All Chapters of ของชดใช้มาเฟียคาสิโน : Chapter 91 - Chapter 100

แสงสีเทาอ่อนคลุมท้องฟ้าเหนือรันเวย์ เมื่อเครื่องบินค่อย ๆ ลดระดับลงอย่างราบเรียบ ล้อแตะพื้นเบา ๆ แต่แรงสั่นสะเทือนนั้นชัดพอจะปลุกมิล่าจากภวังค์ที่เธอจมอยู่ตลอดการเดินทางลอนดอน…ชื่อเมืองนั้นไม่เคยมีความหมายกับเธอมาก่อน จนกระทั่งวันนี้ วันที่มันกลายเป็นที่เดียวที่เธอเลือกจะเริ่มต้นใหม่ผู้โดยสารเริ่มลุกจากที่นั่ง เสียงคุยเบา ๆ ดังสลับกับเสียงเปิดช่องเก็บสัมภาระ มิล่าขยับตัวช้า ๆ ปลดเข็มขัดนิรภัย ดวงตาคมมองออกไปนอกหน้าต่างเครื่องบินท้องฟ้าสีเทาหม่น แสงเย็นใกล้ค่ำ ไม่มีแดด ไม่มีความร้อน ไม่มีอะไรเหมือนบ้านที่เธอจากมา และนั่น…ทำให้เธอหายใจได้เต็มปอดเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีเมื่อประตูเครื่องบินเปิดออก อากาศเย็นจัดก็พัดปะทะใบหน้า กลิ่นแปลกใหม่ของเมืองใหญ่ที่ไม่คุ้นเคยทำให้หัวใจเต้นแผ่ว แต่มั่นคง มิล่าก้าวลงจากเครื่องพร้อมมยุรี แม่ของเธอเดินอยู่ข้าง ๆ ไม่พูดอะไร แค่เดินไปพร้อมกันโถงผู้โดยสารขาเข้ากว้างและสว่าง แต่ให้ความรู้สึกเงียบอย่างประหลาด เสียงประกาศเป็นภาษาอังกฤษดังเป็นระยะ ผู้คนหลากหลายเชื้อชาติเดินสวนกันไปมา ไม่มีใครรู้จักเธอ ไม่มีใครจ้องมอง ไม่มีใครคาดหวังมิล่าชอบความรู้สึกนั้นเ

กลางบ้านหลังโตของตระกูลเวกเตอร์ ที่เงียบสงบ แสงไฟตกกระทบพื้นหินอ่อนเป็นเงายาว บ้านหลังนี้ไม่เคยมีเสียงดังโดยไม่จำเป็น และคนที่นั่งอยู่ตรงกลางห้องนั่งเล่น ก็เป็นคนกำหนดจังหวะความเงียบนั้นมาตลอดวินธาราวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะช้า ๆ ไม่แรง ไม่รีบแต่หนักพอจะทำให้คนฟังรู้ว่าเรื่องเมื่อครู่…ไม่ใช่เรื่องเล็ก“ลูกชายคุณ โทรหาเลขาผม” ชายวัยกลางคนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบ“ให้ช่วยหานักสืบฝีมือดี ทั้งในประเทศและนอกประเทศ”ศิริกานต์นิ่งไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนริมฝีปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ไม่ใช่รอยยิ้มตกใจ แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่เดาเรื่องนี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว“ฉันคิดไว้แล้วไม่มีผิด” เธอเอ่ยกับคนเป็นสามี“สักวันเวกเตอร์ต้องใช้วิธีนี้”หญิงสาวเอนหลังพิงโซฟา ท่าทางผ่อนคลาย แต่แววตากลับคมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด“บอกเลขาคุณ และบอกนักสืบไปว่า”เธอหยุดเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“ถ้าสืบเจอในสิ่งที่เวกเตอร์ต้องการแล้ว ก็ให้เงียบไว้ก่อน”ความเงียบกลับมาปกคลุมห้องอีกครั้ง เงียบพอ ๆ กับความตั้งใจของคนเป็นแม่ ที่รู้ดีว่าเรื่องนี้ ไม่ควรถูกเปิดเผยเร็วเกินไป แม้แต่กับลูกชายของตัวเอง“เวกเตอร์จะให้สืบหาใคร”คว

สี่เดือนผ่านไปไวกว่าที่ควรจะเป็น…ฤดูใบไม้ร่วงกำลังจะเปลี่ยนเป็นฤดูหนาวลอนดอนในยามเช้าเงียบกว่าที่มิล่าคิด ไม่ใช่ความเงียบแบบว่างเปล่า แต่เป็นความเงียบที่มีจังหวะของมันเอง เสียงรองเท้ากระทบทางเท้า เสียงรถเมล์สองชั้นที่วิ่งผ่านเป็นระยะเสียงลมหายใจของเมืองที่ไม่รีบร้อนจะรู้จักใครสักคน มิล่าพันผ้าพันคอแน่นขึ้นเล็กน้อยก่อนก้าวออกจากบ้านพักอากาศเย็นกัดผิว แต่ไม่ถึงกับโหดร้าย เหมือนเมืองนี้ตั้งใจจะทดสอบคนแปลกหน้าอย่างสุภาพสี่เดือนแล้ว นับจากวันที่เธอขึ้นเครื่องบินพร้อมกับมยุรีแม่ของเธอ ผู้หญิงวัยกลางคนที่ดูเหมือนจะยอมปล่อยวางทุกอย่างได้ง่ายกว่าที่ใครคิด แต่ในความจริง มยุรีไม่เคยเป็นคนอยู่นิ่ง ต่อให้เงินที่ลูกสาวได้รับจะมากพอให้ใช้ชีวิตอย่างสบายเธอก็ไม่เคยคิดจะใช้มันไปกับความสบายเพียงอย่างเดียว มยุรีออกจากบ้านแต่เช้าในหลายวัน สวมเสื้อโค้ตที่พกติดตัวมาจากเมืองไทยเดินไปยังร้านอาหารไทยเล็ก ๆ แถวชานเมืองร้านที่ต้องการคนช่วยล้างจาน จัดของ หั่นผัก งานไม่ได้หนัก แต่ก็ไม่ง่ายสำหรับคนที่ต้องสื่อสารด้วยภาษาอังกฤษแบบติด ๆ ขัด ๆค่าจ้างไม่มาก พอเป็นค่าขนม พอซื้อของจุกจิกพอให้มยุรีรู้สึกว่า ตัวเองยั

ช่วงกลางคืนของวันเดียวกัน…ณ. บาร์เล็ก ๆ ริมถนนในลอนดอนเปิดไฟสลัว แสงสีอำพันสะท้อนผ่านแก้วเหล้าบนเคาน์เตอร์ไม้เก่า กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมกลิ่นไม้และควันบาง ๆ ลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศเวกเตอร์นั่งอยู่ตรงปลายบาร์เสื้อโค้ตสีเข้มพาดไว้บนพนักเก้าอี้ เสื้อเชิ้ตสีดำถูกปลดกระดุมบนออกหนึ่งเม็ด เคราบาง ๆ ขึ้นตามแนวกรามอย่างคนที่ไม่ได้สนใจจะดูแลภาพลักษณ์เท่าเดิมร่างสูงผอมลงกว่าที่เคย เป็นความผอมของคนที่กินน้อย ดื่มมาก และนอนน้อย แก้วเหล้าในมือเขาไม่ใช่แก้วแรกของคืน แต่ก็ไม่ใช่การซดแบบคนเมามาย เขาดื่มช้า ๆ เงียบ ๆ เหมือนกำลังนับเวลา มากกว่านับจำนวนแก้วเสียงเพลงแจ๊ซเบา ๆ ดังคลออยู่ด้านหลัง บาร์เทนเดอร์เหลือบมองเขาเป็นระยะ แต่ไม่ถามอะไร คนแบบเวกเตอร์มีแววตาที่บอกชัดว่า ไม่ต้องการบทสนทนา เขายกแก้วขึ้นอีกครั้ง เหล้าไหลผ่านลำคอ แสบเล็กน้อย แต่ไม่แรงพอจะกลบภาพหนึ่งที่ยังติดอยู่ในหัว‘มิล่า’ แผ่นหลังเล็กในเสื้อโค้ต คำว่า “ไม่รู้จัก” ที่หลุดออกจากปากเธออย่างง่ายดาย และทั้งชีวิต เขาไม่เคยต้องไล่ตามใคร นอกจากผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้เวกเตอร์หัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงนั้นแห้ง และขมไม่ต่างจากเหล้าในแก้ว“ไม่รู้จัก”

สามปีผ่านไป…ไม่ใช่สามปีที่ทุกอย่างดีขึ้น แต่เป็นสามปีที่ทุกอย่าง ถูกวางไว้ในที่ของมันมิล่าไม่ได้ให้อภัยเวกเตอร์ ไม่ใช่เพราะเธอยังโกรธแค่เพียงอย่างเดียว เธอเลือกที่จะไม่โกหกความรู้สึกของตัวเองด้วยบางบาดแผล ไม่ได้มีไว้เพื่อหายแต่มันมีไว้เพื่อเตือนว่า ครั้งหนึ่งเราเคยเจ็บจนเกือบไม่รอดเธอเรียนจบปริญญาโทและเลือกใช้ชีวิตต่อในลอนดอนต่อ ทำงาน เก็บเงิน และไม่ลืมที่จะขอบคุณคนที่ให้ชีวิตใหม่ให้กับเธอ โดยไม่เคยเรียกร้องสิ่งใดตอบแทน คน ๆ นั้นก็คือ ‘ศิริกานต์’ แม่ของเวกเตอร์เวกเตอร์กลับไทย ตั้งแต่วันที่เขารู้ตัวว่า เขาแพ้ใจมิล่าอย่างไม่มีทางแก้ ฟังแล้วอาจจะดูยอมง่าย แต่ไม่ใช่เวกเตอร์ไม่เคยยอมให้ตัวเองหลุดพ้น จากสิ่งที่ทำไว้ เขาไม่ได้กลับมาเพื่อเริ่มต้นใหม่แต่กลับมาเพื่อ รับผิดชอบตราบาปที่เขายังลบไม่ได้และเขาไม่คิดจะลบมันเขาเลือกแบกมันไว้ทุกเช้า ทุกคืน ทุกลมหายใจเวกเตอร์ตัดขาดจากทุกสิ่งที่เคยเรียกว่าอำนาจจากโลกที่คำสั่งของเขา ทำให้ใครบางคนต้องเจ็บ โดยไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธเขาเลือกทำงานสุจริต จัดตั้งบริษัท เป็นเจ้าของเงียบ ๆ และเป็นเจ้าของอย่างเงียบที่สุด บริษัทเติบโตรวดเร็วอย่างไม่หน้าเชื่อ ไม่ใ