Все главы ของชดใช้มาเฟียคาสิโน : Глава 21 - Глава 30

แลมโบกินีสีเทาเมทัลลิกคันยาวแล่นเข้าซอยส่วนตัวของอาคารพักอาศัยระดับไฮเอนด์อย่างนิ่งสงบเครื่องยนต์คำรามต่ำ ๆ อย่างสุขุม ไม่เร่งแต่หนักแน่นพอให้รู้ว่าไม่ใช่รถที่ใครจะครอบครองได้ง่ายไฟหน้าคมเฉียบสะท้อนพื้นถนนเรียบสนิท ก่อนรถจะชะลอความเร็วและจอดเข้าช่องประจำอย่างแม่นยำ สีเทาเข้มของตัวรถดูโดดเด่นท่ามกลางความมืดโดยไม่ต้องพยายามเหมือนเจ้าของมันไม่จำเป็นต้องประกาศตัวแต่ใครเห็นก็รู้ว่ามีอำนาจเวกเตอร์ดับเครื่อง เปิดประตูลงจากรถอย่างไม่รีบร้อน เสื้อสูทสีเข้มรับกับตัวรถอย่างพอดี เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นเพียงครั้งสองครั้ง ก่อนความเงียบจะกลับมาครอบงำพื้นที่ทั้งหมดเขาเดินผ่านโถงรับรองที่โปร่งโล่ง เพดานสูง ผนังกระจกใสตัดกับหินอ่อนสีเข้ม ทุกอย่างดูเรียบ หรู ก่อนลิฟต์จะพาเขาขึ้นสู่ชั้นบนสุดอย่างราบเรียบ ไร้เสียง ไร้การรบกวนเมื่อประตูเปิดออก พื้นที่ทั้งชั้นก็เป็นของเขาเพนต์เฮาส์สองชั้นแห่งนี้กว้างขวางราวกับบ้านหลังหนึ่งที่ลอยอยู่เหนือเมือง บันไดภายในทอดขึ้นอย่างสง่างาม โครงสร้างเปิดโล่งทำให้แสงไฟจากตึกสูงรอบด้านไหลเข้ามาอย่างอิสระชั้นล่างเป็นพื้นที่นั่งเล่นและรับรอง เฟอร์นิเจอร์ถูกเลือกอย่างพิถีพิ

มิล่าก้าวขึ้นบันไดตึกคณะในจังหวะที่ผู้คนเริ่มบางตาลงสายลมเช้าพัดผ่านโถงเปิดโล่ง พาเอากลิ่นกาแฟจากร้านชั้นล่างลอยขึ้นมาเบา ๆเธอคิดว่าตัวเองจัดการสีหน้าได้ดีแล้วคิดว่ารอยแดงบนแก้มคงถูกแสงแดดกลบไปบ้างและคิดว่าทุกอย่างจะผ่านไปเหมือนเช้าวันอื่น แต่เธอลืมไปว่าคนที่รู้จักกันดี ไม่ต้องมองนาน“มิล่า!”เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านข้างพายเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มคุ้นเคย กระเป๋าสะพายไหล่ข้างเดียวตามสไตล์เดิม“เมื่อเช้าหายไปไหนมา โทรไปก็ไม่ระ รับ..” ประโยคของพายขาดห้วงกลางคัน รอยยิ้มค้างอยู่บนริมฝีปาก สายตาเลื่อนจากดวงตามิล่าไปหยุดที่แก้มข้างหนึ่งแดงชัดเป็นรอยมือไม่บวมมากแต่ชัดเกินกว่าจะเรียกว่าแพ้อากาศ พายขยับเข้ามาใกล้อีกนิดเสียงเบาลงโดยอัตโนมัติ“มิล่า! หน้าแกไปโดนอะไรมา” มิล่าชะงักปลายนิ้วที่จับสายกระเป๋าแน่นขึ้นเล็กน้อย“ไม่มีอะไร” เธอตอบเร็วเกินไป“แค่…”“อย่าโกหก” พายขัดเบา ๆ ไม่ใช่น้ำเสียงคาดคั้น แต่เป็นน้ำเสียงของคนที่รู้“มันไม่ใช่รอยล้ม มันเป็นรอยมือ พ่อเลี้ยงแกใช่ไหม มันอีกแล้วเหรอ!” พายเอียงหน้ามอง คำว่า ‘รอยมือ’ และ ‘พ่อเลี้ยง’ ทำให้ลมหายใจมิล่าสะดุด“อืม..” เสียงมิล่าแผ่วน้ำตาคลออย่างกลั

มิล่าเดินกลับเข้าโถงด้านหน้าของอาคารช้า ๆฝีเท้าไม่สม่ำเสมอ เหมือนร่างกายยังตามหัวใจไม่ทันเสียงพูดคุยของนักศึกษารอบตัวดังขึ้นอีกครั้งหลังพิธีจบไปแล้ว กลุ่มคนทยอยออกจากหอประชุม บ้างหัวเราะ บ้างถ่ายรูป บ้างโทรศัพท์หาคนที่อยากแบ่งปันข่าวดีทุกอย่างดูปกติปกติเกินไปพายยืนอยู่ใกล้บันได มือหนึ่งถือแก้วชานม อีกมือกดโทรศัพท์ สีหน้าฉายความไม่พอใจแบบที่ซ่อนความเป็นห่วงไม่มิดทันทีที่เห็นมิล่า สายตานั้นก็เงยขึ้น“มิล่า แกคิดจะรับโทรศัพท์ฉันบ้างไหมเนี่ย”มิล่าชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ก่อนจะฝืนยิ้มให้รอยยิ้มนั้นบางจนแทบจะหายไปพร้อมลมหายใจ“ขอโทษนะ” เธอพูดเสียงแผ่ว“เมื่อกี้สัญญาณไม่ค่อยดี”“ในตึกอธิการฯ เนี่ยนะ สัญญาณไม่ดี” พายเลิกคิ้วทันทีน้ำเสียงเหมือนแซว แต่สายตาไม่ขำด้วยเลยสักนิดพายเดินเข้ามาใกล้กว่าเดิม ยื่นแก้วชานมในมือให้“เอานี่ไปก่อน ถือว่าฉลองขั้นแรก”มิล่ารับแก้วไว้ ปลายนิ้วเย็นเฉียบจนเธอเผลอกำมันแน่น น้ำแข็งกระทบผนังแก้วดังเบา ๆ คล้ายเสียงหัวใจที่ยังไม่เข้าจังหวะ“ขอบใจนะพาย” เสียงเธอเบากว่าปกติพายไม่พูดต่อทันที แค่ยืนมองมองแบบคนที่รู้จักกันมานานพอจะรู้ว่า รอยยิ้มแบบนี้ไม่ใช่รอยยิ้มของคนที่

“ไหนว่าศึกษามา แต่เธอช้าเหมือนคนไม่ได้เรื่อง” เสียงของเวกเตอร์ดังขึ้นในห้องน้ำที่แสงขาวจ้าเกินจำเป็น“เปล่าค่ะ ฉันกำลังจะออกไป” ร่างเล็กอยู่ในสภาพไร้เสื้อผ้าพูดเสียงสั่นเล็กน้อย“งั้นก็เอาตรงนี้”มือแกร่งยังคงจับแขนเธอไว้แน่นไม่ถึงกับกระชากแต่หนักพอให้มิล่ารู้ว่า ถ้าเธอขยับโดยไม่ขออนุญาตมันจะไม่จบแค่นี้“ทำ!” เวกเตอร์เบนสายตาลงช่วงล่างตรงหว่างขาของเขา“ตรงนี้เลยเหรอคะ” คำถามนั้นเบาเบาจนแทบไม่ต่างจากลมหายใจ แต่สายตาที่มิล่ามองกลับมาไม่ใช่สายตาของคนโง่หรือไร้เดียงสาอย่างที่เวกเตอร์คุ้นชินในครั้งแรก มันคือสายตาของคนที่รู้ตัวว่ากำลังถูกกดและกำลังเลือกจะยืนอยู่อย่างมีสติแสงไฟสีขาวสะท้อนผิวซีดของเธอจนดูเปราะบาง เวกเตอร์หัวเราะในลำคอเบา ๆ ไม่ใช่เพราะขำแต่เพราะคำถามนั้นเหมือนการ ท้าทายเล็ก ๆ ที่เธอไม่ควรกล้าส่งมา“เธอเลือกสถานที่ไม่ได้” เขาพูดช้า ๆ น้ำเสียงต่ำและเรียบ“เธอมีหน้าที่แค่ทำให้ฉันหายหงุดหงิด” มือที่จับแขนมิล่าขยับขึ้นนิดเดียวไม่ใช่การรุกแต่เป็นการเตือนมิล่ากลืนน้ำลายริมฝีปากบางเม้มแน่นอีกครั้งเธอไม่หลบตาแต่ก็ไม่สบเต็ม ๆ“ฉันจะตั้งใจทำให้เต็มที่ค่ะ” ประโยคนั้นออกมาช้าๆ แต่ชัดเจนเ

มิล่าก้าวออกจากเพนต์เฮาส์โดยไม่หันกลับไปมอง โถงลิฟต์ยังคงสว่างสะอาดเหมือนเดิม ทุกอย่างดูเป็นระเบียบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยสักนิดแท็กซี่จอดอยู่หน้าตึกโดยที่เธอไม่ต้องยืนรอ มิล่าขึ้นไปนั่งเบาะหลัง เธอเอนศีรษะเบาะหนังเย็นเฉียบมือบางกำสายกระเป๋าแน่นโดยไม่รู้ตัวมิเตอร์เริ่มเดินตัวเลขขยับขึ้นช้า ๆ แต่ทุกจังหวะเหมือนนับเงินที่หายไป ราคาไปกลับก็หลายร้อย เธอรู้ดีว่าเงินจำนวนนี้ควรเอาไปซื้อของใช้ ซื้อข้าวไว้กินหลายวันแต่ดึกขนาดนี้ ไม่มีรถเมล์ ไม่มีมอเตอร์ไซค์รับจ้างที่เธอไว้ใจ และแท็กซี่คือทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่เสมอมิล่าหลับตาลง ไม่ใช่เพราะง่วงแต่เพราะไม่อยากเห็นภาพสะท้อนของตัวเองบนกระจกอีกแล้ว เวลาผ่านไปสักพักรถแล่นถึงเขตใกล้บ้าน“จอดตรงร้านขายยาข้างหน้าก็ได้ค่ะ” เธอเอ่ยเสียงเบาเมื่อเห็นป้ายไฟสีเขียวสว่างอยู่ไม่ไกล คนขับพยักหน้าชะลอรถตามที่บอก มิล่าจ่ายเงินรับเงินทอนมานับซ้ำอย่างเคยชิน เธอเสียดายเงินแต่ก็เถียงตัวเองไม่ออกสองเท้าในรองเท้าผ้าใบเดินเข้าไปในร้านขายยาเล็ก ๆ ใกล้บ้านแสงไฟขาวสว่างเกินไปเมื่อเทียบกับถนนด้านนอก“ซื้อยาคุมฉุกเฉินหน่อยค่ะ” เสียงของเธอเรียบ ไม่มีอาการลังเลเหมือ