Lahat ng Kabanata ng ของชดใช้มาเฟียคาสิโน : Kabanata 31 - Kabanata 40

ร้านกาแฟชั้นล่างของห้างคึกคักกว่าปกติเพราะเป็นวัดหยุด กลิ่นกาแฟคั่วอ่อนลอยปะปนกับเสียงพูดคุยและเสียงเครื่องชงที่ดังเป็นจังหวะ พายนั่งอยู่ที่โต๊ะประจำใกล้กระจกที่เคยมากับมิล่า หน้าต่างบานใหญ่เปิดรับแสงแดดเช้าอย่างพอดีแก้วลาเต้เย็นวางอยู่ตรงหน้า น้ำแข็งละลายไปเกือบครึ่ง พายดูนาฬิกาข้อมือแล้วยิ้มบาง ๆ“น่าจะถึงแล้วมั้ง” เธอพึมพำกับตัวเอง“ใจเย็นน่า ยังไม่สายเลย”เสียง ‘อาเธอร์’ หนุ่มหล่อคณะเดียวกันที่นั่งฝั่งตรงข้ามพูดขึ้นอย่างสบาย ๆ เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีอ่อน กางเกงผ้าเรียบ ดูเรียบร้อยกว่าคนวัยเดียวกันเล็กน้อย ท่าทางไม่เร่งรีบ เหมือนคนที่คุ้นเคยกับการรอ“นี่ใจเย็นสุดแล้วนะ” พายปรายตามองเขาแวบหนึ่ง“ก็แกบอกว่าอยากให้มาด้วย” อาเธอร์หัวเราะเบา ๆ ไม่เถียงอาเธอร์ไม่ใช่แฟนของพาย ไม่ใช่คนพิเศษในความหมายโรแมนติก แต่เป็นคนที่อยู่ในวงโคจรเดียวกันมาตั้งแต่แรก เพื่อนคณะเดียวกัน ญาติห่าง ๆ ที่โตมาด้วยกันรู้จักบ้านรู้จักนิสัยและที่สำคัญรู้จักมิล่าหนุ่มหล่อเหลือบมองออกไปทางหน้าร้าน สายตาเผลอหยุดอยู่นานกว่าปกติ พายจับสายตานั้นได้ทันที เธอไม่พูดอะไรแค่ยกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเหมือนแซวเงียบ ๆ“มองขนาดนั้น ถ้าเข

อีกด้านของโลก ร้านปิ้งย่างชั้นบนของห้างเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ กลิ่นเนื้อย่างและควันบาง ๆ ลอยปะปนกับเสียงดูดควันและเสียงแก้วกระทบโต๊ะ เป็นบรรยากาศคึกคักแบบวันหยุดที่ไม่ต้องเร่งรีบโต๊ะริมกระจกฝั่งหนึ่งพายนั่งอยู่ฝั่งซ้าย มือหนึ่งถือคีมอีกมือกำลังคีบหมูสามชั้นลงบนเตาอย่างคล่องแคล่วมิล่านั่งฝั่งตรงข้าม เสื้อยืดสีอ่อนเหมือนเดิม แต่สีหน้าผ่อนคลายกว่าตอนเช้าอย่างเห็นได้ชัด ส่วนอาร์เทอร์นั่งข้างมิล่า รับหน้าที่เติมน้ำเแลหยิบของจสกพนักงานและยอมโดนใช้แบบไม่บ่น“วันนี้ฉันขอประกาศนะ” พายพูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อยเหมือนทำพิธี“นี่คือมื้อฉลองทุนอย่างเป็นทางการ!”“แกพูดเหมือนจะตัดริบบิ้น” มิล่าหัวเราะเบา ๆ“ก็สำคัญไหมล่ะ” พายยักคิ้ว“จากนี้ไป แกไม่ต้องทำงานดึกทุกคืน และไม่ต้องแอบคิดว่าตัวเองโชคไม่ดีตลอดเวลา”มิล่าชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะยิ้มออกมาไม่ใช่รอยยิ้มกว้าง แต่เป็นรอยยิ้มจริงใจแบบที่ไม่ต้องป้องกันอะไร“ขอบใจนะพาย” เธอพูดเบา ๆ“ถ้าไม่มีแก ฉันคงไม่มีวันนี้”“โหย หยุดคิดแบบนี้สักที จะบ้าตาย” พายรีบโบกมือ“ฉันไม่ชอบให้แกพูดเหมือนตัวเองเป็นภาระของใคร”“กินไปเลย แกได้ทุนเพราะแกเก่ง ไม่ใช่เพราะใครส

“แม่ แม่เลิกกับมันเถอะนะ หนูขอร้อง” เสียงมิล่าสั่นแต่ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เป็นเสียงของคนที่อดทนมานานจนไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้วมยุรีแม่ของเธอนั่งอยู่กับพื้น หลังพิงตู้ มือสั่น ๆ กำผ้าขาวม้าไว้แน่น แก้มมีรอยแดงจากการล้ม น้ำตาไหลเงียบ ๆ ไม่สะอื้น ไม่โวยวาย เหมือนคนที่ร้องไห้จนไม่รู้จะร้องยังไงต่อ“แม่ทนมาเยอะพอแล้วนะ” มิล่าทรุดลงตรงหน้า จับมือแม่ไว้แน่น“หนูไม่อยากตื่นมาเจอแบบนี้อีก หนูไม่อยากกลัวเสียงประตู ไม่อยากกลัวเสียงเท้าใครเดินเข้าบ้าน”มยุรีเม้มปากแน่น น้ำตาหยดลงบนหลังมือของลูกสาว“แม่รู้มิล่า” เสียงแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน“แต่แม่ไม่รู้จะไปไหน” ประโยคนั้นแทงลึกยิ่งกว่าฝ่ามือเมื่อครู่ มิล่ากลืนน้ำลายแรง ๆ ก่อนจะส่ายหน้า“เราไปด้วยกันก็ได้”“หนูทำงานได้ หนูมีทุน หนูหาเงินเองได้ แม่ไม่ต้องทนกับคนแบบนี้อีกแล้วได้ไหม เราย้ายบ้านกัน หนูไม่ไหวแล้ว”มยุรีเงยหน้าขึ้นมองลูกสาว ดวงตาแดงช้ำ แต่ในแววนั้นมีบางอย่างเริ่มสั่นไหว ไม่ใช่ความกลัว เป็นความลังเลของคนที่กำลังถูกดึงออกจากความเคยชินที่ทำร้ายตัวเอง“ถ้ามันกลับมาอีก…” แม่พูดเบา ๆ“มันจะไม่จบง่าย ๆ นะลูก”มิล่าพยักหน้า ทั้งที่น้ำตาไหลลงมาเอง“หนูร

“มันกลับไปที่บ้านเหรอ”เสียงของเวกเตอร์ถามลูกน้องโดยไม่เงยหน้าน้ำเสียงเรียบเหมือนถามเรื่องที่รู้อยู่แล้วครึ่งหนึ่ง“ใช่ครับนาย”คำตอบนั้นทำให้ปลายนิ้วของเวกเตอร์หยุดนิ่งบนโต๊ะ ลูกน้องรีบพูดต่อเหมือนรู้ว่าความเงียบตรงหน้าอันตรายแค่ไหน“เพื่อนบ้านเล่าว่า วันก่อนมีเสียงทะเลาะกันดังมากครับ”“เสียงผู้ชายตะโกน เสียงของแตก แล้วก็…เสียงตบตี”เวกเตอร์เงยหน้าขึ้นช้า ๆ แววตาคมกริบ แต่ยังคงสงบ“ตบตีใคร”ลูกน้องกลืนน้ำลาย“ลูกเลี้ยงครับ”ห้องทั้งห้องเงียบลงทันทีไม่ใช่ความตกใจ แต่เป็นความเย็น“หลังจากนั้นล่ะ” เวกเตอร์ถามต่อ“หลังจากคืนนั้น…ไม่มีใครเห็นสองแม่ลูกอีกเลยครับ”“เช้าวันต่อมา บ้านปิดเงียบ”“เย็นวันถัดมา รถขนของเล็ก ๆ มาจอด”“แล้วก็ย้ายออกไปเลยครับ”เวกเตอร์เอนหลังพิงเก้าอี้ มือประสานกันหลวม ๆ สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย“แสดงว่ามันหนีไปยังไม่ไกล” เขาพูดเรียบ“มีคนหนุนหลังมันใช้ได้”ลูกน้องยืนตัวตรงกว่าเดิมโดยอัตโนมัติ“ครับนาย ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”“ซาน”“มึงไปบอกคนของเรา กูขอคนที่ไม่โง่นะ กูรำคาญ”“จัดการมันให้ไว ถ้ามันยังอยู่เรื่องคาสิโนจะวุ่นวาย” เขาพูดขึ้นอีกครั้ง เสียงเรียบ แต่หนัก

“กีฬาสีปีนี้ ได้ยินข่าวว่า มายชูก้าแดดี้จะมาเปิดงานอ่ะ”คำพูดนั้นหลุดออกมาจากปากใครสักคนในกลุ่มอาสา เหมือนเป็นเรื่องเมาท์ธรรมดา น้ำเสียงติดขำ ปนตื่นเต้นตามประสาคนได้ยินชื่อคนดังลูกชายนักการเมืองผู้ทรงอิทธิพลมิล่าชะงักมือที่กำลังจัดป้ายผ้าเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะคำว่าเปิดงาน แต่เพราะคำว่าชูก้าแดดดี้ที่ถูกพูดออกมาอย่างง่ายดายเกินไป“จริงเหรอวะ” อีกคนรีบถามต่อ“เขาว่าหล่อมากนะ แบบหล่อเงียบ ๆ เงินหนา ๆ เสียดายวันนั้นไม่เจอ”“เออ เห็นว่าเป็นลูกนักการเมืองด้วยนี่” เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังแทรกมาเหมือนเรื่องนี้เป็นแค่สีสันหนึ่งของงานกีฬาเหมือนชื่อหนึ่งที่ถูกพูดถึงได้โดยไม่ต้องคิดอะไรให้ลึกมิล่าฝืนขยับมือทำงานต่อ ริบบิ้นถูกผูกแน่นขึ้นกว่าที่ตั้งใจเล็กน้อย“มายชูก้าแดดดี้คือใครเหรอ” เธอถามขึ้นเสียงเรียบ ไม่ได้อยากรู้จริง ๆ แค่ไม่อยากให้ความเงียบของตัวเองดูแปลกเกินไป“ก็มายชูก้าแดดดี้คนนั้นไง ที่ฉันเจอร้านกาแฟที่เราไปฉลอง” พายเดินเข้ามาสมทบ พร้อมกระป๋องเป๊บซี่ในมือ อีกข้างถือเอกสารอาสา ส่วนอาเธอร์เดินตามหลังมาเงียบ ๆ เหมือนตั้งใจจะฟังมากกว่าพูดมือของมิล่าที่กำลังผูกริบบิ้นชะงักไปจริง ๆ คราวนี้ไม่ใช่