All Chapters of ซูซีหลาน หนึ่งรักเคียงใจ: Chapter 51 - Chapter 60

มือใหญ่กุมดาบในมือแน่น ในขณะที่ใบหน้าแดงก่ำมีเหงื่อผุดพรายขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ร่างสูงทิ้งกายลงไปบนพื้นซูซีหลานเลิกคิ้วมองชายหนุ่มด้วยความตื่นตระหนก นางยังคงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น กระทั่งตอนที่พยายามลุกขึ้นยืน ร่างกายของนางพลันอ่อนยวบ มือไม้ทั้งสองข้างกลับไม่อาจสั่งได้อย่างใจ ความร้อนรุ่มพลุ่งพล่านในกาย เหมือนกระหายจะได้เติมเต็มในบางอย่างที่นางเองก็ยังไม่รู้กาน้ำชาถูกยกขึ้นเพราะซูซีหลานรู้สึกกระหาย หากแต่เมื่อเริ่มรินลงไปในจอก มือใหญ่ของโม่ชางกลับคว้าหมับลงบนหลังมือนุ่มนิ่ม“อย่าดื่ม เราถูกวางยา” เขาพูดเสียงพร่าเพราะสัมผัสที่ได้รับจากมือน้อย ทำร่างกายของเขาไม่เป็นตัวของตัวเองหญิงสาวพยายามดึงมือออกทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น หากแต่โม่ชางเองก็ไม่อาจควบคุมร่างกาย เขาขยับเข้ามาหาหญิงสาวมากขึ้น ส่งผลให้นางตื่นตระหนก“ท่านคิดจะทำอะไร”น้ำเสียงของนางแม้พยายามเปล่งออกมาให้ดังที่สุด หากแต่สิ่งที่โม่ชางได้ยิน กลับเป็นเสียงเว้าวอนน่าหลงใหล เขามองใบหน้างามของหญิงสาวตรงหน้า จากนั้นคว้าร่างเล็กเอาไว้พร้อมกับบีบให้นางนอนราบไปกับพื้น“ท่านหัวหน้าราชองครักษ์!!”มองดูใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำที่ไร้สติ บวกกับท

ก้มลงมองโม่ชางที่สลบไปเพราะฝีมือสตรี เฉินเซวียพลันถอนหายใจออกมา “หวังว่าแม่นางเว่ยคงไม่ได้ลงมือหนักเกินไป หาไม่หากไม่ฟื้นคงแย่”เขาไหนเลยจะรู้ว่าลำพังสองแผลที่ซูซีหลานใช้กาน้ำชาและกาสุราฟาด ก็ทำให้ชายหนุ่มถึงกับมึน นี่ยังมีเว่ยอิงหลิวลงมือด้วยตัวเองอีก แม้โม่ชางจะวรยุทธ์สูง หากแต่เมื่อพานพบกับความโกรธของอิสตรี แน่นอนว่าชายหนุ่มเองก็ยังต้องยอมแพ้ครู่หนึ่งหลังจากลงมือฝังเข็มและให้ยา บวกกับน้ำเย็นๆ ที่ราดรด ในที่สุดโม่ชางก็คืนสติในที่สุด แม้เขายังมีอาการตกค้าง หากแต่ก็นับว่าดีขึ้นกว่าเดิมมาก โทสะของโม่ชางคือสิ่งที่เฉินเซวียต้องการในยามนี้“คนของท่านกำลังอยู่ระหว่างทางกระมัง ข้าต้องรีบกลับและจะให้ท่านเป็นคนจัดการ ข้าจะไม่ถามและไม่เข้าไปยุ่ง แต่ข้าหวังว่าข้าจะได้รับคำตอบที่เหมาะสมจากเหตุการณ์ในครั้งนี้”“หนึ่งวัน ข้าจะไปพบท่านวันพรุ่งนี้ก่อนยามอู่” โม่ชางกำมือแน่น ดวงตาคมวาบวับด้วยร่องรอยของโทสะเฉินเซวียลุกขึ้นจากนั้นก็ก้าวออกไปจากห้อง หัวใจของเขาแทบจะโบยบินกลับบ้านหากเพียงแต่เขาทำได้ ยาสลบที่เขาให้เกาเสียงเอาไว้ เขาเองก็ไม่มั่นใจว่ามันมีฤทธิ์นานเท่าไร ดังนั้นตอนนี้ที่ทำได้คือรีบกลับไปให

“พี่...เซวีย”ชายหนุ่มตรึงนางเอาไว้ด้วยการสอดแทรกที่ลึกล้ำ เสียงครวญหวีดแว่วและจุดประสานที่เต้นตุบบีบรัด ทำให้เฉินเซวียกายสะท้านเขากดสะโพกนางลงไปพร้อมกับนิ่งไม่ขยับ จุมพิตรุกเร้าและอ้อมกอดที่ทำให้นางจำนนไม่อาจขยับ สร้างความพึงใจที่เขาปฏิเสธไม่ได้ว่ายอมจำนนทุกอย่าง ขอเพียงให้ได้อยู่ในกายนางเช่นนี้การตอบรับของนางทำให้เขาสั่นเทาไปทุกอณู เขาถอยสะโพกออกห่าง นางหยัดร่างตามติด เขารุกล้ำนางขยับถอย สัมผัสและความสุขสมทำให้เขาแทบคลั่ง ส่งผลให้เขาไม่อาจควบคุม เมื่อหยัดกายขึ้นและสอดแทรกเข้าไปอีกครั้ง ความอดทนของเขาก็หล่นหายเฉินเซวียเข้าครอบครองนางอีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้งจังหวะเนิบช้าเปลี่ยนเป็นหนักหน่วง ยิ่งนางตอบรับ เขาก็ยิ่งไม่อาจหักห้าม สะโพกสอบขยับสอดแทรกเป็นจังหวะ สองมือสอดเข้ากอบกุมอกอิ่ม กำหนดจังหวะให้นางหยัดกายตามเสียงหอบหายใจผสานกับเสียงครวญแห่งความสุขสม กลิ่นกายของคนทั้งสองอบอวลไปทั่วห้องนอน เสียงจังหวะเนื้อกระทบเนื้อ ทำให้จินตนาการได้ถึงการสอดแทรกอันลึกล้ำเฉินเซวียจุมพิตลงไปทั่วใบหน้าแดงก่ำของซูซีหลาน นางหลับตาพริ้มรับสัมผัส มือทั้งสองข้างกอดรัดเอวสอบ ในยามที่เขาใช้มือดันต้นข

เฉินเซวียพยักหน้ารับรู้ช้าๆ “ความจริงยังไม่ต้องออกไปก็ได้ ข้าจะให้เสี่ยวชุนส่งน้ำร้อนกับอาหารเข้ามา แม่นางเว่ยกับพี่เกาออกไปข้างนอกแล้วกระมัง ในบ้านคงเหลือเพียงเรา ไม่สิยังมีลี่เอ๋อร์ด้วยอีกคน แต่นางคงไม่เข้ามายังเรือนตะวันตกจนกว่าเจ้าจะออกไป”ซูซีหลานหน้าแดงก่ำ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน คนในบ้านทุกคนคงรู้แล้วว่านางกับเขา...เฉินเซวียมองดูใบหน้าแดงก่ำของหญิงสาว เขายิ้มออกมาแต่ก็ไม่ได้กล่าวอะไร เมื่อมองไม่เห็นร่องรอยอื่นบนใบหน้านอกจากความเขินอาย เขาก็เบาใจลงมาก“เช่นนั้นข้าออกไปก่อน จะกลับเข้ามาสนทนากับเจ้าหลังจากนี้ คิดว่าไม่เกินยามซื่อองครักษ์โม่คงมีคำตอบที่เหมาะสมให้”“ท่านหมายถึงเขาจะมาที่นี่หรือ!!” นางมีท่าทีแตกตื่นเล็กน้อย“ข้าให้พี่เกาแจ้งเขาแล้วว่าวันนี้ข้าไม่ต้องการรับแขก แต่ถึงอย่างนั้นไม่พี่เกาหรือแม่นางเว่ยคงกลับมาให้คำตอบเราได้กระมัง”“อ้อ ข้า...เข้าใจแล้ว” เมื่อสบตากับเขาหญิงสาวได้แต่รีบหลบ นางกระแอมกลบเกลื่อนความเขินอาย จากนั้นก้มหน้ารอเขาจากไปเงียบๆระหว่างที่อาบน้ำซูซีหลานครุ่นคิดและลำดับเหตุการณ์ออกมาเป็นข้อๆ เพียงลำพัง หลังจากยืนยันกับเสี่ยวชุนแล้วว

ความขัดแย้งระหว่างตระกูลเฉาและตระกูลเหอ ก่อให้เกิดผลกระทบตามมาดังคาด เฉาเฟิ่งเซียนหลอกใช้อันสุ่ยหลิงและโม่เซียงอวี่อย่างไม่ต้องสงสัย และหากนางคาดไม่ผิดแผนการในหออวี่เหวิน ย่อมนับเป็นการแก้แค้นที่นางทะเล่อทะล่าเข้าไปในกิจของผู้อื่นเฉินเซวียยิ้ม “ว่าต่อไปสิ”“จิตใจของสตรีถูกความอิจฉาและโกรธแค้นครอบงำได้โดยง่าย ยิ่งเป็นเรื่องของความรัก พวกนางก็มักจะถูกล่อลวงและถูกหลอกใช้ และผู้ที่จะหลอกใช้นางได้ดีที่สุดก็คือคนใกล้ตัว ทั้งยังเป็นสตรีที่เข้าใจสตรีด้วยกันเอง”เฉินเซวียยิ้มกว้าง ดวงตาของเขาบ่งบอกว่าเรื่องที่นางคาดเดานั้นถูกต้องแล้ว “นอกจากแม่นางโม่แล้ว ยังมีแม่นางอันกับแม่นางเฉาร่วมมือกันกระมัง”“จะว่าไปก็ถูกครึ่งหนึ่ง”“ครึ่งหนึ่งหรือ”“ที่เจ้าพูดมานั้นถูกเกือบทั้งหมด หากแต่แม่นางโม่นั้นนางรู้เรื่องที่หลัง แผนการทั้งหมดนั้นถูกวางเอาไว้ก่อนที่นางจะรับรู้”“เช่นนั้นอันสุ่ยหลิง ไม่สิ” หญิงสาวขมวดคิ้ว “แม่นางอันไม่น่าจะเป็นผู้ที่วางแผนการนี้ทั้งหมด” นางไม่เคยพบเฉาเฟิ่งเซียนดังนั้นจึงมีท่าทีไม่มั่นใจ“เพราะอะไรจึงคิดเช่นนั้น”ซูซีหลานสบตากับเขาแวบหนึ่ง นางเม้มปากกลัวว่าคำตอบของนางจะกลายเป็นความ