Lahat ng Kabanata ng ของชดใช้มาเฟียคาสิโน : Kabanata 11 - Kabanata 20

สองวันผ่านไปคาสิโนชั้นใต้ดิน เขตธุรกิจสีเทาของเวกเตอร์ ไฟนีออนสีม่วงสลับแดงสะท้อนบนพื้นหินอ่อน ผู้คนในชุดสูทยืนเรียงกันเหมือนกำแพงมนุษย์เมื่อคนเป็นเจ้านายเดินผ่านชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีดำตัวเดียวปลดกระดุมบนออกหนึ่งเม็ด เผยกล้ามอกขาวกำยำจนคนมองหลงไหล เสียงชิปคาสิโนกระทบโต๊ะดังประสานกับเสียงเครื่องสล็อตราวกับดนตรีที่บรรเลงให้ปีศาจออกล่า“นายครับ เคลียร์บัญชีกับพวกลูกหนี้เรียบร้อยแล้วครับ” หนึ่งในลูกน้องรายงานเสียงสั่น ๆเวกเตอร์ยกแก้ววิสกี้ขึ้นดื่ม แสงไฟสะท้อนผ่านกรอบหน้าเฉียบคมจนใบหน้าของเขาดูอันตรายเกินกว่าจะจ้องตรง ๆ“อืม แล้วไอ้คนที่ไปแจ้งตำรวจมาตรวจสอบบ่อนกู มันโผล่หัวกลับเข้ามาในบ่อนอีกรึยัง” เขาถามเสียงทุ้มเย็นชาจนลูกน้องสองคนต้องก้มหน้า แต่ในจังหวะวางแก้ว มือถือบนโต๊ะก็สั่นขึ้นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือ‘MILANO’มือที่กุมแก้วของเวกเตอร์หยุดนิ่งไปเพียงเสี้ยววินาที แต่เสี้ยววินาทีนั้นน่ากลัวพอให้คนทั้งโต๊ะหยุดหายใจเขาเหลือบมองแค่นิดเดียว สายตาคมจัดนั้นเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังคุอยู่ในใจเขา“แล้วเด็กนั่น ลูกเลี้ยงมัน ยังกล้าปิดโทรศัพท์ใส่กูทั้งวัน กล้าลองดีมาก”ลูกน้องกลืนน้ำลายพร้อมก

เช้าวันถัดมาแสงแดดกรองผ่านม่านบางในห้องขนาดเล็กในบ้านเช่าของมิล่า เธอแทบไม่ได้นอนทั้งคืนภาพในห้อง VIP เสียงรองเท้าเวกเตอร์เหยียบโทรศัพท์ของเธอ รวมถึงเสียงที่เขาสั่งมันดังวนในหัวเหมือนคำสาปมิล่ามองโทรศัพท์เครื่องใหม่ที่เวกเตอร์สั่งให้ซานคนเป็นลูกน้องเอามาให้ เธอยังไม่ได้เปิดเครื่องด้วยซ้ำ เธอไม่กล้าเหมือนถ้ากดปุ่มเปิดโซ่ที่คล้องคอเธอจะล็อกแน่นขึ้นกว่าเดิม แต่วันนี้เธอต้องไปเรียนต้องทำตัวเหมือนทุกอย่างปกติต้องฝืนยิ้มต้องฝืนหายใจร่างเล็กลุกขึ้นเดินลงไปเข้าห้องน้ำจัดการอาบน้ำแต่งตัวสวมชุดนักศึกษาตัวใหม่ รีบขึ้นรถเมล์ไปมหาวิทยาลัยพยายามไม่ให้ใครเห็นว่าเมื่อคืนเธอร้องไห้จนนอนไม่ได้และช่วงสัปดาห์นี้เป็นสัปดาห์ที่สาหัสมากสำหรับเธอ“มิล่า..!!”เสียงพายเพื่อนสนิทที่สุดตั้งแต่ปีหนึ่งตะโกนเรียกและกรี๊ดแบบผู้ดีปีสามกรี๊ดสูงหรูแต่เว่อร์ชนิดที่รุ่นน้องหน้าห้องต้องหันมามองกันเป็นแถวพายวิ่งเข้ามาหาเพื่อนพร้อมหน้าตาตกใจจนลนลานไม่ใช่ตกใจเพราะมิล่าดูโทรมแต่เพราะ…“ขอถามจริง มือนั่นถือ” พายชี้นิ้วเรียวยาวที่ทาสีเล็บอย่างดีเพราะสีโทรศัพท์เด่นแต่ไกล“โทรศัพท์รุ่นล่าสุดราคาครึ่งแสน??”มิล่าเผลอกำโทรศัพท์แ

สี่ทุ่มตรงไม่ขาดไม่เกิน แม้เวกเตอร์จะนัดเที่ยงคืนแต่ในหัวมิล่ามีแค่ภาพตอนที่เขากระแทกปลายรองเท้าลงบนโทรศัพท์ ภาพที่เขาลงโทษเธอที่มาช้าในครั้งก่อน และภาพที่เขาส่งลูกน้องจัดการแม่ของเธอ ภาพนั้นยังฉายในหัวเหมือนมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวินาทีที่แล้ว เธอไม่สามารถเสี่ยงให้ตัวเอง ‘ไปช้า’ ได้อีก จะไม่ให้มีรอบที่สองและจะไม่ให้เขามีข้ออ้างทำอะไรเธอหนักกว่าเดิม มิล่าสวมเสื้อนักศึกษายังไม่ได้เปลี่ยนเพราะกลัวแม่เธอจะสงสัย มือเธอกำชายกระโปรงแน่นตอนยืนหน้าประตูบ้านเช่า ลมหายใจสั้นและติดขัดจนต้องยืนนิ่งตั้งหลักแทบนาที โทรศัพท์เครื่องใหม่หนักในกระเป๋าสะพายข้างเหมือนก้อนเหล็กที่เตือนเธอทุกลมหายใจว่า คืนนี้เธอไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรทั้งนั้น มิล่าเรียกวินมอเตอร์ไซค์ออกจากซอยเล็ก ๆ ลมกลางคืนเย็น แต่ไม่เท่าใจของเธอที่กำลังจะเดินเข้าสถานเดิมที่เวกเตอร์เรียกว่า ‘ห้องเชือด’ วินมอไซจอดหน้าตึกคอนโดของเวกเตอร์ตึกสูงสีดำที่เธอไม่เคยอยากเข้าใกล้ด้วยความสมัครใจ แต่คืนนี้ไม่มีสิทธิ์เลือก รปภ.เห็นหน้ามิล่า ไม่ถามชื่อ ไม่ถามห้องแค่เปิดประตูให้ทันที คล้ายได้รับคำสั่งไว้ล่วงหน้าแล้ว เสียงของประตูลิฟต์ทำมิล่าสะดุ้ง ชั้นบน

“อะ อ๊ะ!!” ร่างเล็กที่ถูกมือแกร่งเวกเตอร์ล็อกเอวแล้วจับเครื่องไหวบนแก่นกายขึ้นลงตามจังหวะเผลอร้องออกมา ก่อนเวกเตอร์จะใช้มืออีกข้างเลื่อนลงขย้ำบั้นท้ายดุเดือด สะโพกหน้าสอบเข้าใส่รูสีหวานมิล่าถี่ยิบด้วยความดิบเถื่อนที่มีตลอดสองวันที่ผ่านมา ราวกับแวมไพร์กระหายเลือด ตับ! ตับ! ตับ “อ๊ะ!! อ๊ะ” มิล่าร้องลั่นเสียงสั่น ตอนนี้เบื้องล่างของเธอจุกไปหมด ปึก! ปึก! “อ๊า!” มือเล็กจากที่จับหัวเตียงแน่น ตอนนี้เลื่อนมาจิกบนเชิ้ตราคาแพงของเวกเตอร์เป็นที่เรียบร้อย ขณะเดียวกันมือแกร่งของอีกคนก็ขย้ำแก้มก้นเธอจนเป็นรอยแดง “โยกขึ้นลง! อย่าเกร็ง” ใบหน้าหล่อกดเสียงสั่งมิล่าและข่มความเสียวไว้ มิล่าพยายามไม่เกร็งพร้อมกับอ้าขาออกกว้างขึ้น เวกเตอร์กดเอวบางลงอีกครั้งแล้วสอบสะโพกเข้าลึกค้างไว้ทำให้กลีบกุหลาบสีสวยมิล่าบนกับเนื้อของเขา “อ๊า! มัน อ๊ะ!” มิล่าสัมผัสถึงความเสียงอย่างบอกไม่ถูกอีกครั้งจนเผลอครางออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ แต่เสียงครางนั้นกลับทำให้เวกเตอร์พอใจเป็นอย่างมาก “อ๊ะ อื้อ มันเสียว” ครั้งแรกที่ร่างเล็กเอ่ยแบบนี้ เวกเตอร์ได้ยินเช่นนั้นไม่รอช้าที่จะจับร่างของมิล่ากดลงแล้วบดกลีบกุหลาบของเธอเข้ากับเนื

ห้องสอบชั้นสามของอาคารเรียนเงียบจนได้ยินเสียงแอร์ออกจากช่องลม มิล่านั่งหลังตรง มือเล็กวางบนตัก แต่ปลายนิ้วเย็นเฉียบจนต้องกำเข้าหากันเป็นพัก ๆนี่ไม่ใช่แค่การสอบธรรมดา ไม่ใช่แค่กระดาษคำถามกับเวลานับถอยหลังนี่คือทุนเต็มจำนวนจนจบปีสี่ ทุนที่ไม่ต้องจ่ายค่าเทอมเพิ่ม ไม่ต้องกู้ ไม่ต้องยืม ไม่ต้องเลือกว่าจะกินหรือจะเรียน และที่สำคัญที่สุด มันสามารถแบ่งเบาภาระและต่อชีวิตของเธอได้โดยไม่ต้องรบกวนแม่ของพายมิล่าสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนก้มมองกระดาษคำถามตรงหน้า ตัวหนังสือเรียงกันเป็นระเบียบ แต่หัวใจเธอกลับเต้นแรงจนเหมือนมันจะทะลุออกมานอกอกทุนนี้มีคนสมัครเกือบสองร้อยคนถึงแม้จะเป็นมหาวิทยาลัยเอกชนชั้นนำ และเศรษฐกิจแบบนี้มีโอกาสใคร ๆ ก็อยากคว้าไว้“เริ่มทำข้อสอบได้ค่ะ” เสียงอาจารย์คุมสอบดังขึ้นเบา ๆปลายปากกาสัมผัสกระดาษ มือยังสั่นนิด ๆ แต่สมองกลับนิ่งอย่างประหลาด มิล่าอ่านคำถามช้า ๆวิเคราะห์ ตอบ ขีดเส้นใต้คำสำคัญเหมือนที่พายเคยสอน เหมือนที่เธอฝึกซ้อมมาหลายคืน ทั้งที่ร่างกายแทบไม่ได้นอนเวลาผ่านไปทีละนาทีเหงื่อซึมตามขมับแต่คำตอบเริ่มไหลลื่นขึ้นเรื่อย ๆ เพราะมิล่ารู้ดี ถ้าเธอพลาดมันไม่ใช่แค่ ‘เสียโอกาส