บททั้งหมดของ ของชดใช้มาเฟียคาสิโน : บทที่ 1 - บทที่ 10

“ตั้งใจฟัง! และใช้สมอง” เสียงเขาต่ำอันตรายและดิบจนลมหายใจเธอสะดุด“ฉันไม่ต้องการแค่ร่างกายที่เป็นของชดใช้แล้วจบ” เขาก้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบแตะกัน“ฉันต้องการ ร่างที่เรียนรู้ ฉันทำอะไรก็ได้โดยไม่ต้องสั่งซ้ำ ให้รู้หน้าที่!!” นิ้วโป้งของเขาปาดผ่านริมฝีปากล่างเธอแรงพอให้เธอสะดุ้งร่างหด ก่อนจะจัดการถอดเสื้อคลุมของมิล่าออกรวมถึงเสื้อยอดตัวบาง“รีบถอด ก่อนฉันจะหมดความอดทนกับนิสัยหุ่นยางแบบเธอ!” มิล่าไม่พูดอะไร เธอรีบจัดการชุดของเธอออกหมดตามที่ร่างสูงสั่ง ไม่นานร่างเล็กผิวขาวเนียนราวกับสาวลูกครึ่งก็เปลือยเปล่าอยู่ตรงหน้ารูสดวงตาคมปลายตามองเหมือนเสื้อที่กำลังมองเหยื่อ ผิวมิล่าดีกว่าที่เขาเคยผ่านหญิงอื่นมาและไม่รอช้าร่างสูงก็ผลักร่างเล็กให้นอนหงายลงเตียง“อะ อ๊ะ!” ร่่างเล็กที่ถูกผลักลงเตียงเผลอร้องออกมาเบา ๆ กับความเจ็บปวดที่เพิ่งโดนเขาจัดการเธอมาไม่กี่ชั่วโมงและตอนนี้เขากำลังจะซ้ำมันรอบสองด้วยความโมโหในความช้าของเธอเวกเตอร์ยืดตัวขึ้นนิ้วเขาเลื่อนขึ้นไปที่กระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำของตัวเองกระดุมถูกปลดลงทีละเม็ดจนกระทั่งแผงอกล่ำแน่นของเขาปรากฏชัดต่อหน้า รอยกล้ามลีนแน่นเส้นเอ็นใต้ผิวที่ขึ้นชัด

หลังจากประตูลิฟต์เปิดออก ตรงหน้าคือทางเดินยาวเรียบสีดำด้านทอดต่อไปจนสุดปลายเหมือนอุโมงค์ไร้แสง พื้นสะท้อนภาพเธอร่างเล็กที่สั่นจนแทบยืนไม่ไหวแต่สิ่งที่สะท้อนชัดที่สุดคือเงาของผู้ชายด้านหลังเวกเตอร์เดินออกจากลิฟต์อย่างเชื่องช้า แต่ทุกก้าวราวกับลากโลกทั้งใบให้หนักขึ้น มิล่ากลืนน้ำลายยากจนเจ็บคอ เมื่อมือหนาของเขาวางบนแผ่นหลังเธออย่างจงใจ“ไปสิ” เสียงเขาต่ำเย็นจนหัวใจมิล่าหดตัว“หรืออยากให้ฉันอุ้มเข้าไป?” เวกเตอร์ถามซ้ำ ร่่างเล็กรีบส่ายหน้าแม้ไม่มั่นใจด้วยซ้ำว่าขาเป็นของตัวเองแล้วหรือยัง ก่อนเวกเตอร์จะหัวเราะเบา ๆ หัวเราะของผู้ชายที่รู้ดีว่าเหยื่อกำลังติดกับเขาทั้งอ่อนทั้งยอมมิล่าก้าวเท้าช้า ๆ ยิ่งเดินใกล้ประตูหรูบานใหญ่ปลายทาง หัวใจยิ่งเต้นแรงเจ็บจนเหมือนกระดูกซี่โครงจะหัก ป้ายเล็ก ๆ บนประตูมีเพียงตัวอักษรแกะด้วยโลหะสีเงินเรียบหรู‘R–Room’“อาร์รูมห้องอะไรเหรอคะ” มิล่าถามเสียงแผ่วเหมือนคนหมดลมหายใจ ก่อนเวกเตอร์จะโน้มตัวมาที่ข้างหูเธอจนลมหายใจร้อนเฉียดผิวคำที่เขากระซิบทำเอาเธอชะงักทั้งตัว“ห้องเชือด” เสียงเขานุ่มแต่คำว่า ‘ห้องเชือด’ ทำให้เลือดในกายเธอเย็นเฉียบขึ้นทันที มิล่าลืมตากะพริบถี

เสียงประตูห้องเชือดเลื่อนเปิดอย่างเงียบเชียบเหมือนกลไกของมันตั้งใจไม่ให้โลกภายนอกรู้ว่าข้างในเพิ่งเกิดอะไรขึ้น แต่มิล่ารู้ รู้ทั้งร่างกาย รู้ทั้งลมหายใจและรู้ทุกครั้งที่ขาเกือบทรุดซ้ำจากความปวดแสบในจุดที่เขาจับเธอยืนแล้วทำกับเธออย่างไม่ปรานีร่างเล็กก้าวออกมาจากห้องช้า ๆ ระดับความสั่นของขาทำให้ต้องจับขอบผนังไว้เพื่อตั้งตัว ความเจ็บแล่นขึ้นทุกครั้งที่ขยับ เธอไม่กล้ามองห้องเบื้องหลัง ไม่กล้าหันไปเห็นพื้นที่ที่เพิ่งทำให้ชีวิตเธอไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปเวกเตอร์ยังอยู่ในห้องแต่คำสั่งของเขายังก้องในหู ‘แต่งตัวแล้วรีบไปซะ’ น้ำเสียงเย็นจัดราวกับเธอเป็นเพียงเครื่องมือชิ้นหนึ่งที่เขาใช้เสร็จแล้วก็วางทิ้ง มันไม่ใช่ประโยคที่ควรทำให้หัวใจเจ็บแต่ทำไมมันเจ็บยิ่งกว่าตอนที่เขาบีบเอวเธอให้ยืนกลางห้องเมื่อมิล่าเดินพ้นประตูลิฟต์ออกมา ลูกน้องเวกเตอร์รออยู่เงียบ ๆ สองคน ไม่มีคำถาม ไม่มีสายตาสงสาร มีเพียงการเปิดประตูรถให้เธอเหมือนพิธีส่งตัวเหยื่อกลับรังมิล่าก้มหน้า มือกำเสื้อที่สวมกลับแทบไม่เป็นทรงเพราะมือและขายังสั่นไม่หยุด สนามหญ้าหน้าตึกเปียกฝนอากาศเย็นจนแสบผิวรถคันเดิมรออยู่แล้ว ลูกน้องเวกเตอร์เปิดประตู

มิล่ารับรู้ถึงความแข็งที่กำลังสอบเข้ารวมถึงความเจ็บแสบบนกลีบของเธอจนน้ำตาจะเล็ด แต่ก็พยายามกลั้นไว้ให้ได้มากที่สุด มือเล็กกำผ้าปูเตียงสีดำด้านแน่นทั้งจุกคับรู ผิดกับเวกเตอร์ที่กำลังจ้องเรือนร่างของมิล่าราวกับของที่คงทนต่อแรงของเขา แต่ความหงุดหงิดก็ยังไม่หลุดเพราะมิล่าไม่มีความเย้ายวนสักนิด! ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! สะโพกหน้าจัดการกระแทกเข้าใส่รูสีแดงแจ๋จนมิดด้าม โดยการกระทำที่แสนดิบเถื่อน “อ๊ะ อื้อ” เรียวปากสีหวานร้องลั่นด้วยความเจ็บน้ำตาเล็ดไหล เธอไม่กล้าแม้แต่ขยับตัวหนี มือหนาของเวกเตอร์ไม่อยู่นิ่งจับขาเรียวนวลเนียนอ้าออกกว้างจนเห็นทุกการสอบสะโพกเข้าของตัวเอง รูสีแดงแจ๋รัดแน่นจนเสียดสีกับท่อนเนื้อขนาดใหญ่จนเธอแทบจะทนไม่ไหว กระทั่ง… “ไม่ ทำระ แรงแบบนี้ได้ไหมคะ ฉันเจ็บ” ยังไม่ทันจะพูดคำว่าเจ็บได้เต็มปาก เวกเตอร์ก็สวนขึ้นทันที “ไม่มีคำว่าไม่!.” ร่างสูงตะคอกกลับทันที ทำให้มิล่าที่ได้ยินก็เข้าใจยอมรับชะตากรรมต่อด้วยความจำใจ ร่างเล็กที่ต้องรองรับความใหญ่ของท่อนเนื้อต่อเม้มริมฝีปากแน่น ปึก! ปึก! ปึก! เสียงสอบสะโพกของมาเฟียคาสิโนแรงและถี่ขึ้นจนเต้าอวบนิ่มของคนที่นอนอยู่ด้านล่างต้องสั่นสะท

ห้องเรียนชั้นสามของตึกบริหารอากาศเย็นผิดปกติ อาจเพราะแอร์แรงหรือเพราะร่างของมิล่ายังช้ำจนแทบขยับไม่ได้“ฮึ่ย!” มิล่าค่อย ๆ ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้เลคเชอร์เสียงครางเบา ๆ เล็ดลอดออกมาโดยไม่ตั้งใจ ความเจ็บจากช่วงล่างแล่นขึ้นจนเธอต้องกัดฟันจนพายหันมามองทันที“มิล่า! เป็นอะไรเนี่ย ?”“ปะ ป่าว แค่เมื่อย ๆ” มิล่าสะดุ้ง พายจ้องหน้าเธอเหมือนจะจับโกหกได้“แกนี่นะ เดินอย่างกับโดนวิ่งราวเมื่อเช้า” มิล่ารีบเปิดหนังสือกลบเกลื่อน มือสั่นเล็กน้อยอย่าให้ใครรู้หัวใจเธอเต้นช้าลงเหมือนกำลังหายใจในน้ำอาจารย์เดินเข้ามาในห้อง เสียงลากเก้าอี้ดังแกรก ๆ ทำเอามิล่าสะดุ้งอีกครั้งทุกการขยับของเธอทำให้ความเจ็บเมื่อคืนย้อนกลับมาชนกันเป็นภาพซ้ำรอยในหัว มือหนาที่บีบเอวเสียงทุ้มสั่งให้ยืนให้ดีร่างของเวกเตอร์ที่กดเธอจนแทบขาดอากาศคำว่า ‘เมื่อคืนยังไม่พอ’ ที่เขาเคยพูดเมื่อเช้า“อย่าคิด เดี๋ยวร้อง” มิล่าหลับตาแรง ๆ หนึ่งที ก่อนเสียงปากกาของนักศึกษาทั้งห้องเริ่มขีดเขียน เธอฝืนยกปากกาขึ้น แต่ข้อมืออ่อนแรงจนเส้นตัวหนังสือสั่นเหมือนคนไม่ได้นอนเป็นสัปดาห์“แกโอเคไหมมิล่า หน้าแกซีดมากนะ” พายกระซิบ“โอเค แต่ต้องกินกาแฟ” มิล่าฝืนยิ้