนอย่างเคย แต่เขากำลังนั่งมองลูกสาวคนเล็กอย่าง นุ่มนวล ที่กำลังเดินหัวเราะร่าเริงอยู่ใกล้ๆ สระน้ำ โดยมี ต้นไม้ เดินเคียงข้างคอยประคองเธอตอนที่เธอทำท่าจะสะดุดขอบหินภาพที่คิมหันต์เห็นคือภาพของเด็กหนุ่มที่ไม่ได้พยายามประจบประแจงเขา แต่กลับให้ความสำคัญกับความรู้สึกของนุ่มนวลเป็นที่หนึ่ง ต้นไม้ไม่ได้แต่งตัวโก้หรูเพื่อเอาใจพ่อตา แต่วันนี้เขาสวมชุดลำลองสุภาพเรียบร้อย ท่าทางที่เขามองนุ่มนวลมันเต็มไปด้วยความทะนุถนอม สายตาแบบเดียวกับที่คิมหันต์เคยใช้มองใบพลูเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน"คุณกำลังยิ้มอยู่หรือเปล่าคะ" เสียงของใบพลูกระซิบเบาๆ ขณะที่เธอเดินมาวางแก้วน้ำลอ

เรื่องราวของลมเหนือในวัยใสๆ นะคะ ตอนที่ 1เด็กนอกผู้เย็นชาท่ามกลางความวุ่นวายของเช้าวันจันทร์ที่โรงเรียนนานาชาติชื่อดังย่านใจกลางกรุง เสียงพูดคุยของนักเรียนที่เพิ่งกลับจากปิดเทอมดังจ้อกแจ้กไปทั่วโถงทางเดิน แต่ทว่าความสนใจของทุกคนในเช้านี้กลับไม่ได้อยู่ที่เรื่องการบ้านหรือทริปท่องเที่ยวต่างประเทศ แต่มันกลับไปรวมอยู่ที่ร่างสูงโปร่งของนักเรียนใหม่ที่กำลังเดินผ่านกลุ่มฝูงชนไปอย่างเงียบเชียบเขาสวมชุดนักเรียนที่ดูเนี้ยบกริบตั้งแต่หัวจรดเท้า ใบหน้าเรียบเฉยติดจะเย็นชาถูกล้อมกรอบด้วยเส้นผมสีดำสนิทที่จัดทรงมาอย่างดี ดวงตาคมกริบสีนิลดูเหมือนจะมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นขวางคนทั้งโลกไว้ และที่สำคัญที่สุด เขาสวมหูฟังครอบหู ขนาดใหญ่ไว้ตลอดเวลา ราวกับจะประกาศก้องว่า “ห้ามรบกวนโลกส่วนตัวของผม”เขาคือลมเหนือลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของพายุและเพลินตาผู้ที่เพิ่งย้ายกลับมาจากอังกฤษกลางเทอมด้วยเหตุผลส่วนตัวที่ไม่มีใครล่วงรู้ลมเหนือเดินผ่านบอร์ดประกาศข่าวกิจกรรมโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง สายตาหลายคู่จากสาวๆ ในโรงเรียนจับจ้องเขาด้วยความหลงใหลในความหล่อเหลาระดับนายแบบ แต่กลับไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเอ่ยคำทักทาย เพราะรัง

ตอนที่3 ร่มคันเดียวกันท้องฟ้าเหนือกรุงเทพมหานครในช่วงบ่ายแก่ๆ เปลี่ยนจากสีฟ้าครามเป็นสีเทาหม่นอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายดินชื้นแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณโรงเรียนนานาชาติ เพียงไม่กี่นาทีหลังจากกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น สายฝนระลอกใหญ่ก็เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ราวกับฟากฟ้ากำลังกลั่นแกล้งเหล่านักเรียนที่กำลังจะเดินทางกลับบ้านลมเหนือ ยืนอยู่ใต้ชายคาตึกอำนวยการ เขามองสายฝนที่ตกลงมาด้วยสายตาเรียบเฉย มือหนาล้วงกระเป๋ากางเกงข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างถือร่มพับสีดำสนิทที่เขาพกติดตัวไว้เสมอตามนิสัยความเจนจัดจากเมืองลอนดอนที่ฝนตกได้ทุกเมื่อ เขาหยิบหูฟังขึ้นมาสวม เตรียมตัวจะเดินออกไปเผชิญกับความเปียกปอนเพื่อกลับไปยังรถที่คนขับรถของคุณพายุจอดรออยู่ที่หน้าประตูรั้วแต่ทว่าสายตาของเขากลับสะดุดเข้ากับร่างเล็กในชุดนักเรียนที่คุ้นตาน้ำปั่นยืนอยู่หน้าประตูทางออกอาคารเรียน เธอใช้กระเป๋านักเรียนต่างกำบังฝนที่สาดเข้ามา ใบหน้าจิ้มลิ้มดูวิตกกังวล มือข้างหนึ่งพยายามกดโทรศัพท์โทรหาใครบางคน แต่ดูเหมือนสัญญาณจะขาดหายไปเพราะพายุฝน"โธ่พี่คนขับรถเมล์อย่าเพิ่งรีบไปนะคะ น้ำปั่นจะไปไม่ทันสายที่ต่อรถไฟฟ้าแล้ว" เธอบ่นพึมพำกับตัวเ