บททั้งหมดของ ซูซีหลาน หนึ่งรักเคียงใจ: บทที่ 41 - บทที่ 50

ซูซีหลานพึมพำกับตัวเอง นางนึกถึงเครื่องประดับสูงค่าในหีบ รวมไปถึงข้าวของมากมายที่ถูกส่งมา “คงมิใช่ว่าเขารับปากจะเข้าราชสำนักหรอกนะ”คิดได้ดังนั้นนางก็ขมวดคิ้วมุ่น ในหัวใจหนักอึ้งด้วยความกังวลต่างๆ นานา“ในที่สุดพวกข้าก็หาตัวเจ้าพบแล้ว!”หน้าร้านจินฝูในขณะที่เหออิ๋งเจินกำลังพาซูซีหลานเดินออกมานั้น ทั้งสองคนยังไม่ทันได้ก้าวขึ้นรถม้า กวนหรูอี้และจางฮุ่ยเจวียนก็เดินตรงเข้ามาหา“เจินเจิน เจ้าจะมาตัดชุดใหม่สำหรับงานเลี้ยงในจวนของข้าใช่หรือไม่”“พี่สะใภ้ พี่หรูอี้” เหออิ๋งเจินมีท่าทีตื่นเต้นขึ้นมาทันที “ข้าไม่ได้ตั้งใจมาโดยไม่บอกพวกท่านนะ ข้ามาเพราะมีผู้ไหว้วานให้ข้าช่วย”“บอกเจ้าหลายครั้งแล้วอย่าเรียกข้าเช่นนี้ก่อนที่ข้าจะได้แต่งเข้าจวนตระกูลเหอ เหตุใดไม่จำ แล้วนี่ผู้ใดกันสามารถไหว้วานเจ้าได้ แม่นางท่านนี้คือ...”“แม่นางซูข้าขอแนะนำให้ท่านรู้จัก ท่านนี้คือว่าที่พี่สะใภ้ของข้า พี่ฮุ่ยเจวียน ส่วนท่านนี้คือพี่หรูอี้ นางเป็นบุตรสาวของใต้เท้ากรมคลัง”“คารวะคุณหนูจาง คารวะคุณหนูกวน”“หรือท่านนี้จะเป็นแม่นางซูที่เจ้าเคยกล่าวถึง”“ใช่แล้ว!!”“เช่นนั้นดีเลยนับว่าพวกเรามาได้จังหวะ ไปนั่งเล่นที่หอธารส

“ก็จริง” นางพยักหน้าหากแต่ดวงตายังฉายแววกังวล “แต่ท่านก็ไม่อาจล่วงเกินจ้าวเกาหรือคนของเขา”“ข้าจะระวังให้มาก”ซูซีหลานยืนขึ้น “คืนนี้ข้าจะพยายามรวบรวมสิ่งที่ข้ารู้ออกมาให้มากที่สุด หลังจากนั้นเราสมควรปรึกษากันอย่างจริงจังว่าผู้ใด...”ยังพูดไม่จบข้อมือของหญิงสาวกลับถูกคว้าเอาไว้ นางชะงักก่อนจะมองมือใหญ่ของเฉินเซวียที่ไม่ยอมปล่อยแม้ในยามที่นางไม่ได้คิดจะขยับออกห่าง“ซีเอ๋อร์”เสียงทุ้มของเขาสั่นคลอนทุกการเสแสร้งของนาง ดวงตาคู่งามไหวระริกแต่ก็หรุบดวงตาลงต่ำ แสร้งมองไปยังข้อมือของตนที่ถูกยึดเอาไว้“ข้าไม่ได้คาดหวังให้เจ้าพาตัวเองเข้าไปเสี่ยงภัย เรื่องที่ข้าเคยช่วยชีวิตท่านผู้นั้นเอาไว้ ข้าหาได้ตระหนักถึงฐานะที่อาจนำภัยมาสู่ตนเองหรือเจ้าในวันนี้”หญิงสาวเงยหน้ามองเขา ก่อนหน้านี้นางเพียงสงสัย แต่ตอนนี้มั่นใจแล้วว่าจักรพรรดิใช้ชีวิตนางข่มขู่เฉินเซวีย แม้ว่าเขาไม่พูดออกมา แต่มีหรือที่นางจะดูไม่ออกตั้งแต่แรกเฉินเซวียแน่วแน่ที่จะรั้งอยู่เมืองเสียนหยางเพียงหนึ่งปีมาโดยตลอด เขาไม่ชอบให้ผู้ใดยุ่งเรื่องส่วนตัว ไม่ชอบให้ผู้ใดไปมาหาสู่ ทั้งยังปิดการไปมาหาสู่กับผู้คน แต่ทันทีที่มาถึง การปรากฏตัวของนา

ซูซีหลานมองไปรอบๆ บรรดาฮูหยินจากจวนขุนนางต่างก็มารวมตัวกัน แม้ว่านี่จะดูเหมือนงานเลี้ยงแห่งความครึกครื้น หากแต่นางให้รู้สึกว่าทุกอย่างเต็มไปด้วยการเสแสร้งมากกว่า“พี่ซีเอ๋อร์อึดอัดแย่กระมัง” เหออิ๋งเจินกระซิบถามในขณะที่งานเลี้ยงเริ่มขึ้นตอนนี้ฮูหยินทั้งหลายต่างก็ไปนั่งยังอีกห้อง ส่วนคุณหนูทั้งหลายก็แยกออกมาสนทนากันในสวน บรรยากาศดูผ่อนคลายแต่ก็ให้ความรู้สึกห่างเหิน“ไม่หรอก” นางยิ้มเพราะดูออกว่าอีกฝ่ายกลัวว่านางจะอึดอัด ทั้งสองกำลังเดินไปสุขา ดังนั้นจึงสามารถสนทนากันได้อย่างผ่อนคลาย“เห็นท่าทีของโม่เซียงอวี่เมื่อครู่แล้วกระมัง”ได้ยินดังนั้นซูซีหลานพลันเลิกคิ้ว“ข้ารู้ว่าท่านมองออก โม่เซียงอวี่ชอบพี่ชายของข้า นางเป็นคนที่ไม่พอใจที่สุดกับการหมั้นหมายของพี่ใหญ่กับฮุ่ยเอ๋อร์ แต่ใครสนเล่า คนที่พี่ใหญ่ของข้ามีใจให้คือฮุ่ยเอ๋อร์มิใช่นาง”“เบาเสียงลงหน่อย” ซูซีหลานกระซิบ “ถึงที่นี่จะเป็นจวนตระกูลเหอ แต่ก็เต็มไปด้วยแขกเหรื่อ”“ก็จริง” เหออิ๋งเจินพยักหน้า “ความจริงข้าไม่ชอบงานเลี้ยงเช่นนี้หรอก แม้เป็นเจ้าภาพแต่กลับไม่อาจเชิญเฉพาะคนที่อยากให้มา”เมื่อกลับจากสุขาเหออิ๋งเจินพาซูซีหลานเดินกลับเข้า

การมาพบและขอเทียบยานี้ จึงระมัดระวังเป็นอย่างมาก ยิ่งเรื่องการลอบเคี่ยวยาที่ต้องดื่มในทันทีที่จะเข้านอน วั่นเชียนก็ยิ่งต้องหลบๆ ซ่อนๆ และต้องกระทำในเรือนตะวันออกของตนเองเท่านั้น“ข้าให้คนสนิทเคี่ยวยากลางสวนที่เรือน ที่นั่นมีไม้ดอกมากมาย” วั่นเชียนเองก็คล้อยตามเฉินเซวียอย่างง่ายดาย คนเราเมื่อสิ้นหวัง หากมีสิ่งที่สามารถยึดเหนี่ยว แน่นอนพวกเขาล้วนยินดีที่จะเชื่อทั้งสิ้น“ข้ากำชับแล้วว่าต้องเป็นลานโล่ง ยาที่เคี่ยวไม่อาจปล่อยให้มีเกสรดอกไม้ปลิวลงไป หาไม่จะเป็นผลเสียมากกว่าผลดี เป็นไปได้ว่าคงมิได้มีคนเล่นตลกกับตัวยา” คิ้วเข้มมุ่นลงด้วยความกังวลยิ่งเห็นท่าทีเช่นนั้นของเฉินเซวีย วั่นเชียนก็ยิ่งหวั่นใจ “ท่านหมอเฉิน ยังมีทางแก้หรือไม่”“อาการของท่านต่างไปจากผู้อื่นที่ข้าเคยตรวจ เทียบยาหรือก็ต้องระวังเป็นอย่างมาก หาไม่แล้วไม่เพียงแต่ทำให้อาการแย่ลง แต่ท่านอาจ...” เป็นหมันแน่นอนว่าประโยคสุดท้ายนั้นเขาไม่ได้พูด เพียงแสดงท่าทีกังวลออกมาด้วยสีหน้าและดวงตาพูดถึงตรงนี้เฉินเซวียก็มีท่าทีลำบากใจ “ข้าไม่มั่นใจว่าเป็นเรื่องใดที่ส่งผลต่อเทียบยาที่ให้ไป ดังนั้นจึงค่อนข้างลำบาก หากให้ข้าลองเคี่ยวยาให้ท่าน

“แค่ขี้ผึ้งตลับเดียวข้ามีเยอะ ท่านหัวหน้าราชองครักษ์ก็อย่าได้เกรงใจไปเลย” นางกล่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แม้ทุกคนจะตระหนักถึงเรื่องที่เกิดขึ้น หากแต่เพราะต้องการไว้หน้าโม่ชาง ดังนั้นจึงแสร้งทำเป็นตามน้ำ“คุณชายเหอ คุณหนูจาง ข้ารับรองว่าจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นมาอีกโดยเด็ดขาด” โม่ชางกล่าวเสียงหนักแน่น“ท่านหัวหน้าราชองครักษ์ ข้าไม่ถือสา ขอท่านก็อย่าได้กังวลไปเลย” จางฮุ่ยเจวียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม แต่ถึงอย่างนั้นบรรยากาศก็ไม่ได้ผ่อนคลายลงโม่เซียงอวี่ยืนอยู่เบื้องหลังผู้เป็นพี่ชายพร้อมกับเม้มปากแน่น นางก้มหน้ามองพื้นโดยไม่ปริปากใดๆ ท่าทีเช่นนั้นเหมือนคนที่เพิ่งจะรู้ว่าตัวเองได้ก่อเรื่องร้ายแรงกว่าที่คิดเรื่องเมื่อวานแม้จางฮุ่ยเจวียนไม่ถือสา แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าคนจวนแม่ทัพใหญ่จะไม่ถือสาไปด้วย จวนแม่ทัพใหญ่ซึ่งเป็นหนึ่งในซันกง ถูกคนวางแผนเล่นตลกเช่นนี้ ทั้งยังเป็นการวางแผนโดยใช้จวนตระกูลเหอเป็นเครื่องมือ เรื่องนี้ไม่เพียงส่งผลต่องานมงคลของสองตระกูล หากแต่ยังสามารถสร้างความขัดแย้งให้กับขุนนางซันกงทั้งสองอีกด้วยไม่รู้เพราะอะไรซูซีหลานจึงสงสัยว่าลำพังโม่เซียงอวี่ มีหรือจะกระทำการได้ราบ