บททั้งหมดของ ของชดใช้มาเฟียคาสิโน : บทที่ 61 - บทที่ 70

เช้าวันใหม่มาเร็วกว่าที่มิล่าคิด ไม่ใช่เพราะนาฬิกาปลุก แต่เพราะเธอหลับไม่ลึกพอจะปล่อยให้เวลาพาไปเองได้แสงแดดลอดผ่านผ้าม่านบางของห้องนอนชั้นสอง เงาอาคารสูงด้านนอกทอดยาวเข้ามาในห้องที่ไม่ใช่ของเธอ มิล่าลืมตาขึ้นช้า ๆ นอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งเพื่อย้ำกับตัวเองว่า นี่ไม่ใช่ฝันเธอลุกจากเตียงอย่างเงียบที่สุดเท่าที่ทำได้ ไม่ใช่เพราะกลัวรบกวนใคร แต่เพราะไม่อยากให้ตัวเองรู้สึกเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่มากกว่านี้มิล่าเปิดตู้เสื้อผ้า เลือกชุดนักศึกษาเรียบร้อย ชุดนักศึกษาธรรมดาแบบที่ใส่ไปมหาวิทยาลัยทุกวันไม่มีอะไรบ่งบอกว่าเมื่อคืนเธอเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ในเพนส์เฮาต์ของผู้ชายที่ควบคุมชีวิตเธอด้วยคำเดียวเธอมัดผมต่ำ หยิบหนังสือเรียนใส่กระเป๋า ทุกการกระทำเป็นระบบ เป็นขั้นตอน เหมือนคนที่ต้องยึดสิ่งเล็ก ๆ พวกนี้ไว้ เพื่อไม่ให้ตัวเองหลุดออกจากตัวตนเดิมเมื่อเดินลงมาชั้นล่าง เวกเตอร์ยังอยู่ตรงโซฟาสภาพไม่ต่างจากเมื่อคืน ไอแพดในมือ กาแฟแก้วหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะต่ำ แผลที่เอวยังถูกปิดอย่างเรียบร้อย“พาฉันไปเข้าห้องน้ำหน่อย ฉันปวดแผล”เสียงของเวกเตอร์ดังขึ้นโดยไม่เงยหน้าจากไอแพดเหมือนพูดเรื่องทั่ว ๆ ไปมิล่าหันก

ช่วงเย็นของวันค่อย ๆ คลี่ตัวลงแสงสีส้มอ่อนทอดผ่านลานคณะ เงาตึกเรียนยาวขึ้นอย่างเชื่องช้า เสียงนักศึกษาบางตาลง เหลือเพียงเสียงเก็บของ เสียงรองเท้าที่เดินแยกย้ายกลับคนละทางมิล่าปิดชีทเป็นเล่มสุดท้าย ปลายนิ้วกดสันหนังสือแน่นกว่าปกติเล็กน้อย เหมือนเป็นการเตือนตัวเองให้กลับมาอยู่กับปัจจุบันเธอรู้ดีว่าหลังจากติวเสร็จตัวเองต้องไปไหน กระเป๋าถูกสะพายขึ้นบ่า ทุกอย่างถูกจัดเรียบเรียบร้อยเหมือนเดิม“จะกลับแล้วเหรอ” เสียงของอาเธอร์ดังขึ้นจากด้านข้าง ไม่ใกล้ ไม่ไกล เป็นตำแหน่งที่เขาเลือกยืนเสมอไม่รุก ไม่ถอยพายที่นั่งเก็บไอแพดอยู่เงยหน้าขึ้นมาทันทีสายตาเธอเลื่อนไปมาระหว่างสองคนอย่างรู้ทัน แต่ไม่พูดแทรก“อืม” มิล่าตอบ“อ้าว” พายพูดขึ้นเหมือนนึกได้“งั้นเราก็กลับพร้อมกันดิ เดี๋ยวฉันแวะไปส่ง”อาเธอร์พยักหน้า ไม่ได้เสนอไปส่ง“งั้น เดินออกไปพร้อมกันได้ไหม” เขาถามแค่นั้น น้ำเสียงธรรมดา เหมือนสมัยปีหนึ่งที่เคยถามกันหน้าตึกเรียนมิล่านิ่งไปเสี้ยววินาที ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ“อืม ได้”ทั้งสามคนเดินออกจากลานคณะพร้อมกัน พายเดินนำไปครึ่งก้าว เหมือนตั้งใจเปิดพื้นที่ด้านหลังให้สองคน ไม่ผลัก ไม่ถอย แค่คอยอยู่ลม

มิล่าชะงักกับคำชวนนั้น ก่อนจะฉายสีหน้าเกรงใจชัดเจนขึ้นบนในหน้าอย่างเห็นได้ชัด“เอ่อ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ หนู…”ยังไม่ทันพูดจบ เสียงของเวกเตอร์ก็ดังแทรกขึ้นมาก่อน น้ำเสียงไม่ดัง แต่หนักพอจะตัดบท“นั่งกินตรงนี้แหละ”เวกเตอร์ไม่ได้มองคนเป็นแม่ สายตาคมหยุดอยู่ที่มิล่าโดยตรง“ยังไม่ได้กินข้าวเย็นไม่ใช่เหรอ”มิล่ากลืนน้ำลายลงคอช้า ๆ เธอรู้ดีว่าถ้าเป็นน้ำเสียงแบบนี้ ไม่มีพื้นที่ให้ปฏิเสธอีกแล้ว“ค่ะ” คำตอบสั้นมาก แต่ชัดเจนพอศิริกานต์มองภาพตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ มุมปากยกขึ้นนิดเดียว รอยยิ้มแบบคนที่ อ่านเกมออกโดยไม่ต้องพูดอะไรเพิ่มมิล่านั่งลงในตำแหน่งที่เว้นไว้ให้ ระยะห่างพอดี ไม่ชิด ไม่ห่างเกินไป เธอจัดถุงอาหารของตัวเองอย่างเรียบร้อย เปิดกล่องอย่างสุภาพ ไม่เสียงดัง ไม่รีบร้อนตลอดมื้ออาหาร ไม่มีบทสนทนายืดยาว มีเพียงเสียงช้อนกระทบจานเบา ๆ และสายตาของศิริกานต์ที่มองสลับไปมาระหว่างลูกชายกับเด็กสาวตรงหน้าเวกเตอร์กินเงียบเหมือนเคย มิล่ากินน้อย แต่กินเป็นระเบียบเมื่อมื้ออาหารจบลง มิล่าเป็นคนลุกขึ้นก่อน เธอเก็บจานของตัวเอง แล้วเอื้อมไปหยิบจานของเวกเตอร์อย่างเป็นธรรมชาติ“เดี๋ยวหนูไปเก็บให้นะคะ”ศิริกาน

วันเวลาผ่านไปอย่างเงียบงัน ไม่หวือหวา ไม่เร่งเร้า เหมือนทุกอย่างค่อย ๆ กลับเข้าที่ของมันเองแผลของเวกเตอร์สมานดีเร็วกว่าที่คาด จากร่างสูงที่เคยต้องพิงแขนใครบางคน กลับมายืนตรง เดินมั่นคง แข็งแรงเหมือนเดิม มีเพียงรอยแผลเป็นจาง ๆ ใต้ชายเสื้อ เป็นร่องรอยเดียวที่ย้ำเตือนว่าเขาเคยอยู่ใกล้ความตายแค่ไหน และเคยมีใครบางคนอยู่ใกล้เขามากเพียงใดเมื่อหมออนุญาตให้ใช้ชีวิตได้ตามปกติ มิล่าก็เก็บกระเป๋ากลับบ้านเช่า เหมือนทุกอย่างถูกวางแผนไว้แล้วตั้งแต่ต้นเธอกลับไปอยู่บ้านเช่าหลังเดิม บ้านเล็ก ๆ ที่มีแม่รออยู่ โต๊ะกินข้าวตัวเดิม เสียงวิทยุตอนเช้าและกลิ่นอาหารธรรมดาที่คุ้นเคยหน้าที่ดูแลเวกเตอร์ตอนเจ็บป่วยของเธอสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ และมิล่าก็กลับมาเป็นมิล่าในแบบที่เธอเคยเป็นมาก่อนช่วงเวลานั้น ชีวิตของเธอถูกแบ่งออกอย่างชัดเจน หนังสือเรียนอยู่ตรงหน้า ปากกาขีดเส้นใต้เนื้อหาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตารางอ่านหนังสือติดอยู่บนผนัง วันที่สอบถูกวงไว้ด้วยปากกาสีแดงเรื่องสอบมาก่อน เรื่องหัวใจมาเป็นอันดับถัดไปถ้ามีพื้นที่เหลือ เธอเปิดใจให้อาเธอร์จริงคุย นัดกินข้าว ดูหนังแลกเปลี่ยนเรื่องราวของชีวิตนักศึกษา ในจังหวะที่

“แฮ่ก…” มิล่าหอบหายใจออกมา ภาพตรงหน้าเวกเตอร์ยังคงจ้องมองผลงานตัวเองไม่ละสายตา มือเล็กยื่นลงไปปิดกลีบกุหลาบด้วยความอาย แต่ไม่ทันจะปิด ก็โดนมือหนาของอีกคนปัดออก“วันนี้ ไม่เช้า ฉันไม่เลิก!” ประโยคนั้นตกลงมาในห้องเงียบ ๆ หนักพอจะทำให้อากาศรอบเตียงตึงขึ้นทันที ไม่เพียงแค่พูด“อ๊ะ!” เวกเตอร์ยันตัวลุกขึ้น มือหนาดึงร่างเล็กลงมาหด้วให้รูร่องที่เต็มไปด้วยน้ำหวานสีใสตรงกับท่อนเนื้อร้อนขนาดใหญ่ของเขาด้วยความเร็วอย่างที่มิล่าไม่ทันจะได้ตั้งตัว“อ อึก!” เวกเตอร์จับท่อนเนื้อร้อนโดยไม่ได้ใส่ถึงป้องกันสอบเข้ารูสีหวานมิล่าด้วยความดิบเถื่อน แน่นอนว่ามิล่าที่โดนก็สะดุ้งเช่นเคยเหมือนทุกครั้ง แต่มันก็ไม่ถึงกับเจ็บมากนักสะ สวบบบ…!“อื้อ!”สะโพกหน้าสอบเข้ากับรูเชื่อมมิล่าเน้น ๆ ท่อนเนื้อร้อนเต็มไปด้วยเส้นเลือดสอบเข้าด้วยจังหวะไม่ไวเกินไปแต่ก็ไม่ได้ช้าจนเกินไปมือหนากดเอวบางเลื่อนลงกระแทกเข้าตรงกับจังหวะที่เขาสอบสะโพกเข้าใส่ปึก! ปึก! ปึก!“อ๊ะ เวกเตอร์เบา ๆ ฉันจุกค่ะ” เสียงมิล่าหลุดออกมาแผ่ว ๆ “ไม่จำเป็นต้องเบา!” คำตอบกระแทกกลับมาในทันที สะโพกหนายังคงทำงานต่อเนื่องด้วยความดิบเถื่อนที่มี ภาพอาเธอร์สวมสร้