All Chapters of ลิขิตรักหวนคืนวังหลัง: Chapter 31 - Chapter 40

ทหารองครักษ์สองนายเดินตรงเข้ามา เหม่ยอันเงยหน้าขึ้น แววตาที่เคยโศกเศร้าพลันแข็งกร้าวขึ้นในเสี้ยววินาที“ช้าก่อน!” สุ้มเสียงของนางดังกังวานก้อง“ในเมื่อจักค้นตัวหม่อมฉันเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ เพื่อความยุติธรรม หม่อมฉันขอเสนอให้ตรวจค้น ‘ทุกคน’ ที่กล่าวหาหม่อมฉันด้วยเพคะ”นัยน์ตาหงส์จ้องเขม็งไปที่ซูเฟย“เพราะบางครา ผู้ที่ตะโกนร้องว่า ‘ขโมย’ อาจเป็น ‘ขโมย’ เสียเอง หากเจ้าบริสุทธิ์ใจจริงดังปากว่า เจ้าคงมิเกรงกลัวที่จะถูกตรวจค้นกระมัง... ซูเฟย”ซูเฟยชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ความมั่นใจว่าแผนการสำเร็จทำให้นางเชิดหน้าขึ้น“ข้าย่อมไม่กลัว ค้นตัวข้าเลยสิ”“หม่อมฉันเห็นด้วยกับแม่นางหลี่เพคะ”เสียงหวานใสทรงอำนาจดังขึ้นแทรก องค์หญิงเจาหยาง ก้าวออกมาประทับยืนข้างฮ่องเต้ “เสด็จพี่เพคะ... เพื่อความโปร่งใสและไม่ให้เป็นที่ครหาของราชทูต น้องเห็นว่าควรตรวจค้นทั้งสองฝ่าย ใครบริสุทธิ์ ใครคิดร้าย จะได้เห็นกันจะๆ ไปเลย”ฮ่องเต้พยักหน้า &ldqu

ข่าวการลงทัณฑ์ซูเฟยแพร่สะพัดไปทั่ววังหลวงรวดเร็ว อดีตซิ่วหนวี่ผู้เพียบพร้อม ถูกถอดชื่อออกจากทำเนียบ โบยห้าสิบไม้ และเนรเทศไปเป็นทาสโรงซักล้างตลอดชีวิตโทษทัณฑ์ที่โหดร้ายยิ่งกว่าความตายสำหรับดอกฟ้าที่เคยชูคอสำหรับ ‘หลี่เหม่ยอัน’ แล้ว นี่นับเป็นชัยชนะที่งดงามหมดจด นางได้รับคำชมเชยจากองค์ฮ่องเต้ เหล่าสนมต่างยำเกรง อีกทั้งยังถอนหนามยอกอกไปได้หนึ่งชิ้น... ทว่าเหตุไฉน ภายในดวงหทัยกลับว่างเปล่าและหนาวเหน็บถึงเพียงนี้ยามเดินผ่านระเบียงยาว นางกำนัลและขันทีต่างก้มหัวให้จนแทบติดพื้น แต่แววตาที่ลอบมองมานั้น ไม่ใช่ความเคารพรัก แต่เป็นความ ‘หวาดกลัว’“นั่นปะไร... สตรีที่เหยียบย่ำสหายรักเพื่อก้าวขึ้นสู่ที่สูง”“โฉมหน้างดงามดั่งพระโพธิสัตว์ ทว่าจิตใจกลับอำมหิตยิ่งกว่านางมาร”เหม่ยอันเชิดดวงหน้าขึ้น ก้าวผ่านเสียงครหาเหล่านั้นด้วยท่วงท่าสง่างาม นางตระหนักดีว่านี่คือ ‘ราคาค่างวด’ ที่ต้องจ่าย... ในวังหลังแห่งนี้ ผู้ชนะย่อมยืนหยัดอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนยอดเขาหนาวเหน็บ ส่วนผู้พ่ายแพ้จักถูกเหยียบย่ำจมธรณีว

เรือนไป่เหอที่เคยเงียบสงบ บัดนี้กลับคึกคักประดุจตลาดสด นางกำนัลจากตำหนักน้อยใหญ่ต่างเรียงแถวกันนำของกำนัลมามอบให้ไม่ขาดสาย ทั้งผ้าไหมแพรพรรณ เครื่องประดับล้ำค่า ไปจนถึงยาบำรุงหายาก ทว่า...ภายใต้รอยยิ้มประจบสอพลอเหล่านั้น เหม่ยอันกลับมองเห็นเพียงความหวาดระแวงที่ซุกซ่อนอยู่ นางมิใช่ลูกแกะน้อยที่ใครจะรังแกได้โดยง่ายอีกต่อไป หากแต่เป็นนางพยัคฆ์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำศัตรูผู้ประมาท สถานะใหม่นี้แม้จะหอมหวานปานน้ำผึ้ง หากก็โดดเดี่ยวและอันตรายยิ่งนัก“คุณหนู... พระสนมเต๋อทรงส่งชาชั้นดีมาให้เจ้าค่ะ ส่วนนี่เป็นปิ่นทองจากตำหนักพระสนมซูหนี่ว์...”ชุนเถารายงานด้วยน้ำเสียงเจือความกังวล ขณะจัดเรียงของขวัญกองพะเนิน เหม่ยอันปรายตามองกองสมบัติเหล่านั้นอย่างเย็นชา“ข้าวของจากตำหนักที่เป็นกลาง... จงนำไปเก็บเข้าคลังสมบัติ ส่วนของกำนัลจากฝ่ายพระสนมฮุ่ย ตรวจสอบพิษให้ถี่ถ้วน แล้วนำไปเก็บไว้ในห้องเก็บของท้ายเรือน ลั่นดาลกุญแจให้แน่นหนา อย่าได้ริอ่านหยิบฉวยออกมาใช้แม้แต่ชิ้นเดียว”นางสั่งเสียงเรียบ ก่อนจะหันไปสบตาสาวใช้คนสนิท“และที่สำคัญ แบ

“เป็นไปไม่ได้เพคะ” เหม่ยอันยกมือทาบอก“องค์ชายทรงยึดมั่นในคุณธรรม พระองค์ไม่มีทางเกี่ยวข้องกับเรื่องพรรค์นั้น”“คนเราดูหน้าไม่รู้ใจหรอกนะ” พระสนมเสียนเอนหลังพิงพนัก ตัดบทอย่างผู้เหนือกว่า “ข้าเพียงแค่ชี้ทาง ส่วนจะเชื่อหรือไม่ หรือจะนำข้อมูลนี้ไปใช้อย่างไร ก็สุดแท้แต่สติปัญญาของเจ้า หวังว่าความรักที่เจ้ามี จะไม่ทำให้เจ้าตาบอดจนมองไม่เห็นหลุมพราง”เหม่ยอันแสร้งทำสีหน้าสับสนระคนหวาดหวั่น ก่อนจะน้อมกายถวายบังคมลาด้วยท่าทีที่ดูร้อนรนยิ่งนัก พระสนมเสียนมองตามหลังเหม่ยอันไป ทันทีที่แผ่นหลังบอบบางของนางหายลับไปจากสายตา รอยยิ้มลึกลับปรากฏขึ้นที่มุมปาก นางกำนัลคนสนิทกระซิบถาม"พระสนม... บอกนางไปเช่นนั้น หากนางนำความไปฟ้ององค์ชายจิ้น เราจะไม่ลำบากหรือเพคะ"พระสนมเสียนหัวเราะในลำคอ"เจ้าเด็กโง่... หากนางไปฟ้อง องค์ชายจิ้นนั่นแหละที่จะเป็นคนลงมือ ‘ปิดปาก' นางเสียเอง ฐานที่รู้ความลับมากเกินไป ไม่ว่านางจะเลือกทางไหน หมากกระดานนี้ ข้าก็มีแต่ได้กับได้" ค่ำคืนนั้น เหม่ยอันแอบลักลอบมาที

นางอยากจะเอ่ยปากปฏิเสธใจแทบขาด ทว่า... เมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างคาดคั้นขององค์ชายจิ้น นางก็ตระหนักได้ทันทีว่า นี่เป็นบททดสอบ หากนางแสดงท่าทีอิดออดหรือหวาดระแวงเพียงนิดเดียว คนฉลาดและขี้สงสัยอย่างเขาต้องจับพิรุธได้แน่ว่านางเริ่มรู้ความจริงแล้ว เพื่อรักษาหน้ากาก ‘หญิงสาวผู้โง่เขลาในความรัก’ ให้แนบเนียนต่อไป นางไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องก้าวเท้าลงสู่กับดักด้วยตนเองเหม่ยอันสูดลมหายใจลึก ข่มความหวาดหวั่นไว้ภายใต้รอยยิ้มที่ปั้นแต่งขึ้นอย่างยากเย็น“เพคะ ในเมื่อเป็นความประสงค์ขององค์ชาย หม่อมฉันย่อมยินดีเสมอ”ทั้งสองเดินเคียงคู่กันไปตามทางเดินหินที่คดเคี้ยว บรรยากาศรอบกายดูเงียบสงบและโรแมนติกในสายตาคนนอก แต่สำหรับเหม่ยอัน ทุกก้าวย่างคือความอึดอัด องค์ชายจิ้นชวนคุยเรื่องสัพเพเหระ แต่สายตาของเขากลับลอบสังเกตปฏิกิริยาของนางตลอดเวลาเมื่อเดินมาได้ครึ่งทาง ใกล้จะถึงเขตอุทยานทิศตะวันออก จู่ๆ ขันทีคนสนิทขององค์ชายจิ้นก็วิ่งกระหืดกระหอบสวนทางมา“ทูลองค์ชาย แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ มีราชสาส์นด่วนจากชายแดนเหนือส่งมาถึงตำหนั