Lahat ng Kabanata ng ของชดใช้มาเฟียคาสิโน : Kabanata 41 - Kabanata 50

เสียงนกหวีดดังยาวจากฝั่งสนามที่กำลังจะเริ่มการแข่งขันถัดไปเริ่มขึ้นพร้อมเสียงเชียร์ที่กระแทกอากาศจนสั่น อัฒจันทร์ทั้งฝั่งเหมือนขยับตามจังหวะนั้นคึกคักวุ่นวายและไม่มีใครสนใจรายละเอียดเล็ก ๆ ที่หลุดจากกรอบพิธีการอีกแล้วเวกเตอร์ยืนอยู่ใต้ร่มเงาเย็นคลุมไหล่ แต่ความร้อนกลับไม่ได้หายไป เขามองคนวิ่งในสนามเพียงครู่เดียว ก่อนสายตาจะเลื่อนไปอย่างไม่ตั้งใจหรืออาจตั้งใจยังอัฒจันทร์ฝั่งใน จุดเดิมที่มีข้าวกล่องเปิดค้างอยู่ครึ่งหนึ่งมิล่าก้มหน้าช้อนแตะข้าวเบา ๆ เหมือนคิดอะไรอยู่ และจังหวะนั้นลมพัดผ่าน ผมข้างแก้มเธอปลิวมาปิดหน้าเล็กน้อย เธอยกมือขึ้นทัดอย่างเคยชินท่าทางธรรมดาที่กลับทำให้เขาจำได้ดีเกินไป“คุณเวกเตอร์ครับ” เลขาวินธาราเรียกเบา ๆ“อีกสิบนาทีจะมีถ่ายรูปกับคณะอธิการบดีนะครับ”“อืม” คำตอบสั้นกระชับเหมือนทุกครั้งเวกเตอร์ยกนาฬิกาขึ้นดูเวลาเขาควรเดินไปแล้วควรทำตามบทจะได้รีบกลับมิล่าปิดฝากล่องข้าวอย่างเงียบ ๆ เธอลุกขึ้น ยกขวดน้ำเย็นที่วางอยู่ข้างตัว ขวดที่ไม่ใช่ของเธอแล้วลังเลเล็กน้อยก่อนจะหมุนฝาเปิดหยดน้ำเย็นไหลตามขอบขวดเธอจิบหนึ่งอึก เหมือนตัดสินใจอะไรบางอย่างแล้ว“ไปกันเถอะ วันนี้ฉันมีธุ

พรึบ!เวกเตอร์ผละสะโพกออกในจังหวะฉับไว มือแกร่งเปลี่ยนตำแหน่งจากเรียวขามิล่าอย่างชำนาญ ราวกับทุกการเคลื่อนไหวถูกคำนวณมาแล้ว ร่างเล็กถูกยกขึ้นโดยไม่เปิดโอกาสให้ตั้งตัว ก่อนจะถูกจัดให้อยู่ในท่าที่เธอไม่คุ้นเคยเวกเตอร์ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาหนังราคาแพง ขาหย่อนต่ำอย่างคนที่ยังคุมสถานการณ์ทั้งหมดไว้ในมือ ขณะที่ร่างเล็กมิล่าถูกดึงเข้ามานั่งบนหน้าขา ลมหายใจของทั้งคู่ปะทะกันใกล้เกินจำเป็นใบหน้าหล่อเหลาก้มศีรษะลง ปลายจมูกเฉียดผ่านแก้มก่อนจะซบไซร้ลงที่ซอกคอขาว ลมหายใจอุ่นรินรดผิวละเอียด ทำให้มิล่าชะงักตัวโดยไม่รู้ตัว เวกเตอร์ไซร้ราวกับคนกระหาย จงใจพอจะทิ้งรอยความสั่นไหวไว้ในจังหวะหายใจของเธอลมหายใจมิล่าร้อนพราว มือแกร่งที่เอวมิล่ากระชับขึ้นเพียงนิดราวกับเตือนให้เธออยู่นิ่ง ขณะที่เขาแนบอยู่ตรงนั้น เวกเตอร์ซุกไซร้ซอกคอขาวเนียนมิล่าสักพัก“อื้อออ เวกเตอร์ ฉัน..” ไม่เพียงแค่พูดมือเล็กยังเผลอจิกแขนแกร่งเวกเตอร์อย่างไม่รู้ตัว เวกเตอร์เองก็พอจะรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายอารมณ์กำลังพุ่ง และมิล่าก็ไม่อาจจะปฏิเสธได้ว่าเธอไม่รู้สึกถึงแม้ว่าจะพยายามหักห้ามใจตัวเองมากแค่ไหนก็ตามมิล่าพยายามรวบรวมสติอีกครั้ง ร่างเล็ก

“แม่”เสียงเรียกสั้น ๆ ไม่ได้แฝงความยินดีหรือไม่พอใจ เป็นเพียงการยอมรับการมีอยู่“แม่มาที่นี่ทำไม”ศิริกานต์ยกมุมปากขึ้นนิดเดียว ราวกับคาดคำถามนั้นไว้อยู่แล้ว เธอก้าวเข้ามาโดยไม่รอคำเชื้อเชิญ ส้นรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดังแผ่ว แต่ชัด“แม่จะมาไม่ได้เหรอ” เวกเตอร์ขยับตัวหลบให้ เงียบ ไม่เถียง ไม่ทักท้วงประตูปิดลงด้านหลัง เสียงกลอนดังคลิกเบา ๆศิริกานต์เดินสำรวจรอบห้องอย่างไม่เร่งรีบ สายตาไล่ตั้งแต่โซฟา โต๊ะกระจก ไปจนถึงบันไดที่ทอดขึ้นชั้นบน ก่อนจะหยุดแล้วหันกลับมามองลูกชาย“หรือแม่มาผิดเวลา”“ถ้าแม่มีธุระ ก็พูดมาเลยครับ” เวกเตอร์สบตานั้นนิ่ง ๆ“เฮ้อ เวกเตอร์แม่รักลูกนะ แม่ก็คงจะต้องมาพูดเรื่องเดิม”“แม่อยากให้เตอร์ปิดคาสิโน” เวกเตอร์นิ่งไปเพียงเสี้ยววินาทีไม่ใช่เพราะตกใจ แต่เพราะคำขอแบบนี้ เขาได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วน“แม่ก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้” น้ำเสียงเขาเรียบ แข็ง และตัดบท“คาสิโนคือโครงสร้างหลักของทุกอย่างที่ผมดูแลอยู่”ศิริกานต์ถอนหายใจยาว เธอทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาหนังอย่างสง่างาม แม้แววตาจะอ่อนลง แต่ความเด็ดขาดยังไม่จาง“แล้วแม่ควรทำยังไงเวกเตอร์ บ้านเรารวยโดยไม่ต้องมีคาสิโน”เวกเตอร์ยื

หน้าอาสา…แดดบ่ายยังแรงไม่แพ้ช่วงเที่ยง เสียงเชียร์กีฬาสีดังเป็นระยะ ธงสีสะบัดไหวตามแรงลม บรรยากาศควรจะคึกคักสนุกและเต็มไปด้วยพลังวัยรุ่นและมิล่าก็ ‘ทำหน้าที่ของเธอ’ ได้อย่างสมบูรณ์แบบเธอยืนอยู่ข้างลังน้ำ ขวดพลาสติกเรียงซ้อนกันเป็นชั้น มือหนึ่งหยิบ มือหนึ่งยื่น ปากพูดคำเดิมซ้ำไปซ้ำมา“น้ำค่ะ”“รับน้ำไหมคะ”“ขวดสุดท้ายแล้วนะคะ เดี๋ยวเติมให้อีก”รอยยิ้มถูกยกขึ้นอย่างพอดี ไม่มากเกินไป ไม่ฝืนจนคนอื่นจับได้ ดวงตากลมใสมองสบคนตรงหน้าเป็นระยะ พยักหน้ารับคำขอบคุณแล้วก็หันไปหยิบขวดถัดไปเหงื่อซึมตามกรอบหน้าใส เสื้ออาสาแนบตัวเพราะความร้อน แต่มิล่าแทบไม่รู้สึก เธอรับรู้แค่ว่ามือของตัวเองเย็นผิดปกติ ทั้งที่แดดกำลังแผดเผาอยู่ตรงหน้าขวดน้ำในมือเกือบหลุดตอนมีใครยื่นมือมารับเธอชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะยิ้มแล้วส่งให้ตามปกติ“ขอบคุณครับ”“ค่ะ”เสียงตอบกลับยังนุ่มเหมือนเดิม มิล่ากลืนน้ำลาย ความคิดบางอย่างแล่นกลับมาโดยไม่ขออนุญาต ภาพห้องเงียบ พื้นหินอ่อนโทรศัพท์ที่หล่นกระแทกพื้น หน้าจอดับสนิทเธอเผลอกำขวดน้ำแน่นขึ้น พลาสติกยุบเล็กน้อย ก่อนจะรีบคลายมือเหมือนไม่อยากให้ใครสังเกตเห็น“มิล่า” เสียงพายดังขึ้

ค่ำวันเดียวกัน…แสงไฟสีอุ่นในห้องนั่งเล่นส่องสะท้อนโต๊ะไม้ขัดเงาในบ้านหลังใหญ่ ศิริกานต์วางกระเป๋าถือลงข้างโซฟาก่อนจะนั่งลงอย่างช้า ๆ ท่าทางเรียบเหมือนทุกวัน แต่ในแววตากลับมีบางอย่างค้างอยู่วินธารานั่งอยู่อีกฝั่ง กำลังอ่านรายงานธุรกิจและข่าวการเมืองในแท็บเล็ต สวมแว่นสายตาบาง ๆ อย่างที่ทำเสมอในยามค่ำ เสียงกระดาษดิจิทัลถูกปัดเปลี่ยนหน้าเป็นจังหวะสม่ำเสมอ“วันนี้ฉันแวะไปหาเวกเตอร์” ศิริกานต์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบเหมือนเล่าเรื่องทั่วไปมือของวินธาราหยุดชั่วครู่ ก่อนจะวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะ เขาเงยหน้ามองภรรยาอย่างรู้ทัน“อืม แล้วเป็นยังไงบ้างลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของคุณ”ศิริกานต์ไม่ตอบทันที เธอเอื้อมมือหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบเบา ๆ สายตาเหม่อไปที่สวนด้านนอกเหมือนกำลังเลือกคำพูด“ฉันเจอเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่เพนต์เฮาส์”วินธาราเลิกคิ้วขึ้นนิดเดียวไม่ได้แปลกใจ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่ได้ยินบ่อย“ของเวกเตอร์?”“ใช่ค่ะ” ศิริกานต์พยักหน้าเบา ๆความเงียบทอดยาวเพียงไม่กี่วินาทีแต่พอให้ชายวัยเดียวกันรู้ว่าภรรยากำลังคิดอะไรบางอย่างจริงจัง“เด็กมาก” เธอพูดต่อ “สุภาพ เรียบร้อย แล้วก็ดู…ไม่คุ้นกับที่แบบนั้น”วิ