All Chapters of ลิขิตรักหวนคืนวังหลัง: Chapter 11 - Chapter 20

ข่าวสารในวังหลวงแพร่สะพัดรวดเร็วยิ่งกว่าสายลมพัดผ่าน และบาดลึกยิ่งกว่าคมมีดกรีดเฉือน เพียงชั่วข้ามคืน เรื่องราวการ ‘ประชันปัญญา’ ณ ตำหนักเฟิ่งหลินระหว่างซิ่วหนวี่เล็กจ้อยกับพระสนมฮุ่ยผู้ทรงอำนาจ ก็กลายเป็นที่เล่าขานไปทั่วทุกหย่อมหญ้า ทิศทางลมในวังหลัง... เริ่มผันผวนแล้ว“ข้าได้ยินมาว่าคุณหนูหลี่ผู้นั้นมิใช่ธรรมดา นางมองปราดเดียวก็รู้ว่าในถาดสมุนไพรมีพิษร้ายซ่อนอยู่”“จริงรึ แสดงว่าข่าวลือที่ว่านางเก่งกาจเรื่องยาเป็นเรื่องจริง”“ที่น่าตระหนกยิ่งกว่า คือแม้องค์หญิงเจาหยางยังทรงออกพระโอษฐ์ชื่นชม เห็นทีบุปผาไร้ชื่อดอกนี้ คงมิใช่ดอกหญ้าริมทางที่ใครจะเหยียบย่ำได้โดยง่ายเสียแล้ว”ณ เรือนไป่เหออันเงียบสงัด ‘หลี่เหม่ยอัน’ นั่งสงบนิ่งหน้ากระดานหมากล้อม ปลายนิ้วเรียวคีบหมากดำขึ้นมาพินิจ แสงตะวันยามสายจับต้องใบหน้างามที่ปราศจากรอยยิ้ม แม้จะรอดพ้นเงื้อมมือมารของพระสนมฮุ่ยมาได้ กระนั้นนางตระหนักดี... นี่เป็นเพียงปฐมบทแห่งสงคราม การยื่นหัตถ์เข้ามาช่วยเหลือขององค์หญิงเจาหยาง เปรียบประดุจ ‘ดาบสองคม&

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปไวเหมือนโกหก กลิ่นหอมของดอกไม้ในวังหลวงเริ่มเจือจางลง แทนที่ด้วยกลิ่นอายของความตึงเครียดที่ลอยอวลอยู่ใต้งานเฉลิมฉลอง เหม่ยอันนั่งอยู่ในห้องพัก มือลูบไล้ถุงหอมที่นางเพิ่งปรุงเสร็จตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมา นางใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังตัวเป็นที่สุด ข่าวลือเรื่องเครื่องหอมของนางได้ผลดีเกินคาด สตรีฝ่ายในหลายคนเริ่มเปิดใจให้นาง ส่งเทียบเชิญมาขอแบ่งปันเครื่องหอม ทำให้นางเริ่มสร้าง ‘เครือข่ายข่าวสาร’ เล็กๆ ของตนเองขึ้นมาได้แต่ความสงบสุขนั้นแสนสั้น...ขันทีจากตำหนักพระพันปีหลวงเดินเข้ามาประกาศราชโองการด้วยน้ำเสียงกังวาน“ในวโรกาสวันคล้ายวันประสูติ พระพันปีหลวงทรงมีพระเมตตาให้ซิ่วหนวี่ทุกคนเข้าร่วมงานเลี้ยงถวายพระพรในค่ำคืนนี้”เหม่ยอันรับราชโองการมาถือไว้ มือของนางนิ่งสนิท แต่หัวใจกลับเต้นระรัวงานเลี้ยงวันเกิดพระพันปี งานใหญ่ระดับแผ่นดิน นี่คือเวทีประหารที่ศัตรูเตรียมไว้อย่างแน่นอนนางเดินกลับไปที่โต๊ะหมากล้อม เม็ดหมากสีดำของนางกำลังถูกหมากสีขาวล้อมกรอบจากทุกทิศทาง ดูเหมือนไร้ทางออก แต่... ในสายตาของเซียนหมาก มันย

เวลาผ่านไปจนงานเลี้ยงจวนจะเลิกรา ทันใดนั้น เสียงเอะอะโวยวายก็ดังขึ้นที่หน้าประตูท้องพระโรง!ขันทีผู้ดูแลห้องเก็บสมบัติวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา ผมเผ้ายุ่งเหยิง ทรุดกายลงโขกศีรษะกับพื้นเสียงดังสนั่น“ทูลฝ่าบาท! ทูลพระพันปีหลวง! อาญาไม่พ้นเกล้า! ปิ่นปักผมหงส์คาบแก้ว... หายไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”ประหนึ่งมีผู้โยนก้อนหินลงกลางบึงน้ำนิ่ง ความเงียบงันเข้าปกคลุมท้องพระโรงในชั่วพริบตา ก่อนจะตามมาด้วยเสียงวิพากษ์วิจารณ์เซ็งแซ่ด้วยความตื่นตระหนก ของขวัญวันเฉลิมพระชนมพรรษาอันล้ำค่าหายไปกลางงานเลี้ยง... นี่มิใช่การหยามพระเกียรติหรอกหรือ!ฮ่องเต้ตบที่เท้าแขนบัลลังก์มังกรดัง ปัง!“บังอาจนัก! ใครหน้าไหนกล้ากระตุกหนวดมังกร ทหาร! ปิดประตูวังทุกบาน ค้นตัวทุกคนในที่นี้”“ช้าก่อนเพคะฝ่าบาท!”ซูเฟยลุกขึ้นยืนอย่างสง่าผ่าเผย ใบหน้างดงามแสร้งฉายแวววิตกกังวล“หม่อมฉันคิดว่าคนร้ายคงยังหนีไปได้ไม่ไกล... และเพื่อไม่ให้แขกบ้านแขกเมืองต้องตกใจ หม่อมฉันเห็นว่าควรเริ่มค้นจาก ‘ที่พัก’ ของเหล่าซิ่วหนวี่ก่อนเพคะ เพราะพว

กลิ่นหอมของกำยานชั้นดีตลบอบอวลไปทั่วเรือนไป่เหอ เหตุการณ์ชัยชนะในค่ำคืนวันเฉลิมพระชนมพรรษาพระพันปีหลวง เปรียบประดุจการโยนก้อนหินลงในบึงน้ำนิ่ง แรงกระเพื่อมของมันแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง เปลี่ยนซิ่วหนวี่ไร้ชื่อให้กลายเป็น ‘หมากตัวสำคัญ’ ที่ทุกขั้วอำนาจในวังหลังต่างจับตามอง“คุณหนูเจ้าคะ นี่เป็นผ้าไหมต่วนจากตำหนักพระสนมลี่ ส่วนทางนั้นเป็นเครื่องประทินผิวจากตำหนักพระสนมเจี๋ยเจ้าค่ะ”ชุนเถารายงานด้วยรอยยิ้มหน้าบาน ขณะลำเลียงกล่องของขวัญกองพะเนินเข้ามาในห้องเหม่ยอันวางถ้วยชาลงอย่างเชื่องช้า ดวงตาหงส์กวาดมองกองสมบัติเหล่านั้นด้วยความว่างเปล่า“รอยยิ้มในวังหลัง... เชื่อถือได้ยากยิ่งกว่าสัจจะของโจรป่า”นางเปรยเสียงเรียบ“คัดแยกของกำนัลจากตำหนักที่เป็นกลางไว้ ส่วนของที่ส่งมาจากขั้วอำนาจสกุลเฉิน จงนำไปเก็บลงหีบ ลั่นกุญแจขังไว้ในโรงเรือนร้าง อย่าได้นำสิ่งอัปมงคลเหล่านั้นมาใช้แม้แต่ชิ้นเดียว”“เจ้าค่ะ” ชุนเถารับคำ ก่อนจะหยิบกล่องไม้ขนาดเล็กใบหนึ่งที่วางแยกออกมาส่งให้“แต่กล่องนี้แปลกนักเจ้าค่ะ... มีคนนำมาวางไว้ที่หน้าเรือนเมื่อครู่ ไม่มีชื

ทิ้งทายด้วยคำปริศนาที่น่าหวาดหวั่น ก่อนจะหมุนตัวเดินหายลับไปในเงามืดของชั้นหนังสือ ทิ้งเหม่ยอันให้นั่งนิ่งงันอยู่กับข้อมูลมหาศาล และความร้อนผ่าวที่ยังคงติดตรึงอยู่ข้างขมับยามวิกาลมาเยือนพร้อมกับความหนาวเหน็บที่เสียดแทงกระดูก เหม่ยอันกลับมาถึงเรือนไป่เหอด้วยจิตใจที่ว้าวุ่น คำเตือนของไป๋อวี้วนเวียนอยู่ในหัว... ‘รากแก้วที่ค้ำจุนชีวิต’“คุณหนูเจ้าคะ!”ชุนเถาวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้อง ท่าทางร้อนรนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ในมือถือจดหมายฉบับหนึ่งที่ประทับตราด่วนที่สุดจากจวนสกุลหลี่“จดหมายด่วนจากนายท่านเจ้าค่ะ! คนส่งสารบอกว่าให้ถึงมือคุณหนูโดยเร็วที่สุด!”เหม่ยอันรีบคว้าจดหมายมาเปิดอ่าน มือไม้เริ่มสั่นเทาตัวอักษรหวัดๆ ของบิดาปรากฏแก่สายตา เนื้อความสั้นกระชับแต่เนื้อหาหนักอึ้งดุจภูเขาถล่ม‘อันอัน... วันนี้ในท้องพระโรงมีการเสนอฎีกาปฏิรูปการสอบขุนนาง ขุนนางฝ่ายพระสนมฮุ่ยรวมตัวกันคัดค้านหัวชนฝา ซ้ำยังใส่ร้ายว่าพ่อรับสินบนเพื่อเอื้อประโยชน์ให้แก่พวกพ้อง หลักฐานเท็จถูกตระเตรียมมาอย่างแน่นหนา พ่อถูกสั