Todos los capítulos de กับดักร้ายพ่ายรักคุณอา : Capítulo 51 - Capítulo 60

ตอนที่34รอยยิ้มท่ามกลางม่านหมอกเสียงล้อรถที่บดลงบนกรวดหินหน้าบ้านพักไม้ชายป่า ปลุกให้หัวใจที่เต้นรัวของใบพลูแทบจะหลุดออกมานอกอก เธอรีบวิ่งลงจากระเบียงบ้านอย่างไม่คิดชีวิต ทันทีที่ประตูรถสีดำเปิดออก ร่างเล็กๆ ของ นุ่มนิ่มก็กระโจนลงมาเป็นคนแรก“พี่ใบพลูขา นุ่มนิ่มคิดถึงพี่ใบพลูที่สุดเลยค่ะ”“นุ่มนิ่มลูก พี่ใบพลูก็คิดถึงหนูมากนะคะ” ใบพลูย่อตัวลงรับแรงกระแทกจากอ้อมกอดเล็กๆ นั้น น้ำตาที่กั้นไว้ไม่อยู่ไหลพรากออกมาทันทีที่สัมผัสถึงกลิ่นแป้งเด็กที่คุ้นเคย“พี่ใบพลูคิดถึงนุ่มนิ่มเหลือเกินค่ะ คิดถึงที่สุดเลย”“นุ่มนิ่มก็คิดถึงพี่ใบพลูค่ะ นุ่มนิ่มเอาตุ๊กตาหมีมาฝากด้วย พี่ใบพลูอย่าร้องไห้นะคะ” มือน้อยๆพยายามเช็ดน้ำตาให้หญิงสาว แต่เจ้าตัวเล็กเองก็สะอื้นจนตัวโยนด้วยความดีใจยังไม่ทันที่ความซึ้งจะจางหายประตูรถอีกคันก็เปิดออก เพลินตาก้าวลงมาพร้อมถุงเสบียงเต็มสองมือ เธอทิ้งทุกอย่างลงบนพื้นหญ้าอย่างไร้ความเสียดายเมื่อเห็นเพื่อนรักที่ไม่ได้เจอหน้ากันมานาน“ยัยพลู”“ยัยเพลิน”“ฉันคิดถึงแกมากๆ เลยพลู”“ฉันก็คิดถึงแกเพลิน”สองเพื่อนรักโผเข้ากอดกันกลมกลางทุ่งหญ้าหน้าบ้าน เสียงสะอื้นของเพลินตาดังระงมจนพาย

ตอนที่35เงาที่ไล่ล่าในสวนสัตว์บรรยากาศยามเช้าที่บ้านป่าสดชื่นกว่าทุกวัน แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าทอดผ่านยอดไม้สูงชันเข้ามายังระเบียงไม้ของบ้านป่า กลิ่นไอหมอกจางๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟหอมกรุ่นที่ป้าสายเตรียมไว้ให้ ทำให้เช้านี้ดูเป็นเช้าที่แสนสงบ บนโต๊ะอาหารไม้ตัวยาว สมาชิกทุกคนนั่งล้อมวงกันทานข้าวต้มกุ้งร้อนๆ ที่ส่งควันฉุยหลังจากค่ำคืนที่เต็มไปด้วยความซึ้งกินใจ คิมหันต์ สังเกตเห็นว่าใบพลูดูมีชีวิตชีวาขึ้นมากเมื่อมีเพลินตาอยู่ข้างๆคิมหันต์เขาจึงตัดสินใจมอบของขวัญชิ้นพิเศษให้นกน้อยและนุ่มนิ่มด้วยการพาทุกคนไปเที่ยวเพื่อผ่อนคลายมากขึ้น จริงๆ เขาก็อยากให้ใบพลูผ่อนคลายและไม่อยากหนีไปจากเขานั่นเองใบพลูนั่งอยู่ข้างนุ่มนิ่มคอยเป่าข้าวต้มในช้อนให้เด็กน้อยอย่างใจเย็น แววตาของเธอในวันนี้ดูสดใสขึ้นมากจนคิมหันต์ที่นั่งอยู่หัวโต๊ะลอบมองด้วยความรู้สึกพอใจ เขาหันไปสบตาพายุเล็กน้อยก่อนจะวางช้อนลงแล้วกระแอมเบาๆ เพื่อเรียกร้องความสนใจ“นุ่มนิ่มคะ วันนี้อยากทำอะไรเป็นพิเศษไหมลูก” คิมหันต์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“เด็กน้อยเงนหน้าขึ้นจากถ้วยข้าวต้มด้วยแววตาสดใส” นุ่มนิ่มอยากไปวิ่งเล่นค่ะคุณพ่อ แต่อยากเห็นสัตว์ตั

ตอนที่36ตุ๊กตาหมีของนุ่มนิ่ม“คุณอาทิตย์ครับ ท่านครับ” เสียงเรียกอย่างตื่นตระหนกของผู้อำนวยการสวนสัตว์ดังขึ้น พร้อมกับกลุ่มบอดี้การ์ดและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่วิ่งกรูเข้ามาล้อมรอบตัวเขาไว้“แขกผู้ใหญ่มาถึงแล้วครับท่าน ท่านรัฐมนตรีและอธิบดีรอท่านอยู่ที่เวทีกลางเพื่อทำพิธีเปิด งานนี้ถ่ายทอดสดทั่วประเทศนะครับ”อาทิตย์ชะงักกึก ฝีเท้าที่กำลังจะออกวิ่งหยุดลงทันที เขามองไปยังทิศที่จอดรถด้วยแววตาอาฆาต สลับกับมองหน้าผู้อำนวยการที่เหงื่อตกจนเต็มใบหน้า“ผมไม่ไป ไปบอกเขาว่าผมติดธุระด่วน”“ไม่ได้จริงๆ ครับท่านอาทิตย์ ท่านเป็นเจ้าภาพหลักนะครับ ถ้าท่านไม่ปรากฏตัวตอนนี้ ภาพลักษณ์บริษัทจะพังพินาศ แขกผู้ใหญ่จะเสียหน้ามากนะครับ” ผู้อำนวยการเกือบจะคุกเข่าอ้อนวอน พลางส่งสัญญาณให้บอดี้การ์ดกึ่งล้อมกึ่งเชิญตัวเขาไปอาทิตย์ทำอะไรไม่ได้ เขาต้องจำใจสวมหน้ากากนักธุรกิจผู้ใจดี ก้าวขึ้นสู่เวทีท่ามกลางเสียงปรบมือต้อนรับ สายตาเขามองเห็นเพียงพายุและเพลินตาที่เดินหายลับไปในฝูงชนพร้อมรอยยิ้มผู้ชนะบนเวทีกลางของสวนสัตว์เปิดที่ถูกประดับประดาด้วยดอกไม้และริบบิ้นสีสันสดใส อาทิตย์ยืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟและกล้องถ่ายภา

ตอนที่37ปาร์ตี้ช็อกโกแลตลาวา แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าทอแสงผ่านม่านหมอกจางๆ กระทบกับยอดไม้สูงรอบบ้านป่า บรรยากาศเงียบสงัดถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของโกโก้และเนยสดที่ลอยออกมาจากห้องครัวใบพลูตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้ามืด เธอสวมผ้ากันเปื้อนสีหวาน เตรียมทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับนุ่มนิ่มเมื่อวานนี้บนเคาน์เตอร์ครัวช็อกโกแลตแท่งเกรดพรีเมียมถูกสับเป็นชิ้นเล็กๆ เตรียมพร้อมสำหรับการทำลาวาเยิ้มๆ ใบพลูวุ่นอยู่กับการร่อนแป้งและตีไข่ โดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งคอยจับจ้องเธออยู่จากประตูห้องครัว“มีอะไรให้อาช่วยไหม” เสียงทุ้มของคิมหันต์ ดังขึ้นทำให้ใบพลูสะดุ้งเล็กน้อย“อาคิม ตื่นเช้าจังค่ะพลูคิดว่าอายังพักผ่อนอยู่” ใบพลูยิ้มแห้งๆ“อายังไม่ต้องทำอะไรหรอกค่ะ พลูจัดการเองได้”“อาสัญญาไว้แล้วว่าจะช่วย” คิมหันต์ไม่ฟังคำทัดทาน เขาเดินเข้ามาประชิดตัวเธอ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเขาผสมกับกลิ่นแป้งขนมทำให้หัวใจของใบพลูเต้นผิดจังหวะ“อาตีไข่ไม่เป็น แต่ถ้าให้คนผสมช็อกโกแลต อาพอจะทำได้นะ”“ถ้าอย่างนั้น รบกวนอาคิมช่วยตุ๋นช็อกโกแลตให้ละลายหน่อยนะคะ” ใบพลูส่งถ้วยช็อกโกแลตสับให้เขา พร้อมกับชี้ไปที่หม้อน้ำร้อ

ตอนที่38พายุที่มองไม่เห็น เช้าวันใหม่ที่บ้านป่าเริ่มต้นด้วยความเร่งรีบ เสียงนกป่าร้องระงมสอดประสานกับเสียงเครื่องยนต์ที่ถูกสตาร์ททิ้งไว้ คิมหันต์ อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มดูสุขุม แววตาของเขาฉายความกังวลออกมาอย่างปิดไม่มิดขณะมองดูสัมภาระของลูกสาวที่บอดี้การ์ดกำลังลำเลียงขึ้นรถ“นุ่มนิ่มครับพร้อมหรือยังลูก วันนี้ต้องกลับไปโรงเรียนแล้วนะ” คิมหันต์ก้มลงถามลูกสาวที่ยืนกอดตุ๊กตาหมีบิ๊กบึ้มแน่น“นุ่มนิ่มไม่อยากไปเลยค่ะคุณพ่อ นุ่มนิ่มอยากอยู่เล่นกับพี่ใบพลูที่นี่ต่อ” เด็กน้อยเงยหน้าตอบด้วยแววตาละห้อย ใบหน้าที่เคยสดใสดูซีดเซียวลงเล็กน้อยจนคิมหันต์ใจเสีย“ไม่งอแงนะครับคนเก่งของพ่อ” คิมหันต์เอ่ยขึ้นมาแล้วก็มองหน้าลูกสาวตัวน้อยด้วยความรักทางด้านพายุที่ต้องกลับไปเคลียร์งานด่วนที่กรุงเทพฯ กำลังยืนต่อรองกับเพลินตาอยู่ที่ข้างรถ“เพลินตา กลับพร้อมผมเถอะ ที่นี่มันลึกเกินไป ถ้าเกิดอะไรขึ้นผมมาช่วยคุณไม่ทันนะ” พายุพยายามใช้น้ำเย็นเข้าลูบ มือหนากุมมือหญิงสาวไว้แน่น“ไม่ค่ะพายุ ฉันจะอยู่ที่นี่กับยัยพลู” เพลินตายืนกรานหนักแน่น“คุณดูสิยัยพลูหน้าซีดขนาดนั้น ฉันจะทิ้งเพื่อนลงได้ยังไง แล้วอีกอย่างกลั