Todos los capítulos de ลิขิตรักหวนคืนวังหลัง: Capítulo 41 - Capítulo 50

ค่ำคืนหลังผ่านพ้นเหตุการณ์เฉียดตายที่ซุ้มประตูจันทรา เรือนไป่เหอที่เงียบสงัดกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่มองไม่เห็น เหม่ยอันนั่งเหม่อลอยอยู่หน้าคันฉ่อง แสงเทียนวูบไหวจับจ้องใบหน้าที่ยังคงซีดเซียว นางรอดชีวิตมาได้ แต่ความหวาดกลัวยังคงเกาะกุมจิตใจราวกับเถาวัลย์มีหนาม“คุณหนูเจ้าคะ...”ชุนเถาเดินเข้ามาด้วยท่าทีนอบน้อม ในมือถือกล่องไม้สักทองสลักลายมังกรเหินดูเลอค่า“กงกงคนสนิทของ องค์ชายจิ้น นำของสิ่งนี้มาให้เจ้าค่ะ แจ้งว่าเป็นของกำนัลปลอบขวัญ พระองค์ทรงฝากความมาว่า ทรงเสียพระทัยยิ่งนักที่ไม่อาจอยู่เคียงข้างคุณหนูในยามเกิดเหตุได้ เพราะราชกิจที่ชายแดนมีปัญหาเร่งด่วนจริงๆ”เหม่ยอันปรายตามองกล่องไม้นั้นด้วยสายตาว่างเปล่า มือบางเอื้อมไปเปิดฝาออกช้าๆภายในคือ โสมคนพันปี รูปร่างสมบูรณ์ และตลับ ยาทาหยกขาว สำหรับรักษาแผลฟกช้ำ ช่างเป็นของขวัญที่ล้ำค่าและเปี่ยมด้วยความใส่ใจ... ในสายตาคนนอก“กงกงยังบอกอีกว่า...” ชุนเถาเล่าต่อ“องค์ชายทรงกริ้วมากที่กรมโยธาทำงานสะเพร่า จนเกือบทำให้คุณหนูได้รับอันตราย พระองค์คาดโทษหัว

“เหม่ยอัน! เจ้าไปทำอะไรตรงนั้น?”เสียงเรียกสดใสขององค์หญิงเจาหยางดังแว่วมา ทำให้เหม่ยอันสะดุ้งสุดตัว นางรีบสูดหายใจลึก ปรับสีหน้าตื่นตระหนกให้กลับมาเรียบเฉย แล้วเดินกลับออกไปหาองค์หญิงองค์หญิงเจาหยางกำลังยืนเลือกปิ่นทองอยู่ แต่ทันทีที่เห็นแววตาไหววูบของเหม่ยอัน รอยยิ้มบนพระพักตร์ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนปกติ แต่แววตากลับฉายความเคร่งขรึมและถามไถ่ทางสายตา“ว่าอย่างไร...” องค์หญิงตรัสถามเสียงเรียบ แสร้งทำเป็นหยิบปิ่นขึ้นมาพิจารณา“เจ้าเดินดูรอบๆ แล้ว... เจอ ‘แบบ’ เครื่องประดับที่ถูกใจบ้างหรือไม่”คำถามนั้นแฝงนัยยะลึกซึ้ง... ‘เจอหลักฐานหรือไม่’เหม่ยอันสบตาพระองค์ นิ่งไปชั่วอึดใจ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่มีความหมายแฝงเช่นกัน“เจอแล้วเพคะ แต่รูปแบบของมัน ‘คมกริบ’ ยิ่งนัก หม่อมฉันเกรงว่าหากนำมาสวมใส่ อาจจะบาดผิวจนเลือดตกยางออกได้เพคะ”องค์หญิงเจาหยางชะงักพระหัตถ์ที่ถือปิ่น ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อย รับรู้ได้ทันทีถึงความร้า

เสียงกลองศึกและเสียงโห่ร้องจากการล่าสัตว์ดูเหมือนจะยังคงแว่วดังอยู่ในโสตประสาท แม้เหม่ยอันจะกลับถึงเรือนไป่เหออันเงียบสงัดแล้ว กระนั้นความหนาวเหน็บสายหนึ่งกลับแทรกซึมลึกเข้าไปในกระดูกดำ มิอาจชำระล้างออกได้ด้วยน้ำอุ่น“เหยื่อล่อ...”คำคำนี้ดังก้องสะท้อนไปมา นางทอดสายตามองเงาในคันฉ่องทองเหลือง สตรีเบื้องหน้าสวมอาภรณ์หรูหรา เป็นที่โปรดปรานเหนือใคร แต่เนื้อแท้กลับเป็นเพียง 'ชิ้นเนื้อสด' ที่ถูกโยนลงกลางวงล้อมพยัคฆ์ ฮ่องเต้ทรงใช้เล่ห์ ศัตรูมุ่งปองร้าย... รอบกายไร้ที่พึ่งพิงภาพบิดามารดาที่ชราลง และดวงตาคู่ลึกซึ้งของบุรุษในเงามืดผู้นั้น ผุดวาบขึ้นในห้วงคำนึง ความหวาดหวั่นพลันมลายสิ้น แทนที่ด้วยด้วยเพลิงโทสะที่ลุกโชนอย่างเงียบเชียบนางปาดหยาดน้ำตาทิ้ง ปลายนิ้วสัมผัสผิวแก้วเย็นเฉียบของคันฉ่อง“ในเมื่อพระองค์ปรารถนาให้หม่อมฉันล่อเสือ หม่อมฉันย่อมยินดี...”นางเอ่ยเสียงแผ่ว แต่หนักแน่นดุจคำสาบาน“แต่ผู้ที่จะ 'ถลกหนัง' มัน ย่อมต้องเป็นมือคู่นี้ของหม่อมฉันเอง” ณ ตำหนักบูรพา บรรยากาศอ

สายลมวสันต์หอบเอากลิ่นหอมฉุนของดอกโบตั๋นตลบอบอวลไปทั่วอุทยานหลวง งานเลี้ยงชมดอกไม้ที่พระสนมฮุ่ยเป็นแม่งานจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ เหล่าสนมชายารวมถึงซิ่วหนวี่ต่างแต่งกายประชันโฉมกันอย่างงดงามกลางลานกว้าง มีการจัดเตรียมพื้นที่สำหรับการแสดงขี่ม้าผาดโผน ซึ่งเป็นรายการเอกของงานที่พระสนมฮุ่ยจงใจยัดเยียดให้เหม่ยอันเป็นผู้แสดงนำ ม้าศึกสีนิลปลอดร่างใหญ่ถูกจูงเข้ามา มันสะบัดหัวอย่างเกรี้ยวกราด ลมหายใจร้อนระอุพ่นออกมาเป็นควันจาง“เชิญแม่นางหลี่...” พระสนมฮุ่ยแย้มสรวล ทว่าแววตาหาได้ยิ้มตาม เอ่ยถึงม้าศึกสีนิลรูปร่างกำยำที่ทหารจูงเข้ามา“นี่คือ 'อาชาทมิฬ' ยอดอาชาจากชายแดนเหนือ ข้าเห็นว่าเจ้ามีฝีมือยิงธนูแม่นยำดั่งจับวาง เช่นนั้นลองปราบพยศมันให้พวกเราได้เปิดหูเปิดตาหน่อยเป็นไร”เหม่ยอันปรายตามองอาชาตัวนั้น นัยน์ตาของมันแดงก่ำ เส้นเลือดปูดโปนผิดวิสัย ที่มุมปากมีน้ำลายเหนียวหนืดไหลย้อย... บ่งบอกถึงอาการของสัตว์ต้องพิษ 'หญ้าลิ้นงู' มิผิดเพี้ยน หากนางแตะต้องบังเหียนเพียงนิด ร่างกายคงแหลกเหลวใต้กีบเท้านั่นเป็นแน่นางย่อกายคารวะด้วยกิริยาแช่มช้อย ท

ความลับที่ล่วงรู้มาจากป่าสน มิใช่เพียงก้อนหินถ่วงวิญญาณ หากแต่เป็นคมดาบที่จ่ออยู่บนคอหอยของราชวงศ์ เหม่ยอันกลับถึงเรือนไป่เหอด้วยดวงจิตที่ล่องลอย ภาพเงาของบุรุษผู้ทรยศชาติยังคงฉายชัด... 'แผนผังค่ายกลป้องกันเมือง' กุญแจสำคัญที่จะเปิดประตูเมืองต้อนรับข้าศึก หากสิ่งนี้ตกไปอยู่ในมือคนนอก ต้าเยี่ยนคงถึงคราวล่มสลาย และผู้กุมกุญแจดอกนั้นคือบิดาของไป๋อวี้ 'เสนาบดีกรมโยธา'นางตระหนักชัดแล้วว่า ตนมิได้กำลังเดินอยู่บนกระดานหมากวังหลังเพื่อแย่งชิงความโปรดปราน แต่กำลังยืนอยู่ปากเหวแห่งสงครามที่เดิมพันด้วยโลหิตของราษฎรนับหมื่น“คุณหนู...” ชุนเถาวางถ้วยน้ำชาลงเบาๆ สังเกตเห็นมือที่สั่นเทาของนายหญิง“สีหน้าคุณหนูดูมิสู้ดี เจ็บป่วยตรงที่ใดหรือไม่เจ้าคะ” นางถามด้วยความเป็นห่วงเหม่ยอันกะพริบตาไล่ความหวาดหวั่น ฝืนยิ้มบางเบาที่ดูเปราะบางราวกระเบื้องเคลือบ“ข้าไม่เป็นไร เพียงแค่... ต้องลมเย็นมากไปหน่อย เจ้าไปพักเถิด”นางโบกมือไล่ เรื่องคอขาดบาดตายเช่นนี้ ยิ่งรู้น้อย ยิ่งรักษาชีวิตได้ยืนยาว ณ ตำหนักบูรพา