บททั้งหมดของ ซูซีหลาน หนึ่งรักเคียงใจ: บทที่ 21 - บทที่ 30

เหตุการณ์วุ่นวายหลายวันที่ผ่านมา เฉินเซวียล้วนรับรู้มาจากการบอกเล่าของนายท่านโจว ร้านสมุนไพรปิดทำการถึงหกวัน เพื่อหลีกเลี่ยงความเสียหายนายท่านโจวผู้นี้ยังโอ้อวดว่าที่กิจการของตระกูลโจวรุ่งเรืองมั่นคงมาจนถึงทุกวันนี้ เป็นเพราะเขามีเส้นสายมากมายในราชสำนักที่สำคัญไปกว่านั้นตระกูลโจวมีความสัมพันธ์อันดีต่อจวนอัครมหาเสนาบดี ดังนั้นนอกจากร้านสมุนไพรตระกูลโจวจะได้รับการยกเว้น ไม่มีทหารบุกเข้าไปตรวจค้นแล้ว บ้านเช่าของเฉินเซวียเองก็ได้รับการยกเว้นเช่นกันเสียงเปิดประตูเข้ามาทำให้เฉินเซวียชะงัก เขาหันไปมองนายท่านโจวที่ยืนอยู่ด้านหน้าประตูด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยคำถาม“นายท่านโจว” เขายืนขึ้นคารวะอีกฝ่าย “หลายวันมานี้ได้ยินว่าที่จวนยุ่งจนท่านแทบไม่มีเวลามาที่ร้าน ยินดีด้วยกับเรื่องมงคล”การตั้งครรภ์ของบุตรสาวคนเล็กของนายท่านโจว ซึ่งมีฐานะเป็นอนุของหลี่หมิน บุตรชายคนที่สามของหลี่ซือ อัครมหาเสนาบดี ทำให้ฐานะตระกูลโจวมั่นคงขึ้นมากตระกูลหลี่มีทายาทน้อยยิ่งกว่าน้อย ยิ่งเป็นทายาทซึ่งเป็นชายก็ยิ่งหาได้ยาก ดังนั้นข่าวมงคลนี้จึงยังความยินดีมาสู่คนตระกูลหลี่ไม่น้อยแม้ว่าจะเลี้ยงฉลองออกหน้าออกตาไม่ได้ เนื่

“ช่างเถิด คิดมากไปก็เท่านั้น ตกลงตามนี้” ซูซีหลานปัดความรู้สึกแปลกๆ ออกไปจากใจ“เห็นเสี่ยวชุนบอกว่าวันนี้เจ้าเอาแต่ขลุกเขียนอักษรอยู่ในห้อง” เฉินเซวียเอ่ยถาม “เจ้าเคยพูดว่าจำนวนขีดของอักษรแต่ละตัวอ่านมีความแตกต่างกัน”“ใช่ แต่เมื่อมองลองดูข้าก็พออ่านได้ บางอักษรก็ใช้จำเอาจากตำราแพทย์ของท่านที่มีลองเทียบ คิดว่าไม่ยากขอเพียงใช้ความจำสักหน่อย” นางบอกด้วยท่าทีไม่ใคร่จะมั่นใจนัก“ตำราในห้องของข้า เจ้าเข้าไปหยิบได้เลยไม่ต้องเกรงใจ ตำราเหล่านั้นส่วนใหญ่เป็นตำราแพทย์ ข้าคัดลอกเอาไว้หลายชุดเจ้าลองเอามาศึกษาก็แล้วกัน”ซูซีหลานไหนเลยจะปฏิเสธเพราะตำราที่เขาให้มาล้วนเป็นศัพท์เฉพาะ หากจะจดจำและศึกษาคงต้องใช้หลายๆ เล่มมาควบคู่กัน ซึ่งเรื่องนี้เสี่ยวลู่จื่อเคยหลุดปากบอกนางแล้วว่าในห้องของเฉินเซวียนั้น เต็มไปด้วยตำราแพทย์มากมายที่เขานำมาด้วย“จริงสิ วันนี้ท่านป้าหวังช่วยข้าทำปลานึ่งบ๊วยเป็นมื้อเย็น นางยังช่วยบอกวิธีทำให้ข้ารู้ ข้าลองชิมดูอร่อยดี ท่านกลับเข้าไปเปลี่ยนเสื้อเถิด ข้าจะให้เสี่ยวชุนตั้งโต๊ะ”“ได้” เขารับปากก่อนเดินกลับห้องไปเมื่อมองเห็นร่างสูงเดินออกไปจากห้อง ซูซีหลานก็ได้แต่ลอบถอนหายใจ หล

เสี่ยวลู่จื่อเดินกลับเข้าไปยังเรือนของผู้เป็นนาย เมื่อครู่มีคนจากหอจดหมายนำจดหมายตอบกลับมาส่ง เขาออกไปเปิดประตูและรับจดหมายมา ดังนั้นจึงต้องรีบนำไปให้ผู้เป็นนายทันที เนื่องจากรู้ดีว่าเป็นเรื่องด่วน“นายท่าน”“เข้ามาสิ”เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าผู้เป็นนายเปลี่ยนชุดเตรียมเข้านอนแล้ว เสี่ยวลู่จื่อรีบนำจดหมายเข้าไปส่งให้อีกฝ่าย “มีจดหมายมาจากหนานเฉิงขอรับ”เฉินเซวียนั่งลงบนเตียงพร้อมกับรับจดหมายมาเปิดอ่าน ใบหน้าของเขายังคงเรียบเฉย กระทั่งอ่านจดหมายจบก็พับจดหมายส่งให้เสี่ยวลู่จื่อ“เป็นจดหมายตอบกลับจากนายท่านจูหรือขอรับ”“ไม่ใช่ เป็นจดหมายตอบรับจากสหายผู้หนึ่งที่ข้ารบกวนท่านลุงให้ส่งข่าวไปหาเขา” เฉินเซวียกล่าวจบก็ครุ่นคิดครู่หนึ่ง“พรุ่งนี้หลังจากไปถึงร้านสมุนไพรข้าอยากให้เจ้าไปหาซื้อรถม้ามาสักคัน อาจมีเรื่องให้เจ้าทำเพิ่มขึ้นอีกอย่าง การดูแลม้าไม่ใช่เรื่องง่าย”“อยู่ที่หนานฉางข้าน้อยก็เคยทำ นี่นับว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรขอรับ แต่นายท่านโจวเองก็ให้รถม้าเราไว้ใช้ทั้งยังมีคนขับเพราะเหตุใดนายท่านจึงต้องการซื้อรถม้าขอรับ”“ข้าไม่ได้จะเอาไว้ใช้เอง รถม้าคันนี้ซื้อมาให้นายหญิงของเจ้า”เสี่ยวลู่จ

“จริงหรือ อืม...” อีกฝ่ายทำท่าครุ่นคิด “คงจะเป็นเพราะบิดาของเจ้าเป็นชาวยุทธ์ จึงไม่ถือสาเรื่องที่ปล่อยให้เจ้าเดินทางมาเสียนหยางกับคู่หมาย สตรีเมืองหลวงกลัวคำติฉินนินทาที่สุด หากเกิดเรื่องไม่ดีงามก่อนแต่งงาน บิดามารดาไหนเลยจะกล้าสู้หน้าผู้อื่น ข้า...ข้าไม่ได้จะตำหนิเจ้า ข้าเพียงกล่าวแบบคนกลางเท่านั้น”มองดูหางจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ของโจวฮูหยินค่อยๆ โผล่ออกมา ซูซีหลานได้แต่ลอบยิ้มนางไม่ใช่สตรีในห้องหอที่ได้ยินมานิดหน่อยก็เก็บเอามาคิดมาก ฟังจากคำพูดกึ่งสอนสั่งนั้นของสตรีสูงวัยกว่า นางไหนเลยจะเดาจุดประสงค์ของอีกฝ่ายไม่ออกยิ่งครู่ต่อมามีสตรีนางหนึ่งเข้ามาร่วมโต๊ะด้วย ซูซีหลานก็ยิ่งกระจ่าง ดังนั้นจึงได้แต่นั่งรอดูชมความครึกครื้นเงียบๆ โดยไม่แสดงท่าทีใดให้อีกฝ่ายล่วงรู้ว่ากันว่าเส้นสายการค้ามักจะมีตระกูลขุนนางคอยเกื้อหนุน บุตรสาวฮูหยินเอกของเหล่าขุนนาง มักจะถูกใช้เป็นตัวกลางเชื่อมความสัมพันธ์ของขุนนางระดับต่างๆ ส่วนบุตรสาวซึ่งเกิดจากอนุนั้น พวกนางล้วนถูกใช้เพื่อเกื้อหนุนความมั่งคั่งตระกูลคหบดีแม้ต่ำต้อยกว่าขุนนาง หากแต่ความมั่งคั่งก็ดึงดูดไม่น้อย ดังนั้นหากมีขุนนางใดที่ต้องการเชื่อมสัมพันธ์กับ

“ดูเหมือนตอนนี้ท่านจะเป็นที่รู้จักของผู้คนในเสียนหยางแล้ว”เฉินเซวียยิ้ม “เพราะแบบนี้ข้าจึงยิ่งต้องระมัดระวัง เรื่องในวันนี้ไม่ถือสาไม่ได้ ข้ารู้ว่าเจ้ายังไม่คุ้นเคยกับคนที่นี่ การที่โจวฮูหยินพาคนของข้าออกไปโดยไม่บอกกล่าว เรื่องนี้นับว่าเสียมารยาท ก่อนหน้านี้ข้าบอกอย่างชัดเจนว่าไม่ต้องการให้ผู้ใดวุ่นวายกับเรื่องส่วนตัวของข้า ดังนั้นจึงเช่าบ้านไว้ข้างนอกมากกว่าจะเข้ามาอยู่ในสายตาของคนตระกูลโจว”“ข้าเข้าใจ แต่ชื่อเสียงของท่านอาจนำมาซึ่งปัญหา”“นั่นย่อมเลี่ยงไม่ได้”“นั่นสินะ เห็นชัดจากแม่นางน้อยแซ่อันผู้นั้น ท่านนี่ช่างเสน่ห์แรงจริงๆ มาถึงเสียนหยางไม่เท่าไรก็มีแม่นางน้อยหยิบยื่นไมตรีแล้ว”นางยกมือขึ้นเท้าคาง พร้อมเอียงหน้ามองเขาด้วยดวงตาหยอกเย้า เสี่ยวลู่จื่อที่กำลังเก็บโต๊ะถึงกับหลุดหัวเราะออกมา เขารีบเก็บของก่อนจะออกไปข้างนอก โดยไม่ลืมที่จะปิดประตูเฉินเซวียยังคงท่าทีสุขุม เขามองนางด้วยดวงตาแฝงประกายขบขัน “เหมือนข้าจะได้กลิ่นเหม็นเปรี้ยว”“ท่านไม่ต้องกังวล เพราะข้าไม่ชอบพกไหน้ำส้มเวลาไปไหนมาไหน”“อ้อ” เฉินเซวียแทบหลุดหัวเราะออกมาเช่นกัน นางช่างไม่เหมือนใครจริงๆ พูดเรื่องเช่นนี้ออกมาได