All Chapters of ของชดใช้มาเฟียคาสิโน : Chapter 71 - Chapter 80

เสียงน้ำกระเพื่อมเมื่อสองกายเคลื่อนไหว ลมหายใจของทั้งคู่ค่อย ๆ ซ้อนทับกันเงียบ ๆ ในน้ำอุ่นที่โอบไว้ไม่ให้ใครต้องพูดอะไรอีกเวกเตอร์ขยับตัวช้า ๆ แทบไม่ให้เกิดคลื่นใหม่ มือหนึ่งวางนิ่งอยู่ที่ขอบอ่าง อีกมือแตะลงบนท่อนแขนของมิล่าอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าแรงเพียงนิดเดียวจะทำให้เธอถอยหนีมิล่ารับรู้ถึงการเคลื่อนไหวนั้น เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยตามสัญชาตญาณ ไหล่ยังพิงแผ่นอกเขาอยู่ แต่สายตากลับหันไปมองใบหน้าที่อยู่ใกล้กว่าที่เคยเป็นเวกเตอร์ก้มลงช้า ๆ ไม่มีคำสั่ง ไม่มีน้ำเสียงแข็งเหมือนทุกครั้ง ปลายจมูกของเขาแตะเฉียดแก้มเธอเบา ๆ ก่อนริมฝีปากจะทาบลงอย่างแผ่วที่สุดไม่ใช่จูบที่เร่งเร้า ไม่ใช่จูบที่ครอบงำ เป็นเพียงการสัมผัสสั้น ๆ นุ่ม และนิ่ง เป็นครั้งแรกที่เขาอ่อนโยนกับคนตัวเล็กมิล่าชะงัก ลมหายใจสะดุดเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะผ่อนลงช้า ๆ เธอไม่ได้ขยับหนี ไม่ได้ตอบรับด้วยความกล้าแค่ปล่อยให้จูบนั้นอยู่ตรงกลางระหว่างความลังเลกับความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มก่อตัวอย่างห้ามไม่ได้เวกเตอร์ผละออกก่อน มือหนาจับแขนเล็กคนตรงหน้าหันเข้าหาใบหน้าหล่อเหลาแรงจับไม่ได้รุนแรงอย่างที่เคย เป็นเพียงแรงประคอง มิล่าถู

ประตูเพนต์เฮาส์ปิดลงเบา ๆ เสียงดังแค่พอให้รู้ว่ามีใครเข้ามามิล่าหยุดยืนอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง มือยังจับสายกระเป๋าแน่น หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะเหมือนกำลังจะก้าวเข้าไปในพื้นที่ที่ไม่ควรกลับมาอีกครั้งภายในห้องเงียบผิดปกติม่านหนาถูกปิดไว้ แสงแดดบ่ายลอดเข้ามาได้เพียงริบหรี่ อากาศเย็นเกินกว่าที่ควรจะเป็น ทั้งที่ไม่ได้เปิดแอร์แรงมิล่าก้าวเข้าไปช้า ๆ จนถึงห้องนอน ร่างสูงของเวกเตอร์นอนพิงหัวเตียง ผ้าห่มถูกดึงขึ้นมาคลุมเพียงครึ่งตัว เส้นผมสีเข้มเปียกชื้นเล็กน้อย เหงื่อซึมตามไรผมและขมับ คิ้วคมขมวดเข้าหากันแม้ในยามหลับและเขากำลังหนาวสั่น ไม่ใช่อาการรุนแรง ไม่ได้สั่นแรงจนเตียงขยับ เป็นเพียงการสั่นเบา ๆ ซ้ำ ๆ เหมือนร่างกายกำลังพยายามรักษาอุณหภูมิของตัวเองอย่างดื้อรั้นพอ ๆ กับนิสัยเจ้าของมันมิล่าชะงักอยู่ปลายเตียง ภาพนั้นทำให้เธอรู้สึกแน่นในอกโดยไม่ทันตั้งตัวเวกเตอร์ในสภาพนี้…ไม่เหมือนคนที่ออกคำสั่ง ไม่เหมือนคนที่กดเธอไว้ใต้ร่าง ไม่เหมือนคนที่ทำให้เธอไม่กล้าหายใจดัง เขาดูเหมือนคนที่กำลังแพ้บางอย่าง และไม่ยอมยอมรับมันมิล่าค่อย ๆ วางกระเป๋าลงบนโต๊ะข้างผนัง แล้วเดินเข้าไปใกล้เตียงอย่างระมัดระวังราว

ช่วงสายเสียงไอแห้ง ๆ ดังขึ้นอีกครั้งในห้องนอนกว้างของเพนต์เฮาส์ ไม่ดัง ไม่โวยวาย แต่หนักพอจะทำให้มิล่าที่นั่งอยู่ข้างเตียงเงยหน้าขึ้นมองทันทีเวกเตอร์หันหน้าไปอีกทาง เหมือนรำคาญทั้งอาการตัวเองและสายตาที่มองมา มือข้างหนึ่งยกขึ้นปิดปาก หลังกว้างขยับขึ้นลงตามแรงหายใจที่ยังไม่ปกติ“ยังไม่ดีขึ้นเลย” มิล่าพูดเบา ๆ“ก็ดีขึ้นแล้ว แต่แค่ไอเพิ่ม” เขาตอบทันที เสียงยังแหบ“เธออย่าทำเหมือนใกล้ฉันจะตาย”มิล่าไม่สวน เธอแค่ลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินไปที่โต๊ะด้านข้าง หยิบซองสีขาวเล็ก ๆ ขึ้นมา เวกเตอร์เหลือบมอง เห็นชัดเจนตั้งแต่ระยะไกล คิ้วเข้มขมวดทันที“ไม่ต้อง” น้ำเสียงมาไวกว่าเหตุผล มิล่าหยุดเดิน แต่ไม่วางของลง“เป็นชุดตรวจไข้หวัดใหญ่ค่ะ”“ฉันบอกว่าไม่ต้อง”เขาพยายามจะนั่งตัวตรงขึ้น แต่ร่างกายไม่ร่วมมือ ความมึนทำให้ต้องเอนกลับไปพิงหมอนอีกครั้งอย่างหงุดหงิดมิล่าหันมามองเขาเต็ม ๆ เป็นครั้งแรก สายตานั้นไม่แข็ง ไม่อ่อน แต่แน่น“คุณไข้สูง ไอ หายใจไม่โล่ง”“ฉันต้องรู้ว่าเป็นอะไร”“แล้วถ้าไม่รู้ล่ะ” เวกเตอร์ย้อน“ฉันก็ยังอยู่ได้”“แต่ฉันอยู่ไม่ได้” เธอตอบทันที คำพูดนั้นทำให้ห้องเงียบลงอย่างเห็นได้ชัด เวกเตอร์

แสงเช้าตรู่สีอ่อนลอดผ่านม่านโปร่งเข้ามาในเพนต์เฮาส์ ความเงียบยังครอบคลุมพื้นที่ทั้งชั้น มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานสม่ำเสมอ กับเสียงนาฬิกาแขวนผนังเดินเป็นจังหวะช้า ๆเวกเตอร์ลืมตาขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีไข้ ไม่มีอาการหน่วงในหัว ไม่มีความร้อนแผดอยู่ใต้ผิวหนังเหมือนหลายวันก่อนร่างกายยังไม่แข็งแรงเต็มที่ แต่ก็ไม่อ่อนแรงจนต้องนอนนิ่ง ห้องยังเหมือนเดิมเมื่อคืนเขาหลับสนิทเกินไป ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกคนออกจากห้องไปตอนไหนเวกเตอร์ยกมือขึ้นกดขมับเบา ๆ เขาขยับตัว ลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างเงียบที่สุด สายตาคมกวาดมองรอบห้องโดยไม่รู้ตัว แล้วลูกเดินไปอีกห้องข้างกัน เขาเปิดประตูห้องข้าง ๆ เข้าไปโดยไม่เคาะ เป็นห้องที่มิล่าเคยอยู่ตอนที่มาดูแลเขาช่วงโดนแทง เสียงน้ำหยุดไหลจากห้องน้ำด้านใน ก่อนที่ประตูจะเปิดออกช้า ๆ มิล่าก้าวออกมาร่างเล็กมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวพันรอบตัว เส้นผมเปียกชื้นปล่อยสยาย ปลายหยดน้ำไหลตามแนวลำคอขาวลงมาถึงไหล่“เวกเตอร์!”“คุณ ทำไมไม่เคาะประตูก่อนคะ”มิล่าอุทานเสียงหลง ก่อนจะคว้าชายผ้าขนหนูแน่นขึ้นโดยสัญชาตญาณ ยังไม่ทันได้ฟังคำตอบ เธอก็หันหลังกลับทันที ฝีเท้าเล็ก ๆ รีบวิ่งก

แสงแดดอ่อนยามเช้าลอดผ่านม่านบาง เข้ามาแตะพื้นห้องโถงเป็นแนวยาว อากาศในเพนต์เฮาส์สะอาด สด และนิ่ง เหมือนทุกอย่างกลับเข้าที่ของมันแล้วเวกเตอร์ยืนอยู่กลางห้องครัว แก้วกาแฟอยู่ในมือ สีหน้าเรียบเฉยแบบที่คุ้นเคย ร่างกายแข็งแรง ไม่มีไข้ ไม่มีอาการหลงเหลือจากวันที่ล้มป่วยครบวันกักตัวจากไข้หวัดใหญ่ ครบทุกเงื่อนไขครบจนไม่มีเหตุผลอะไรให้มิล่าต้องอยู่ต่อมิล่ายืนอยู่อีกฝั่งหนึ่ง กระเป๋าผ้าใบเล็กวางอยู่ข้างโซฟา ของไม่ได้เยอะ เพราะตั้งแต่ต้นเธอก็ไม่คิดจะอยู่นาน แต่หัวใจกลับหนักกว่าที่คิด“ฉันกลับแล้วนะคะ”คำพูดนั้นหลุดออกมาง่ายกว่าที่เธอคาดไว้ ไม่มีใครรั้ง ไม่มีใครถามให้อยู่ต่อเวกเตอร์เพียงพยักหน้าเล็กน้อย วางแก้วกาแฟลงบนเคาน์เตอร์“อืม”เป็นคำพูดสั้น ๆ ไม่มีคำขอบคุณอื่นใด มิล่าออกจากเพนต์เฮาส์ในเช้าวันนั้น พร้อมความรู้สึกบางอย่างที่ยังไม่ถูกตั้งชื่อเธอถึงบ้านเช่า ห้องนอนเงียบกว่าปกติ ไม่ใช่เพราะขาดใครแต่เพราะชีวิตกำลังจะก้าวไปข้างหน้ามิล่ากลับมาอยู่กับหนังสือในวันหยุดยาว กองเอกสาร และปฏิทินที่ขีดวงวันที่สำคัญไว้ชัดเจน วันสอบชิงทุนเรียนต่อระดับปริญญาโท ที่ประเทศสหรัฐอเมริกาเธออ่านหนังสือทุกวั