บททั้งหมดของ ของชดใช้มาเฟียคาสิโน : บทที่ 81 - บทที่ 90

ใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลง ริมฝีปากของเขาค้นหาริมฝีปากบางราวกับไม่อยากปล่อยให้ห่างอีกเวกเตอร์จูบมิล่าอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่ง ก่อนแรงกดจะผ่อนลง ร่างสูงเอนกายพามิล่าลงไปบนเตียงนุ่มอย่างแผ่วเบา ไม่ใช่การผลัก ไม่ใช่การบังคับ แต่เป็นการนำพาอย่างเงียบงันแผ่นหลังบางสัมผัสกับผ้าปูเตียงสีอ่อนเปลี่ยนใหม่ ดวงตาของมิล่ามองเขาอย่างอ่านไม่ออก ทั้งสับสน ทั้งหวั่นไหว ก่อนเวกเตอร์จะค้ำตัวเหนือเธอไว้ ระยะห่างใกล้จนลมหายใจปะปนกัน เขามองมิล่าอยู่นานเกินกว่าที่ควรจะเป็น สายตานั้นไม่ได้เต็มไปด้วยความต้องการอย่างเดียว แต่มันมีบางอย่างที่หนักกว่า ซับซ้อนกว่า และทำให้มิล่ารู้สึกใจหวิวโดยไม่รู้เหตุผลมือหนาข้างที่ว่างสอดลอดใต้เชิ้ตตัวบาง เวกเตอร์ใช้มือนวดคลึงเต้าอวบเบา ๆ ก่อนจะบีบบี้เม็ดไตแข็งชูชันมิล่าไม่ได้ขัดขืนเหมือนทุกครั้งที่มีสัมพันธ์ เธอนอนนิ่ง ปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเงียบงัน ราวกับกำลังยอมรับชะตาบางอย่างที่รู้ดีว่าหลีกเลี่ยงไม่ได้มือหนาทั้งสองข้างของเวกเตอร์ขยับช้า ๆ ไม่รีบร้อน ไม่หยาบกระด้าง ก่อนจะปลดถอดเสื้อผ้าอาภรณ์ของมิล่าออกอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าการกระทำที่แรงเกินไปจะทำให้บางสิ่งแตก

หนึ่งปีผ่านไปไวเหมือนโกหก หนึ่งปีผ่านไปโดยที่โลกไม่ได้หยุดหมุนให้ใคร มิล่าจบปีสี่ในวัยยี่สิบสองปีตามแผน ไม่มีเรื่องหวือหวา ไม่มีข่าวดีที่ต้องประกาศให้ใครฟังเสียงดังเธอเลือกทำงานในบริษัทเล็ก ๆ ใกล้บ้าน งานธรรมดา เงินไม่มาก แต่มั่นคงพอจะดูแลตัวเองและแม่ได้หลังเลิกงาน เธอเรียนภาษาเพิ่มเติมทุกเย็น ใช้ชีวิตเป็นจังหวะเดิม ซ้ำ ๆ แต่ไม่ว่างเปล่า ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเรียบง่าย เรียบง่ายเกินกว่าที่ใครจะรู้ว่าเธอกำลังนับถอยหลังอยู่เงียบ ๆเวกเตอร์ไม่รู้เรื่องผลสอบ ไม่รู้เรื่องทุน ศิริกานต์ไม่เคยบอกให้ลูกชายรู้เรื่องนี้ มิล่าเองก็ไม่รู้เลยว่าตระกูลของเวกเตอร์คือคนให้ทุนนี้กับเธอและเวกเตอร์ก็ไม่รู้เลยว่าหนึ่งปีนี้มิล่าไม่ใช่แค่รอเวลา แต่เป็นการเตรียมตัวจากเวกเตอร์ไปอย่างถาวรมิล่ายังคงไปหาเขาเหมือนเดิม ไม่ขาด ไม่หนี ไม่เปลี่ยนแปลงในสิ่งที่เขามองเห็น ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเวกเตอร์ค่อย ๆ เปลี่ยนไปอย่างที่ไม่มีชื่อเรียกเขาไม่โหดร้ายเหมือนก่อน คำพูดแรง ๆ น้อยลงการควบคุมยังมี แต่ไม่บีบคั้น อารมณ์รุนแรงถูกแทนที่ด้วยความนิ่งที่แน่นขึ้น ราวกับเวกเตอร์กำลัง มั่นใจว่ามิล่าจะอยู่ตรงนี้ อยู่ในที่ที่เขา

ช่วงเย็น…แสงไฟสีอุ่นเหนือเคาน์เตอร์ส่องลงบนเขียงไม้ มิล่ายืนอยู่ตรงนั้น ผมถูกรวบหลวม ๆ ไว้ด้านหลัง เสื้อเชิ้ตสีอ่อนแขนยาวถูกพับขึ้นเหนือศอกเล็กน้อยผักกาดขาวถูกผ่าครึ่งอย่างช้า ๆ เสียงมีดกระทบเขียงดังสม่ำเสมอ ไม่รีบ เหมือนคนที่ทำสิ่งนี้มานับครั้งไม่ถ้วน แต่คืนนี้ต่างออกไปเล็กน้อยนี่ไม่ใช่อาหารที่เธอทำให้เขา แต่มันคืออาหารที่เขาอยากลองหม้อใบเล็กถูกวางลงบนเตา น้ำสะอาดถูกเทลงไปอย่างพอดี ไม่มาก ไม่น้อย มือเรียวหยิบเห็ดออกจากตู้เย็น ล้างอย่างประณีต ก่อนจะวางเรียงข้างเต้าหู้สีขาวทุกอย่างเรียบง่ายเกินกว่าจะเรียกว่าเมนูพิเศษ แต่สำหรับมิล่า มันคือรสชาติที่ปลอดภัยที่สุด เสียงฝีเท้าหนักดังขึ้นจากด้านหลังมิล่าไม่หันไปมอง เธอรู้ว่าเป็นใคร เหมือนที่รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับจังหวะก้าวของเขาเวกเตอร์หยุดยืนพิงกรอบประตูครัว แขนกอดอก สายตามองการเคลื่อนไหวของเธอเงียบ ๆ ไม่มีคำพูด ไม่มีคำสั่ง มีเพียงการมองหม้อน้ำเริ่มเดือดเบา ๆ เสียงปุดเล็ก ๆ ดังขึ้น มิล่าหยิบหมูสับขึ้นมา ปั้นเป็นก้อนเล็ก ๆ ก่อนจะใส่ลงไปทีละชิ้น“ต้มจืดต้องรอนานไหม” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นในที่สุด“ไม่นานค่ะ” มิล่าตอบโดยไม่หันกลับไป“ถ้าไฟพอ

ค่ำวันศุกร์…แสงไฟสีอำพันสะท้อนผ่านกระจกบานใหญ่ของร้านอาหารกึ่งบาร์ใจกลางเมือง เสียงดนตรีเบา ๆ คลออยู่ด้านหลัง บรรยากาศไม่พลุกพล่าน แต่มีชีวิตชีวาพอให้รู้ว่านี่ไม่ใช่มื้อธรรมดามิล่านั่งอยู่ตรงกลาง พายอยู่ข้าง ๆ อาเธอร์นั่งฝั่งตรงข้าม โต๊ะเล็กถูกเติมเต็มด้วยจานอาหารและแก้วเครื่องดื่มที่ยังมีไอเย็นเกาะขอบ“โอเค” พายยกแก้วขึ้นก่อนใคร“ขออนุญาตเปิดงานฉลองเล็ก ๆ ให้คนที่ได้ทุน”เพื่อนร่วมชั้นปีที่ได้ทุนและคนใช้ทุนส่วนตัวที่กำลังจะไปเรียนต่อต่างประเทศทยอยยกแก้วขึ้นตามกัน เสียงหัวเราะดังประปราย บรรยากาศบนโต๊ะเล็ก ๆ กลายเป็นวงที่อบอุ่นกว่าที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่แรก“ขอแสดงความยินดีด้วยนะ กับทุก ๆ คนเลย” ใครคนหนึ่งพูดขึ้น“อีกไม่กี่วันก็ต้องเรียกกันว่าเด็กนอกแล้ว”“อย่าพูดแบบนั้นสิ เดี๋ยวความกดดันมา” พายรีบแทรก ก่อนจะหันไปมองมิล่าด้วยรอยยิ้ม“เรียกว่านักเรียนที่ยังหลงทางอยู่ดีกว่า”มิล่าหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยกแก้วขึ้นบ้าง“ขอบคุณนะทุกคน จริง ๆ ถ้าไม่มีพวกแก ฉันคงไม่ผ่านช่วงสอบมาได้ง่าย ๆ”“เว่อร์ไป” อีกคนพูดเรียบ ๆ แต่แววตากลับจริงจัง“ความพยายามแกล้วน ๆ มิล่า”แก้วกระทบกันอีกครั้ง เสียงใสดังก้องสั

“เธอกับอาเธอร์ไปถึงขั้นไหนแล้ว”คำถามนั้นตกลงมาในห้องเงียบเหมือนของหนัก มิล่าชะงักอยู่ตรงประตู มือที่ยังจับกระเป๋าแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว“คะ คุณพูดเรื่องอะไรคะ”เธอขมวดคิ้ว ถามกลับทั้งที่หัวใจเริ่มเต้นแรง ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปด้านในอย่างไม่ถอยหนี มิล่าวางกระเป๋าลงข้างโซฟา แล้วหันไปเผชิญหน้าเขาตรง ๆเวกเตอร์ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ร่างสูงเอนหลังบนโซฟาเดี่ยว แก้ววิสกี้ในมือสะท้อนแสงไฟสีอุ่น ของเหลวสีอำพันไหวเบา ๆ ตามการขยับมือ ดวงตาของเขาจ้องเธอเขม็ง สีเขียวเข้มวาววับอย่างที่มิล่ารู้ดีสายตาของคนที่กำลังโกรธ แต่พยายามควบคุมมันไว้“อย่าทำเป็นไม่รู้” เสียงเขาต่ำและเรียบผิดปกติมิล่าขมวดคิ้วแน่นขึ้น ก้าวเข้าไปใกล้อีกนิด หยุดยืนห่างจากเขาเพียงไม่กี่ก้าว“ฉันถามว่าเธอกับไอ้เด็กนั่น ถึงขั้นไหนกันแล้ว!”เวกเตอร์ลุกขึ้นในจังหวะเดียวกัน ระยะห่างที่เหลืออยู่ถูกลบหายไปในพริบตา มือหนาคว้าข้อมือเล็กของมิล่าแน่น ความร้อนจากฝ่ามือส่งผ่านมาจนเธอสะดุ้ง“เวกเตอร์! ฉันเจ็บนะคะ!”มิล่าพยายามดึงมือกลับ แต่แรงของเขามากเกินไป ร่างเล็กถูกดึงเข้าหาอย่างไม่ทันตั้งตัว แก้ววิสกี้ในมืออีกข้างถูกเหวี่ยงออกไปอย่างแรงเพ