All Chapters of กับดักร้ายพ่ายรักคุณอา : Chapter 61 - Chapter 70

ตอนที่40กับดักมรณะแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าลอดผ่านม่านสีขาวนวลเข้ามาในห้องนอนใหญ่ของบ้านป่า บรรยากาศเงียบสงบผ่อนคลายกว่าทุกวัน ใบพลูค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ ความรู้สึกหนักอึ้งที่ศีรษะและอาการหนาวสั่นจากพิษไข้ป่าเริ่มบรรเทาลงไปมาก ร่างกายที่เคยไร้เรี่ยวแรงเริ่มกลับมามีความรู้สึกอีกครั้ง ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่นั่งสัปหงกอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงคิมหันต์ยังคงอยู่ในชุดเดิมจากเมื่อคืน เสื้อเชิ้ตยับย่นและผมเผ้าที่ไม่เป็นทรงบ่งบอกว่าเขาไม่ได้เอนหลังนอนเลยแม้แต่นาทีเดียว มือหนาข้างหนึ่งยังคงกุมมือของใบพลูไว้หลวมๆ ราวกับเป็นพันธนาการแห่งความห่วงใยที่เขาไม่ยอมปล่อยแม้ในยามหลับใบพลูมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ตื้นตันจนบอกไม่ถูก ความทรงจำอันเลือนลางยามที่เธอเพ้อไข้ปรากฏขึ้นเป็นฉากๆ สัมผัสอันอ่อนโยนจากผ้าชุบน้ำอุ่น และเสียงทุ้มที่คอยกระซิบปลอบขวัญข้างหูตลอดทั้งคืน ผู้ชายที่โลกตราหน้าว่าโหดเหี้ยม บัดนี้กลับดูเปราะบางและอ่อนโยนเพียงเพื่อเธอ“อาคิมคะ” เธอเรียกเขาเสียงแผ่วคิมหันต์สะดุ้งตื่นทันที สัญชาตญาณระวังภัยทำงานอัตโนมัติ เขาดีดตัวขึ้นนั่งตรง แววตาคมกริบกวาดมองรอบห้องก่

ตอนที่41รอยจำในอดีตในห้องทำงานที่มืดสลัวท่ามกลางเสียงฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาอย่างหนัก อาทิตย์นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง สายตาของเขาจ้องเขม็งไปยังรูปถ่ายใบเก่าที่ขอบกระดาษเริ่มเหลืองและเปื่อยยุ่ยตามกาลเวลา มันเป็นรูปเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ผูกผมเปียสองข้าง เธอกำลังยิ้มกว้างจนเห็นฟันกระต่ายคู่หน้า ดวงตาหยีเล็กด้วยความสดใส รูปนี้คือสมบัติเพียงชิ้นเดียวที่เขารักษายิ่งกว่าชีวิต และเป็นสิ่งเดียวที่เตือนใจเขาว่าครั้งหนึ่งเขาเคยได้รับความเมตตาจากโลกที่แสนโหดร้ายนี้ความรักที่อาทิตย์มีต่อใบพลู ไม่ใช่เพียงความลุ่มหลงในความงามยามเป็นสาวสะพรั่ง แต่มันคือรากแก้วที่ฝังลึกมาตั้งแต่วัยเยาว์ ในวันที่เขายังเป็นเพียง เด็กชายอาทิตย์ลูกกำพร้าที่ถูกนำมาเลี้ยงในบ้านที่เต็มไปด้วยการเอารัดเอาเปรียบ เขาถูกเด็กวัยเดียวกันรังแกสารพัด ทั้งด่าทอว่าเป็นลูกไม่มีพ่อแม่ และถูกรุมสกรัมเพียงเพื่อความสนุกสนาน“หยุดเดี๋ยวนี้นะ พวกหมาหมู่ รังแกคนที่ไม่มีทางสู้น่าไม่อายที่สุด” เสียงใสๆ แต่ทรงพลังในวันนั้นยังคงดังก้องชัดเจนในโสตประสาทภาพเด็กหญิงใบพลูในวัยเพียง 10 ขวบ วิ่งพรวดเข้าไปกลางวงล้อมของเด็กผู้ชายที่โตกว่าเธอและเขาสา

ตอนที่42ความสุขบนรอยร้าวบรรยากาศภายในห้องรับแขกสุดหรูของคฤหาสน์ลดาวัลย์ตึงเครียดจนแทบจะระเบิด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงคละคลุ้งไปกับความกดดัน คุณหญิงลดาวัลย์นั่งอยู่บนโซฟาหลุยส์สีทอง ใบหน้าที่ผ่านการศัลยกรรมมาอย่างดีบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธและอับอาย ฝั่งตรงข้ามคือพริมรตาที่นั่งสะอึกสะอื้นเช็ดน้ำตาอยู่ข้างๆ พ่อและแม่ของเธอที่ทำสีหน้าบึ้งตึงพร้อมจะเอาเรื่องทุกวินาที“คุณหญิงคะ เรื่องนี้จะเอายังไง ตาคิมหายไปไหน งานหมั้นที่จะจัดขึ้นเดือนหน้าเตรียมการไปถึงไหนแล้ว ทำไมยัยพริมติดต่อตาคิมไม่ได้เลย” แม่ของพริมรตาแผดเสียงขึ้นอย่างเหลืออด“นั่นสิครับคุณหญิง ผมว่ามันชักจะไปกันใหญ่แล้วนะ มีข่าวลือว่าตาคิมพาหญิงสาวที่ไหนไม่รู้หนีไปต่างประเทศ ผมไม่ยอมให้ลูกสาวผมเสียชื่อเสียงฟรีๆ หรอกนะ” พ่อของพริมรตาสมทบคุณหญิงลดาวัลย์กัดฟันกรอด มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาด้วยความโกรธ เธอพยายามโทรหาลูกชายเป็นสิบๆ ครั้ง จนกระทั่งสายล่าสุดถูกกดรับเสียที“คิมหันต์ แกอยู่ที่ไหน รู้ไหมว่าตอนนี้ทางนี้วุ่นวายแค่ไหน ครอบครัวหนูรตาเขามาทวงถามเรื่องงานหมั้นถึงบ้านแล้วนะ แกทำบ้าอะไรอยู่ ทำไมพานังเด็กนั่นหนีไป”เสียงทุ้มต่ำและเย็น

ตอนที่43ความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้เงาหิมะกลางดึกสงัดบนยอดเขาแอลป์ เสียงลมพัดหวีดหวิวปะทะบานหน้าต่างไม้หนาเตอะส่งเสียงอื้ออึงคล้ายเสียงกรีดร้อง ภายในห้องนอนที่ตกแต่งอย่างอบอุ่น ใบพลู นอนพลิกตัวไปมาด้วยเหงื่อที่ซึมตามไรผม ใบหน้าของเธอซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริกพึมพำคำว่า“พ่อพ่อคะ” ซ้ำไปซ้ำมาในมโนภาพแห่งความฝันเธอเห็นพลฤทธิ์ นั่งอยู่ท่ามกลางความมืดมิดร่างกายเต็มไปด้วยเลือดและบาดแผล พ่อพยายามยื่นมือมาหาเธอแต่กลับถูกกระชากหายไปในเงามืด พร้อมกับเสียงหัวเราะน่ากลัวดังก้องจนแสบแก้วหู“ไม่!!! พ่อคะ!”ใบพลูสะดุ้งสุดตัวจนลุกขึ้นมานั่งบนเตียง ลมหายใจหอบถี่สั้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ความอ้างว้างและความกลัวพุ่งเข้าจู่โจมหัวใจจนเธอตัวสั่นสะท้านคิมหันต์ที่นอนอยู่ข้างๆ รู้สึกตัวทันที เขาขยับกายเข้าสวมกอดร่างบางจากด้านหลัง มือหนาลูบต้นแขนเธอเบาๆ เพื่อปลอบประโลม“พลูเป็นอะไร ใจเย็นๆ นะ อาอยู่นี่แล้ว”“อาคิมพลูฝันร้ายค่ะ” เธอหันกลับมาซุกหน้าลงกับอกแกร่ง สะอื้นไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น“พลูฝันเห็นพ่อ พ่อเลือดออกเต็มไปหมดเลย พ่อเรียกชื่อพลูแต่พลูเข้าไปช่วยพ่อไม่ได้ พ่อเป็นอะไรหรือเปล่าคะอาคิม

ตอนที่45เดิมพันด้วยปีกที่หักบรรยากาศภายในบ้านพักตากอากาศบนที่เคยอบอุ่น บัดนี้กลับเย็นเยียบยิ่งกว่าอุณหภูมิติดลบด้านนอก หลังจากเสียงปิดประตูห้องนอนที่ดังสนั่นหวั่นไหวของใบพลู ความเงียบงันที่น่าอึดอัดก็เข้าปกคลุมทุกอณูของตัวบ้าน คิมหันต์นั่งทรุดตัวลงบนโซฟาหนังราคาแพง มือหนาทั้งสองข้างกุมขมับแน่น กลิ่นไอของความสุขที่เพิ่งสร้างร่วมกันพังทลายลงกลายเป็นเพียงเถ้าถ่านผ่านไปหลายชั่วโมงจนแสงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไป ความมืดมิดคืบคลานเข้ามาแทนที่ คิมหันต์พยายามเดินไปเคาะประตูห้องนอนครั้งแล้วครั้งเล่า“พลูออกมาคุยกับอาหน่อยได้ไหม อาเตรียมข้าวเย็นไว้ให้แล้วนะ กินสักนิดเถอะพลูเธอไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่บ่ายแล้ว” น้ำเสียงของคิมหันต์เต็มไปด้วยความอ้อนวอนและสำนึกผิดไม่มีเสียงตอบรับมีเพียงความเงียบสงัดที่ตอบกลับมา“พี่ใบพลูขาออกมาหานุ่มนิ่มหน่อยได้ไหมคะ นุ่มนิ่มเหงา” เสียงเล็กๆ ของนุ่มนิ่มที่ยืนเกาะขอบประตูร้องไห้จนตาบวมช้ำดังขึ้นเรียกหาพี่สาวที่เธอรักที่สุดคิมหันต์หัวใจสลายเมื่อเห็นลูกสาวต้องพลอยมารับรู้ความร้าวฉานนี้ เขาอุ้มนุ่มนิ่มขึ้นมากอดแนบอก พยายามปลอบเด็กน้อยทั้งที่หัวใจตัวเองก็กำลังเลือดโกรก เขาเ