All Chapters of กับดักร้ายพ่ายรักคุณอา : Chapter 71 - Chapter 80

ตอนที่45เดิมพันด้วยปีกที่หักคิมหันต์วางสายด้วยมือที่สั่นเทา เขาไม่ได้ตั้งใจจะส่งใบพลูให้อาทิตย์จริงๆ แต่เขาต้องใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อเพื่อซื้อเวลาและหาทางชิงตัวพลฤทธิ์ออกมาให้ได้ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไปที่ประเทศไทย ณ ห้องพักฟื้นลับพายุที่มีผ้าพันแผลพันรอบไหล่และอกจนแทบขยับไม่ได้ กำลังถือโทรศัพท์คุยกับคิมหันต์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด โดยมี เพลินตานั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ ด้วยความห่วงใย“ไอ้คิมแผนนี้มันเสี่ยงเกินไป นายจะเอาตัวเข้าแลกแบบนั้นไม่ได้” พายุเอ่ยเสียงสั่น“มันไม่มีทางเลือกแล้วพายุ ใบพลูกำลังประท้วงด้วยชีวิต ถ้าฉันไม่ทำอะไรสักอย่าง เธอคงตายไปพร้อมกับความเจ็บปวดนี่แหละ” เสียงคิมหันต์ในสายดูเหนื่อยล้าอย่างยิ่งพายุนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะเสนอทางออก“ถ้าอย่างนั้นเราต้องทำให้อาทิตย์มันประมาทที่สุด กูจะปล่อยข่าวลือผ่านสายสืบของเราว่า มึงกับใบพลูทะเลาะกันหนักจนเธอหนีออกจากบ้านพัก และมึงกำลังเสียสติจนคุมลูกน้องไม่ได้ ข่าวนี้จะทำให้อาทิตย์มันคิดว่าโอกาสทองมาถึง มันจะเริ่มย้ายคุณพลฤทธิ์ไปที่ที่มันคิดว่าปลอดภัยที่สุดเพื่อเตรียมรับตัวใบพลูและจังหวะนั้นแหละครับที่เราจะบุก”“เพลินตาฉันต้องการให

ตอนที่47เลือดล้างแค้น บรรยากาศภายในบ้านลับเต็มไปด้วยความเงียบสงัดที่ชวนให้หายใจลำบาก แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะในห้องโถงกลางสะท้อนให้เห็นใบหน้าเคร่งขรึมของชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งที่กำลังตรวจสอบอาวุธและแผนที่อย่างรัดกุม กลิ่นกาแฟดำฉุนกะทิปะปนกับกลิ่นน้ำมันปืนอบอวลไปทั่วบริเวณคิมหันต์นั่งอยู่หน้าจอมอนิเตอร์ที่แสดงพังของอู่ต่อเรือร้างอย่างละเอียด ดวงตาของเขาแข็งกร้าวประดุจเหล็กกล้าที่ผ่านการตีร้อน เขาไม่ได้นอนมาทั้งคืน ความเหนื่อยล้าถูกแทนที่ด้วยอะดรีนาลีนที่พุ่งพล่านเขาหันไปมองพายุที่กำลังเช็กปืนด้วยมือข้างที่ถนัดอย่างคล่องแคล่ว แม้ไหล่ซ้ายจะยังพันผ้าก๊อซที่มีเลือดซึมออกมาบางๆ แต่พายุก็ไม่มีทีท่าว่าจะยอมถอย“มึงแน่ใจนะพายุ ว่าแผลมึงไหว” คิมหันต์ถามเสียงต่ำพายุเงยหน้าขึ้น ยิ้มมุมปากอย่างไม่ยี่หระ “มึงถามคำนี้รอบที่สิบแล้วนะไอ้คิม แผลแค่นี้มันไกลหัวใจว่ะ อีกอย่างกูก็อยากเห็นจุดจบของไอ้หมาบ้าอาทิตย์ด้วยตาตัวเองเหมือนกัน”ในขณะนั้นเองใบพลูเดินออกมาจากห้องพัก เธออยู่ในชุดสีเข้มทะมัดทะแมง ใบหน้าซีดเผือดแต่ดวงตากลับฉายแววเด็ดเดี่ยวจนพายุยังต้องขยับตัวนั่งตัวตรง“อาคิมคะพลูพร้อมแล้วค่ะ” เ

ตอนที่49ปาฏิหาริย์ตัวน้อย บรรยากาศภายในห้องพักฟื้นพิเศษของโรงพยาบาลในเช้าวันนี้ดูเปลี่ยนไปจากหลายวันที่ผ่านมา ความอึดอัดที่เคยปกคลุมด้วยกลิ่นยาและความเงียบสงัดถูกทำลายลงด้วยแสงแดดอุ่นๆ ที่ลอดผ่านม่านสีครีม และกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกลิลลี่สีขาวที่คิมหันต์สั่งให้คนนำมาจัดแจงใหม่ตั้งแต่เช้าตรู่พลฤทธิ์ที่นอนอยู่บนเตียงปรับระดับเริ่มมีการรับรู้ที่ชัดเจนขึ้น ดวงตาของเขาไม่ได้เหม่อลอยเหมือนวันแรกๆ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้นยามที่เห็นใครบางคนก้าวเข้ามาในห้องเสียงฝีเท้าเล็กๆ ที่พยายามจะลงน้ำหนักให้เบาที่สุดดังก้องอยู่หน้าประตู ตามด้วยเสียงกระซิบกระซาบที่แสนจะไร้เดียงสา“คุณพ่อขา คุณตาหลับอยู่หรือเปล่าคะ นุ่มนิ่มเข้าไปได้ไหม”“เข้าไปได้ครับนุ่มนิ่ม แต่ต้องเดินเบาๆ นะครับคนเก่ง” เสียงทุ้มของคิมหันต์ตอบกลับมาอย่างอ่อนโยนบานประตูค่อยๆ เปิดออกกว้างขึ้น ปรากฏร่างเล็กของนุ่มนิ่ม ในชุดกระโปรงลายดอกไม้สีสดใส มือข้างหนึ่งกุมมือหนาของคิมหันต์ไว้แน่น ส่วนอีกข้างหอบหิ้วตุ๊กตาหมีตัวโปรดและม้วนกระดาษใบใหญ่มาด้วย ใบพลูเดินตามหลังมาติดๆ ใบหน้าของเธอที่เคยซีดเซียวบัดนี้เริ่มมีเลือดฝาดและรอย

ตอนที่51พูดให้ร้ายเช้าวันต่อมา บรรยากาศในบ้านยังคงทิ้งร่องรอยความตึงเครียดจากเหตุการณ์เมื่อวาน คิมหันต์พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุดเพื่อไม่ให้นุ่มนิ่ม เด็กน้อยผู้ไร้เดียงสาต้องพลอยรับรู้รอยร้าวของผู้ใหญ่ เขาและใบพลูช่วยกันจูงมือนุ่มนิ่มเดินไปขึ้นรถเพื่อไปส่งที่โรงเรียนอนุบาลเหมือนเช่นทุกวัน“วันนี้ตอนเย็นคุณพ่อกับพี่ใบพลูมารับนุ่มนิ่มเร็วๆ นะคะ นุ่มนิ่มอยากไปกินไอศกรีมค่ะ” เด็กน้อยเงยหน้าบอกด้วยรอยยิ้มสดใสคิมหันต์โน้มตัวลงไปลูบศีรษะลูกสาวอย่างอ่อนโยน“ได้ครับคนเก่ง วันนี้คุณจะเลิกงานเร็วๆ มารับนุ่มนิ่มพร้อมพี่พลูเลย ดีไหมครับ”ใบพลูพยายามฝืนยิ้มให้ลูก แต่แววตาของเธอยังคงมีความกังวลซ่อนอยู่ หลังจากส่งนุ่มนิ่มเข้าประตูโรงเรียนไปแล้ว ทั้งคู่กลับมาขึ้นรถ คิมหันต์กุมมือใบพลูไว้แน่น“พลูอย่าคิดมากเรื่องเมื่อคืนเลยนะ อาสัญญาว่าทุกอย่างจะดีขึ้น”คิมหันต์ขับรถออกไปทำงานด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แม้จะพยายามปลอบใจใบพลูแต่ในใจของเขาเองก็รุ่มร้อนไม่แพ้กัน เขาตัดสินใจแวะส่งใบพลูที่บ้านพักนนทบุรีเพื่อให้เธอได้อยู่ดูแลพ่อตามความตั้งใจ โดยกำชับบอดี้การ์ดให้อารักขาอย่างแน่นหนาที่สุด“อาขอไปเคลียร์งานแล้ว

ตอนที่52กงล้อแห่งกรรม“อัมพฤกษ์ พูดไม่ได้งั้นเหรอครับหมอ” คิมหันต์ทวนคำด้วยเสียงที่แหบพร่า“ครับ ในช่วงแรกอาจจะเป็นเช่นนั้น การทำกายภาพบำบัดและการดูแลอย่างใกล้ชิดสำคัญมากครับ”หลังจากคุณหมอเดินจากไป คิมหันต์ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร เขาซบหน้าลงกับไหล่ของใบพลู ความเข้มแข็งที่เคยมีพังทลายลงสิ้น“เพราะอา เพราะอาแท้ๆ ที่ทำให้แม่ต้องเป็นแบบนี้”ใบพลูน้ำตาคลอ เธอไม่ถือโทษโกรธคุณหญิงแม้แต่นิดเดียวที่เคยว่าร้ายเธอ เพราะในยามนี้ ภาพที่เห็นมีเพียงลูกชายที่กำลังจะใจสลายเพราะแม่“ไม่ใช่นะคะอาคิม คุณป้าท่านต้องรับรู้แน่ๆ ว่าอาคิมรักท่านมากแค่ไหน พลูสัญญาค่ะอาคิม พลูจะช่วยอาคิมดูแลคุณป้าเอง พลูจะอยู่ตรงนี้ ไม่ทิ้งอาคิมไปไหนแน่นอนค่ะ”ใบพลูมองเข้าไปในห้องกระจกของไอซียู เห็นร่างของคุณหญิงลดาวัลย์ที่มีสายระโยงระยางไม่ต่างจากพ่อของเธอในตอนนี้กงล้อแห่งกรรมอาจจะกำลังทำงานของมัน แต่สำหรับใบพลูแล้ว ความกตัญญูและการให้อภัยคือสิ่งเดียวที่จะหยุดวงจรแห่งความทุกข์นี้ได้ และเธอตั้งใจแล้วว่า เธอจะพิสูจน์ให้คุณหญิงเห็นว่าลูกสาวคนชั่วที่ท่านเคยตราหน้า คือคนที่จะอยู่เคียงข้างท่านในวันที่ท่านไม่เหลือใครจริงๆท่ามก