บททั้งหมดของ ซูซีหลาน หนึ่งรักเคียงใจ: บทที่ 11 - บทที่ 20

เช้าวันถัดมาเฉินเซวียเข้าไปตรวจดูอาการของซูซีหลาน นางตื่นแล้วทั้งยังอาการดีขึ้นตามลำดับ ตอนนี้สามารถลงจากเตียงได้แล้ว แม้จะยังเดินเหินไม่สะดวกก็ตามท่านป้าหวังมาถึงแต่เช้า พร้อมรับปากเฉินเซวียว่าจะดูแลหญิงสาวเป็นอย่างดี นางนำเสื้อผ้าสตรีห้าชุดที่ชายหนุ่มฝากไว้เป็นธุระมาด้วย ดังนั้นหญิงสาวจึงมีเสื้อผ้าเป็นของตัวเอง ไม่จำเป็นต้องสวมเสื้อผ้าของบุรุษอีก“ท่านหมอเฉินช่างเอาใจใส่เจ้าเหลือเกิน นับว่าเป็นวาสนายิ่งนัก เขาเป็นหมอทั้งยังเพิ่งย้ายมา แต่ตอนนี้คนในเมืองเสียนหยางกลับเริ่มรู้จักเขาแล้ว ได้ยินมาว่าวันแรกที่เขาตรวจอาการคนไข้ เขามีท่าทีอ่อนโยนแสนสุภาพ คนไข้ส่วนใหญ่ที่ไปตรวจอาการกับเขาล้วนเอ่ยปากชม” สตรีสูงวัยกว่าช่วยพาซูซีหลานออกมาเดินเล่นซูซีหลานรับฟังเงียบๆ ในใจเห็นด้วยกับท่านป้าหวัง เพราะเคยเห็นแล้วว่าเขาปฏิบัติต่อคนเจ็บได้อย่างอ่อนโยนเพียงใดเขาระมัดระวังและเอาใจใส่นางมาก ทั้งยังทำไปราวกับเคยชิน มากกว่าจะเป็นการเสแสร้ง คนเป็นหมอหากทำได้อย่างเขาทุกคน เกรงว่าคนที่เจ็บป่วยคงมีกำลังใจขึ้นมาก“ได้ยินมาว่าเขากำลังมองหาสาวใช้ ทั้งยังเจาะจงเลือกคนที่อายุยังน้อยและผ่านการฝึกฝนมาแล้ว คิดว่าค

เขาเจาะจงเลือกร้านสมุนไพรตระกูลโจว ก็เพราะตระหนักดีว่าสถานที่แห่งนี้เกี่ยวพันกับราชสำนักและผู้มีอิทธิพล เพียงแต่เรื่องนี้เขาไหนเลยจะบอกออกมาโดยตรงเล่า“ท่านหมายความว่าอย่างไร” หญิงสาวมองเขาด้วยดวงตากังวลเฉินเซวียข้องใจในท่าทีของนาง คราแรกเขาไม่ได้ตั้งใจจะสนทนากับนางในเรื่องนี้ แต่พอเห็นดวงตาตื่นตะลึงของหญิงสาว เขากลับยิ้มพร้อมกับส่งตะเกียบให้นางไม่รู้เพราะอะไรเขาจึงรู้สึกว่าหญิงสาวตรงหน้าบางอย่างที่ซุกซ่อนอยู่ในใจ “นายท่านโจวเปิดร้านสมุนไพรนี้ ภายใต้ความร่วมมือของคนตระกูลหลี่”ได้ยินดังนั้นซูซีหลานพลันปล่อยตะเกียบหลุดมือ ทุกคนชะงักพร้อมกับมองหญิงสาวด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยคำถาม กระทั่งซูซีหลานมองสบตาเฉินเซวียด้วยความตกตะลึง...คนตระกูลหลี่ หลี่ซือ“ท่านคงไม่ได้หมายถึงท่านอัครมหาเสนาบดีผู้นั้นกระมัง”แต่...อีกไม่กี่ปีหลี่ซือและตระกูลหลี่จะถูกประหารทั้งตระกูลมิใช่หรือ!!!“เป็นเขา” เฉินเซวียพยักหน้า“ข้าน้อยจะไปหยิบตะเกียบคู่ใหม่มาให้นะเจ้าคะ” เสี่ยวชุนบอกเสียงเบาก่อนรีบวิ่งออกไปเฉินเซวียยังคงมองหญิงสาวตรงหน้านิ่ง จับทุกการเปลี่ยนแปลงในดวงตาของนาง กระทั่งมองเห็นถึงความผิดปกติ ใบหน้าของน

“พี่เซวีย” นี่เป็นครั้งแรกที่นางเรียกเขา“หืม”“ท่านไว้ใจข้าสักครั้งได้หรือไม่” นางมองเขานิ่ง“แล้วเจ้าไว้ใจข้าหรือไม่”“แน่นอน”“เช่นนั้นก็ดี” เฉินเซวียลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินมาหยุดตรงหน้านาง “ตกลงตามนี้”ตกลงเรื่องใดนางยังต้องถามอีกหรือ...เดิมพันนี้นางผ็เป็นคนตั้งข้อแม้ แน่นอนย่อมตระหนักดี นางกับเขาจะลงเรือลำเดียวกัน นับจากการผลัดเปลี่ยนแผ่นดินเริ่มต้นขึ้น หากจักรพรรดิที่ขึ้นครองบัลลังก์เป็นองค์ชายพระองค์นั้นที่หญิงสาวบอก เฉินเซวียเองก็จะเล่าเรื่องของเขาให้นางฟังซูซีหลานคาดหวังเป็นอย่างยิ่งว่าทุกอย่างจะไม่ร้ายแรง เวลาหนึ่งปีจริงๆ ไม่นับว่าน้อยเกินไป เพราะประวัติศาสตร์บันทึกเอาไว้ชัดเจนสามปีหลังจากองค์ชายหูไห่ทรงขึ้นครองบัลลังก์ ภายใต้การชักใยของจ้าวเกา แผ่นดินจะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่อีกครั้ง ก่อนที่แคว้นฉินจะล่มสลายที่น่ากลัวคือการขูดรีดภาษีจากประชาชนของจักรพรรดิฉินที่สอง รวมไปถึงการเกณฑ์แรงงานไม่หยุดหย่อน ทั้งนี้ก็เพื่อก่อสร้าง ‘อาฝางกง[1]’ อันยิ่งใหญ่ที่มีความวิจิตรตระการตา ทั้งยังมีขนาดพื้นที่กว้างใหญ่ ซึ่งเริ่มก่อนสร้างตั้งแต่สมัยจักรพรรดิฉินที่หนึ่งแต่แน่นอนว่าอาฝางกงอัน

หญิงสาวสะท้านวาบขึ้น จินตนาการไม่ออกเลยจริงๆ ว่าในเมืองหลวงครานั้น ผู้คนแคว้นฉินจะใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความหวาดระแวงและหวาดกลัวเพียงใด“ปีนั้นอดีตจักรพรรดิทรงมีพระราชโองการให้ขุนนางค้นหายาอายุวัฒนะ เฉากวงหยางซึ่งในยามนั้นมีฐานะเป็นเจ้ากรมอาญาต้องการสร้างผลงาน เขาใช้เส้นสายขององค์ชายพระองค์หนึ่ง ส่งราชองครักษ์ออกมาจับตัวท่านพ่อไป ผ่านไปนานนับเดือนที่ข้าพยายามหาทางช่วยท่านพ่อ ตอนนั้นบุตรชายของเฉากวงหยางมาพบข้า อ้างว่าเขาสามารถช่วยท่านพ่อของข้าได้ ขอแค่ข้ายินยอมมอบทรัพย์สินทั้งหมด รวมไปถึงโฉนดของคฤหาสน์ตระกูลเฉินให้เขา แต่ที่เขาพากลับมาให้ข้ากลับเป็นเพียงร่างไร้วิญญาณของท่านพ่อ”คิดถึงเรื่องในอดีตเฉินเซวียพลันดวงตาเย็นเยียบ ความเจ็บปวดเคียดแค้นปะทุขึ้นอย่างไม่อาจห้าม“ตอนได้รับศพท่านพ่อกลับมา ข้ากับท่านแม่ยังไม่ทันได้เตรียมการหลบหนี ก็มีอันต้องถูกองครักษ์ตามล่า ข้าไร้ทางเลือกได้แต่จากไปโดยทิ้งทุกอย่างเอาไว้เบื้องหลัง”ใบหน้าของเขาเยือกเย็นสงบนิ่ง ในยามที่เล่าเรื่องเหล่านี้ให้หญิงสาวฟัง ซูซีหลานเม้มปากสะกดอารมณ์ที่สั่นไหวในใจ มองดูบุรุษที่นั่งอยู่ตรงหน้าด้วยท่าทีสง่างาม หัวใจของนางบีบรัดจน

เฉินเซวียพูดจบก็พาหญิงสาวก้าวเดินเข้าไปด้านใน เขามองคนที่เอาแต่ซุกใบหน้ากับอกเขาด้วยความไม่สบายใจ เหตุการณ์เมื่อครู่ทำให้เขาหวนนึกถึงวันที่เขาพามารดาหนีการตามล่าออกจากเสียนหยางวันนั้นสภาพของเขาเองก็ไม่ต่างจากคนเหล่านี้ ไม่มีใครยื่นมือให้ความช่วยเหลือ ไม่มีใครสนใจ หรือแสดงความเห็นใจ หากแต่คนเหล่านี้กลับไม่โชคดีเหมือนเขาที่สามารถหนีออกไปจากเสียนหยางได้เขาไม่โทษคนเหล่านั้นที่ไม่อยากหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัว ไม่โกรธ ไม่เคียดแค้น วันนี้เขาไม่ได้เปิดประตู เพราะรู้ว่าอย่างไรก็ไม่อาจช่วยคนเอาไว้ได้ถนนเส้นนี้เป็นเส้นทางตัดตรงไปยังกำแพงเมืองหลวง ทหารย่อมดักเอาไว้ทั้งสองทางอยู่ก่อนแล้ว ไม่ว่าจะหนีไปทางใดล้วนถูกต้อนจนมุมทั้งสิ้นเพียงแต่...หญิงสาวจะโทษเขาที่ไม่เปิดประตูช่วยคนเหล่านั้น กระทั่งทำให้ผลออกมาเป็นเช่นนี้หรือไม่เมื่อกลับถึงห้องเฉินเซวียวางหญิงสาวให้นั่งลงเก้าอี้ “ข้าจะออกไปดูว่าด้านนอกสงบดีหรือยัง เจ้าอยู่ในห้อง...” เขาชะงักเมื่อเห็นหญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองตนนางยังคงมีน้ำตานองใบหน้า อีกทั้งยังจ้องเขาเขม็ง ตอนนี้จากที่คิดจะออกไปข้างนอก เพื่อปล่อยให้นางได้อยู่เงียบๆ สักครู่ กลับเลือกที่จะ