Все главы ของชดใช้มาเฟียคาสิโน : Глава 101 - Глава 108

เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดังสม่ำเสมอ มิล่าเดินออกจากโถงนั้นด้วยจังหวะที่นิ่งกว่าตอนเข้ามา งานเลี้ยงด้านในยังคงครึกครื้น เสียงหัวเราะ เสียงดนตรี และแสงไฟอุ่น ๆ ถูกทิ้งไว้ข้างหลังเหมือนเรื่องราวที่เธอเลือกวางมันลงแล้วจริง ๆเธอไม่ได้รีบ ไม่ได้หนี แค่ต้องการอากาศหายใจที่ไม่ต้องมีใครมอง พื้นหินอ่อนสะท้อนแสงไฟขาวสะอาด เรียบเกินไป และลื่นกว่าที่คิด ปลายรองเท้าส้นเตี้ยสะดุดขอบพรมบาง ๆ จังหวะนั้นเกิดขึ้นเร็วเกินกว่าจะตั้งตัวข้อเท้าขวาพลิก แรงถ่ายน้ำหนักผิดจังหวะ ร่างเล็กเซไปข้างหน้า“อ๊ะ!”มิล่าคว้าขอบผนังไว้ทัน แต่ไม่ทันทั้งหมด ความเจ็บแล่นขึ้นมาจากข้อเท้าแบบเฉียบพลัน ไม่ถึงกับล้มลงกับพื้น แต่ก็ยืนต่อไม่ไหว มิล่ากัดริมฝีปากแน่น หายใจเข้าลึกโดยไม่เปล่งเสียงใด ๆ ออกมาไม่ร้อง ไม่เรียกใคร แค่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยขาที่ไม่ยอมเชื่อฟัง“มิล่า”เสียงนั้นดังขึ้นไม่ใกล้ไม่ไกล แต่ชัดพอให้เธอรู้ว่าไม่ได้อยู่คนเดียวเวกเตอร์หยุดอยู่ห่างจากเธอไม่ไกล ดวงตาคมมองลงไปที่ข้อเท้าเล็กของเธอ ก่อนจะเงยขึ้นสบตาอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าแค่สายตาก็จะล่วงล้ำเกินไป“โอเคไหม”คำถามเรียบ ๆ ไม่มีน้ำเสียงร้อนรน ไม่ม

มยุรีหัวเราะเบา ๆ อย่างคนถูกแซวถูกจุด แต่ไม่ได้รีบปฏิเสธ“แม่เห็นแค่แวบเดียวเอง” เธอพูดพลางจัดหมอนให้ลูกสาว“แต่ก็ดูสุภาพดีนะ ดูเป็นผู้ใหญ่ ไม่วุ่นวาย”“เห็นไหม ไม่ใช่ฉันคนเดียวที่คิด” พายหันกลับมามองมิล่าทันที ดวงตาเป็นประกายแบบคนได้ของเล่นใหม่“พาย” มิล่าเรียกชื่อเพื่อนเสียงต่ำ เป็นเชิงเตือนมากกว่าดุ“อะไรเล่า” พายยักไหล่“ฉันแค่พูดตามที่เห็น โลกมันกลมเกินไปหน่อยไหม แกไปเจอเขาที่งานแต่งฉัน แถมยังเจ็บข้อเท้า แล้วเขาก็พาไปโรงพยาบาล ไปส่งถึงบ้าน” เธอหยุดนิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปาก“นี่มันพล็อตนิยายชัด ๆ”“มันไม่ใช่แบบนั้น” มิล่าพูด“ยังไม่ใช่” พายแก้คำให้“แต่ก็ไม่ใช่บังเอิญธรรมดาแล้วล่ะ”มยุรีไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอแค่ฟัง และสังเกตสายตาคนเป็นแม่มองเห็นอย่างหนึ่งชัดเจนลูกสาวเธอไม่ได้ปิดใจ แต่กำลังระวังอะไรบางอย่าง“แม่รู้ไหมคะ คนนี้เขาเคยให้ทุนมิล่าตอนปีสามที่มิล่าสอบได้”มยุรีชะงักไปเล็กน้อย มือที่กำลังจัดผลไม้ใส่ตระกร้าหยุดค้าง“ให้ทุน?”“จริงเหรอ ทำไมมิล่าไม่เคยเล่าให้แม่ฟังเลย”“เฮ้ออ หิวข้าวแล้วอ่า แม่คะมีไรกินบ้าง” พูดจบร่างเล็ก ก็เอนหลังพิงโซฟาทันที เหมือนตั้งใจตัดบทแบบไม่เปิดช่องให้

“แผลยังต้องดูต่ออีกสองสามวันนะคะ”มิล่าพูดตัดบทตามหน้าที่ น้ำเสียงกลับมาเรียบเหมือนเดิม“ถ้ามันปวดมากกว่านี้ คุณต้องบอกนะคะ”“ครับผม” เวกเตอร์ตอบทันที คำว่า ‘ครับ’ หลุดออกมาแบบไม่ต้องคิด สุภาพเกินไป นุ่มเกินไปและไม่ใช่ภาษาของเวกเตอร์ที่ใครในโลกนี้คุ้นเคย“กลับได้แล้วค่ะ ทำแผลเสร็จแล้ว” มิล่าพูดเหมือนบอกขั้นตอนสุดท้ายของงาน ไม่มีน้ำเสียงอื่นแทรกเวกเตอร์พยักหน้า รับคำอย่างว่าง่ายผิดวิสัย ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นยืน แต่ยังไม่รีบไป มือหนาขยับจัดแขนเสื้อเชิ้ต กลบผ้าก๊อซอย่างระวัง ราวกับเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองยังมี แผลที่ต้องถนอม“โอเค งั้นฉันไปทำงานก่อนนะ”“ไว้ตอนเย็นจะแวะมาใหม่”มิล่าเงยหน้าขึ้นมองทันที สายตานิ่ง คิ้วขยับเพียงนิดเดียว“ไม่ต้องมาบ่อยก็ได้ค่ะ”เวกเตอร์ชะงัก เสี้ยววินาทีเดียว ก่อนมุมปากจะยกขึ้นอย่างคนที่ ควบคุมหน้าไม่อยู่“ก็คนมันคิดถึง” เขาพูดตรง ๆ ไม่ลดเสียง ไม่เล่นคำ เหมือนโยนไพ่ใบใหญ่ลงกลางโต๊ะโดยไม่แคร์ผลลัพธ์มิล่ามองเขานิ่งขึ้นกว่าเดิม ตาแข็งชัดเจน“พอพูดแบบนี้ได้ก็พูดใหญ่เลยนะคะ”ประโยคนั้นไม่ได้ดุ แต่ หยุดเขาอยู่หมัด เวกเตอร์หัวเราะออกมาเบา ๆ ในลำคอ ไม่ใช่เสียงขำ เป็นเสีย

เวกเตอร์ไม่พูดอะไรอีก เขาเพียงก้มลง แขนแข็งแรงสอดเข้าที่หลังเข่าและแผ่นหลังของมิล่าอย่างเป็นธรรมชาติ“เวกเตอร์…” เธอเผลอเรียกชื่อเขาเบา ๆ มือเล็กเกาะเสื้อเขาไว้ตามสัญชาตญาณ หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะ และมิล่ารู้ดีว่าเวกเตอร์จะทำอะไรแผ่นหลังเล็กสัมผัสลงบนเตียวนอนนุ่มสีชมพูอ่อนอย่างแผ่วเบา ราวกับเขากำลังวางของที่เปราะบางที่สุดในชีวิตลงตรงหน้าเวกเตอร์ไม่รีบถอยออกไป สายตาคมมองร่างเล็กใกล้ ๆ ชัดเจนเกินกว่าจะหลบหนีได้ ลมหายใจของทั้งคู่ทับซ้อนกันในระยะที่ไม่มีคำพูดใดจำเป็นอีกต่อไป“ฉันรักเธอมิล่า” มือหนาเอื้อมขึ้นแตะแก้มมิล่าเบา ๆดวงตากลมใสจ้องมองคนตรงหน้าสั่นนิด ๆ มิล่ากลืนน้ำลายลงคอช้า ๆ หัวใจยังคงเต้นแรงจนแทบไม่ได้ยินเสียงอื่น“ฉัน…” ยังไม่ทันจะพูดจบประโยคดี ริมฝีปากหนาก็ประกบลงอย่างดูดดื่มมิล่าหลับตาพริ้ม ก่อนที่ปลายนิ้วจะเผลอจิกเสื้อเขาแน่นขึ้น ร่างเล็กยอมรับจูบนั้นอย่างไม่ปฏิเสธ ไม่ใช่เพราะหลงไปกับอารมณ์ แต่เพราะเธอเลือกแล้วเวกเตอร์ใช้สองมือประคองใบหน้าสวย เขาป้อนจูบแสนหวานให้กับมิล่าราวกับรอคอยวันนี้มานาน วันที่เธอกลับมาหาเขา ทั้ง ๆ ที่เคยหมดหวังมาแล้วหนหนึ่งทั้งคู่จูบกันอยู่นาน