Lahat ng Kabanata ng ของชดใช้มาเฟียคาสิโน : Kabanata 51 - Kabanata 60

หนึ่งปีผ่านไปโดยที่แทบไม่มีอะไรเปลี่ยน… ชีวิตของมิล่ายังคงหมุนอยู่ในวงเดิม เรียน ทำงาน และ ‘ไปชดใช้’ กลางสัปดาห์เธอเป็นนักศึกษาธรรมดาเข้าคลาสเช้า กลับเย็น นั่งอ่านชีตในห้องสมุดทำรายงาน ส่งงานกลุ่ม วางแผนโปรเจกต์จบเหมือนเด็กปีสี่คนอื่น ๆเสาร์อาทิตย์เธอเป็นพนักงานพาร์ตไทม์ยืนอยู่ในร้านอาหารเดิมใส่ผ้ากันเปื้อนสีอ่อน รับออร์เดอร์ เสิร์ฟอาหารยิ้มในจังหวะที่ควรยิ้มพูดในจังหวะที่จำเป็นต้องพูด เงินที่ได้ไม่มากแต่พอจะช่วยให้บ้านหลังเล็กไม่ต้องตึงจนเกินไปพอให้มยุรีแม่ของเธอไม่ต้องทำงานล่วงเวลาเพิ่มพอให้คำว่า ‘แม่ไหว’ ไม่ฟังดูหนักเกินไปนักและในบางคืนมิล่าก็ยังต้องเป็น ‘ของชดใช้’ ให้เวกเตอร์ เพนต์เฮาส์ยังอยู่ที่เดิมประตูบานเดิม ลิฟต์ตัวเดิม ห้องที่เงียบเกินไปและผู้ชายคนเดิมที่ไม่เคยถามว่าเธอเหนื่อยหรือไม่ทนไหวรึเปล่าเวกเตอร์ไม่เปลี่ยน ยังเย็น ยังนิ่ง ยังเรียกเธอมาเมื่อเขาต้องการและปล่อยให้เธอกลับไปใช้ชีวิตของตัวเองเหมือนทุกอย่างเป็นแค่ข้อบังคับของเขาแต่แรกที่ไม่มีผลข้างเคียงและเธอต้องจำยอมมิล่าก็ไม่เปลี่ยนอย่างน้อยในสายตาเขา เธอไม่ก็เรียกร้อง ไม่ผูกพัน ไม่ถามถึงอนาคต มาเมื่อถูกเรียก และไปเมื่

มิล่าไม่ตอบเธอแค่หลับตาลงชั่วครู่ ลมหายใจยังไม่ทันสม่ำเสมอ แต่ความเงียบนั้นไม่ใช่การยอมรับและไม่ใช่การปฏิเสธ มันคือระยะห่างบางอย่างที่เธอสร้างขึ้นมาเองเงียบพอจะไม่ท้าทาย แต่แข็งแรงพอจะไม่ถูกกลืนเวกเตอร์ค่อย ๆ ดันส่วนปลายหัวหยักเข้ารูสีหวานเฉอะแฉะ ริมฝีปากหนาผละออกจากริมฝีปากบางเล็กก่อนจะใช้มือแกร่งทั้งสองข้างเลื่อนต่ำลงจับบั้นท้ายมิล่าแนบเข้าหาสะโพกหา“อึก!” ร่างเล็กไม่ได้เจ็บมากนัก มิล่าเริ่มชินกับท่อนเนื้อนั้นราวกับโดนมันนับครั้งไม่ถ้วนเวกเตอร์ไม่ใส่ถุงป้องกันเหมือนเดิม เขารู้ว่ามันเสี่ยง แต่ไม่เคยคิดจะรับมันไว้กับตัวเอง ความรับผิดชอบทั้งหมดถูกผลักไปอยู่ที่มิล่า และเขาไม่เคยถามเลยว่า ถ้ามันผิดพลาด ชีวิตของใครจะพัง“แฮ่ค…” เสียงหายใจที่กระทบกันถี่ขึ้น บทบาทเดิมถูกเร่งจังหวะตามอารมณ์ที่พลุกพล่าน ไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงความร้อนแรงที่กลบทุกคำถามเอาไว้…และในขณะที่ทุกอย่างดำเนินต่อไปตามแรงอารมณ์ มิล่ารู้ดีว่า สำหรับเธอ นี่ไม่ใช่ความผูกพัน แต่มันคือหน้าที่ที่ต้องจบลงเหมือนทุกครั้ง“อื้อ” เสียงครางแผ่วหลุดออกมาจากลำคอร่างเล็กอย่างห้ามไม่อยู่แผ่นหลังบางแนบชิดผนังที่เย็นเฉียบ ความต่างของอ

ชีวิตของมิล่าดำเนินไปอย่างเงียบงัน ไม่ใช่ความเงียบแบบว่างเปล่า แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความตั้งใจกลางวันเธอไปเรียนตามปกติ นั่งแถวเดิม ฟังอาจารย์ด้วยสมาธิที่มากกว่าที่เคย สมุดเลคเชอร์เต็มไปด้วยตัวอักษรเล็ก ๆ เป็นระเบียบ เธอจดทุกอย่างที่คิดว่าจะจำเป็นต่ออนาคต แม้บางวิชาจะยังไม่เกี่ยวกับการสอบทุนโดยตรง แต่มิล่าก็ไม่ปล่อยให้มันผ่านไปเปล่า ๆวันหยุดเสาร์อาทิตย์ เธอไปทำงานพิเศษเพื่อเก็บเงินไว้ใช้ในอนาคต ยิ้มตามมารยาท รับคำสั่ง ทำงานให้เสร็จ ไม่มีข้อบกพร่อง ไม่มีใครรู้ว่าในหัวของเธอกำลังเรียงลำดับแผนการทีละขั้น เก็บเงินไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ส่วนยามค่ำคืนที่เวกเตอร์ไม่เรียกหาคือเวลาของหนังสือโต๊ะอ่านหนังสือในห้องเล็ก ๆ ถูกจัดใหม่ หนังสือภาษาอังกฤษภาษาต่างประเทศวางซ้อนกันเป็นตั้ง กระดาษโน้ตเรื่องการสอบทุน ตารางเวลา และรายการสิ่งที่ต้องเตรียมถูกแปะไว้บนผนังข้างโต๊ะมิล่าอ่านช้า แต่สม่ำเสมอ เธอไม่เร่ง ไม่โหม ไม่โอ้อวดความพยายามให้ใครเห็น เพราะนี่ไม่ใช่การพิสูจน์ตัวเองกับใครแต่มันคือการเตรียมทางหนีหนีอย่างสุภาพ หนีอย่างไม่สร้างเรื่องหนีโดยไม่ต้องอธิบายแต่ถึงอย่างนั้น เวกเตอร์ก็ยังคงอยู่ โ

“เวกเตอร์!”ชื่อหลุดออกมาจากปากมิล่าโดยไม่รู้ตัว ไม่ใช่เพราะห่วงใยแต่เพราะสมองยังไม่ทันตั้งหลักกับภาพตรงหน้าร่างสูงที่เพิ่งยืนอยู่ไม่กี่วินาทีก่อนหน้า ทรุดลงกับพื้นคอนกรีต เสียงรองเท้ากระทบพื้นดังแห้ง เสื้อเชิ้ตสีเข้มเปื้อนแดงฉับพลัน เลือดไหลออกจากสีข้างอย่างรวดเร็วผิดปกติ“เฮ้ย!”พายอุทานเสียงหลง มือคว้าแขนมิล่าแน่นโดยไม่รู้ตัว“นั่นมัน… มายชูก้าแดดดี้ที่ให้ทุนแกนี่!”ลานจอดรถชั้นบนสุดเงียบสนิท ไม่มีเสียงคน ไม่มีรถ ไม่มีใครอื่นนอกจากพวกเขาสามคน มีแค่ลมเย็นที่พัดผ่านช่องเปิด กับกลิ่นเหล็กคาวเลือดที่ลอยบาง ๆเวกเตอร์กัดฟัน มือหนึ่งกดแผลแน่น อีกมือพยายามพยุงตัวขึ้น แต่ร่างกายกลับไม่ตอบสนองอย่างที่ควรจะเป็น แขนขาเริ่มหนักอย่างผิดปกติอีกนิดเดียวแค่เหนี่ยวไกเรื่องจะจบ แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง“โธ่เอ๊ย”คำสบถหลุดออกมาพร้อมลมหายใจหนัก มือหนึ่งยังพยายามกำปืน อีกมือกดแผลที่สีข้างแน่น เลือดซึมออกมาระหว่างนิ้วอย่างไม่สนใจอารมณ์เจ้าของร่างและในจังหวะนั้นเอง มิล่าวิ่งเข้ามาไม่ใช่วิ่งแบบไม่คิดไม่ใช่วิ่งเพราะห่วงหาแต่วิ่งเพราะ ร่างกายเลือกเร็วกว่าสมอง“เวกเตอร์!”เสียงเรียกครั้งนี้ดังชัดกว่าเดิม

นิ้วโป้งแตะหน้าจอ พิมพ์แล้วหยุด“ดีขึ้นแล้ว”เขาลบแล้วพิมพ์ใหม่“อืม ดีขึ้น”ความคิดในหัวเขาแน่น เหมือนมีบางอย่างดันอยู่ข้างในคำที่ผุดขึ้นมาไม่ผ่านการกลั่น ไม่ผ่านเหตุผลเวกเตอร์ลบอีก ความคิดในหัวเขาแน่น“ดีขึ้น ยังไม่ตาย ฉันต้องอยู่ให้เธอชดใช้ฉันอีกนาน”…อีกด้านลานหน้าคณะบริหารของมหาวิทยาลัยเงียบกว่าปกติในช่วงบ่าย แดดอ่อนส่องผ่านแนวต้นไม้ใหญ่ เงาใบไม้ไหวช้า ๆ ทาบลงบนโต๊ะหินอ่อนสีขาวที่มีรอยขีดข่วนจากกาลเวลามิล่านั่งหลังตรง กระเป๋าวางข้างตัวสมุดเรียนเปิดค้างไว้แต่สายตาไม่ได้อยู่บนตัวหนังสือครืด~โทรศัพท์ในมือสั่นเบา ๆ เสียงนั้นสั้นมาก แต่ชัดเจนพอจะดึงเธอกลับมาจากความคิดชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้ปลายนิ้วเธอหยุดนิ่งไปเสี้ยววินาทีมิล่ามองชื่อนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดเปิด ลมหายใจเข้าออกยังคงสม่ำเสมอ ไม่รีบ ไม่หนีเวกเตอร์ : ดีขึ้น ยังไม่ตาย ฉันต้องอยู่ให้เธอชดใช้ฉันอีกนานสายตาเธอไล่อ่านช้า ๆ หนึ่งบรรทัดประโยคที่ไม่ผ่านการกลั่น น้ำเสียงกึ่งดื้อ กึ่งเจ็บ กึ่งเอาแต่ใจมิล่าไม่ขมวดคิ้ว ไม่ยิ้ม แค่ปล่อยให้ข้อความนั้นค้างอยู่บนหน้าจอ เหมือนวางของมีคมไว้ใกล้ตัวโดยยังไม่แตะต้องและในจังหวะเ