Todos los capítulos de ลิขิตรักหวนคืนวังหลัง: Capítulo 21 - Capítulo 30

สามวันผ่านไปราวกับสามปี...บรรยากาศในวังหลวงตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ข่าวลือเรื่องการงัดข้อของสองตระกูลใหญ่แพร่สะพัดไปทั่วและสิ่งที่เหม่ยอันกังวลก็เกิดขึ้นจดหมายตอบกลับจากบิดามาถึงด้วยลายมือที่เร่งรีบและหนักใจท่านขอบคุณคำเตือนของนางและได้เริ่มตรวจสอบบัญชีกองลำเลียงแล้ว แต่กลับพบ ‘ทางตัน’ขุนนางในกรมคลังและกรมโยธาฯ ซึ่งล้วนเป็นคนของเฉินกั๋วกง ต่างพร้อมใจกันปิดปากเงียบและขัดขวางการตรวจสอบทุกวิถีทาง หลักฐานที่มี... อ่อนเกินกว่าจะเอาผิด ‘เสือเฒ่า’ อย่างเฉินกั๋วกงได้ สถานการณ์เข้าตาจนนางต้องการ ‘อาวุธ’ ที่ทรงพลังหรือข้อมูลที่ลึกกว่านี้ และในวังหลังแห่งนี้... มีเพียงคนเดียวที่อาจจะรู้เหม่ยอันรีบมุ่งหน้าไปยัง ‘หอตำราหลวง’ สถานที่เดียวที่นางจะพบเขาได้บรรยากาศในหอตำราเงียบสงัด มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษเบาๆ และกลิ่นฝุ่นจางๆ ที่มุมลึกสุดของหมวด ‘โหราศาสตร์’ ร่างสูงโปร่งในชุดสีน้ำเงินเข้มยืนพิงชั้นหนังสืออย่างเกียจคร้าน แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบใบหน้าซีดขาวของเขา ทำให้ดูงดงามราวกับภาพวาดเทพเซียนที่จ

สายฝนที่เทกระหน่ำลงมาในตอนเช้า บัดนี้ซาเม็ดลงเหลือเพียงละอองบางเบา ประหนึ่งน้ำตาแห่งความเศร้าโศกที่หลั่งรินหลังผ่านพ้นมหันตภัย ณ เรือนไป่เหอ ‘หลี่เหม่ยอัน’ ทรุดกายนั่งนิ่งงันอยู่บนพื้น วิญญาณคล้ายหลุดลอยออกจากร่าง สุ้มเสียงของชุนเถายังคงก้องสะท้อนในโสตประสาท... ‘ท่านเสนาบดีพ่ายแพ้แล้ว’ ถ้อยคำนั้นกรีดลึกลงในดวงใจจนนางแทบกระอักเลือด“คุณหนู! คุณหนูเจ้าคะ!” เสียงเรียกของชุนเถาเปลี่ยนไป จากเสียงร้องไห้กลายเป็นเสียงตะโกนด้วยความตื่นเต้นสุดขีด สาวใช้วิ่งกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง ใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตาแต่ดวงตาเบิกโพลง“ข่าวใหม่เจ้าค่ะ! เมื่อครู่... ทหารหน้าวังเพิ่งส่งม้าเร็วมาแจ้งข่าวแก้!”เหม่ยอันเงยหน้าขึ้นอย่างเชื่องช้า แววตาว่างเปล่าไร้ชีวิตชีวา“แก้ข่าวอันใด... หรือท่านพ่อข้าสิ้นแล้ว”“ไม่เจ้าค่ะ! ท่านชนะ! ท่านเสนาบดีชนะแล้วเจ้าค่ะ!”ชุนเถาเขย่าแขนผู้เป็นนายอย่างแรง“จางซวินผู้นั้น... เขาเล่นละครเจ้าค่ะ ตอนแรกเขาแกล้งกลับคำให้การใส่ร้ายนายท่าน ทำให้เฉินกั๋วกงตายใจและเผลอหลุดปากเยาะเย้ยออกมากลางท้องพระโรง แต่แล้วเขากลับควัก ‘สมุดบัญชีลับ’ ฉบับจริงออกมาจากอกเสื้อ! เปิดโปงเรื่องการยักยอกเสบี

หนึ่งเดือนครึ่งผ่านพ้นไปดั่งสายลมพัดผ่านยอดหญ้า... ฤดูเหมันต์อันหนาวเหน็บเริ่มล่าถอย เปิดทางให้ไออุ่นแห่งวสันตฤดูเข้ามาเยือนวังหลวงทีละน้อยสำหรับ ‘หลี่เหม่ยอัน’ แล้ว ช่วงเวลานี้เปรียบประดุจความเงียบสงบก่อนพายุใหญ่จักโหมกระหน่ำ นับแต่บิดาได้รับชัยชนะในราชสำนัก สถานะของนางในวังหลังก็พลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือจากซิ่วหนวี่ไร้ตัวตนที่ใครต่างก็กล้าเหยียบย่ำ บัดนี้กลับกลายเป็น ‘บุปผางามล้ำค่า’ ที่ผู้คนต่างเกรงใจ ทั้งในฐานะบุตรีขุนนางตงฉิน และสตรีที่องค์ชายจิ้นทรงหมายปองเรือนไป่เหอที่เคยเงียบเหงา คลาคล่ำไปด้วยนางกำนัลจากตำหนักต่างๆ ที่แวะเวียนมาผูกมิตรไม่ขาดสาย เหม่ยอันรับมือกับรอยยิ้มจอมปลอมเหล่านั้นด้วยความชำนาญความตายในอดีตชาติสอนให้นางมองทะลุหน้ากาก ของผู้คนได้ดุจมองผ่านม่านบาง ยิ่งรอยยิ้มเบื้องหน้าหวานหยดย้อยเพียงใด คมมีดที่ซุกซ่อนไว้เบื้องหลังก็ยิ่งคมกริบเพียงนั้นในขณะที่ความสัมพันธ์กับองค์หญิงเจาหยางแน่นแฟ้นขึ้นในฐานะ ‘สหายร่วมอุดมการณ์’ ความสัมพันธ์ลับๆ ระหว่างนางกับ ‘ไป๋อวี้’ ก็ดำเนินไปอย่างเง

ภาพใบหน้าของ ไป๋อวี้ ซ้อนทับกับเด็กชายในฝันอย่างแนบเนียน!เช้าวันรุ่งขึ้น เหม่ยอันมุ่งหน้าสู่หอตำราหลวงด้วยจุดประสงค์ที่ต่างไปจากเดิม ไม่ได้มาเพื่ออ่านหนังสือ แต่มาเพื่อพิสูจน์ความจริง และเขาก็อยู่ที่นั่น ที่มุมเดิมวันนี้ไป๋อวี้สวมชุดไหมสีขาวสะอาดตา ตัดกับผมสีดำสนิทที่เกล้าขึ้นอย่างเรียบร้อย ดูราวกับบัณฑิตผู้หลุดพ้นจากทางโลก ทันทีที่เหม่ยอันเดินเข้าไป เขาเงยหน้าขึ้นจากตำรา วินาทีที่สายตาสบกัน... เหม่ยอันชะงัก ดวงตาเรียวรีดุจพญาหงส์คู่นั้น... มันคือดวงตาคู่เดียวกับเด็กชายในฝันไม่มีผิดเพี้ยน“สีหน้าเจ้าดูไม่ดีเลย...”ไป๋อวี้เอ่ยทัก น้ำเสียงทุ้มเจือความเป็นห่วง“ดูเหมือนว่า ‘คลื่นใต้น้ำ’ จะเริ่มซัดสาดมาถึงตัวเจ้าแล้วสินะ”เหม่ยอันรวบรวมสติ เดินเข้าไปนั่งลงตรงข้ามเขา“ท่านรู้อะไรมากระนั้นหรือ”“ในวังหลวงนี้... ความเงียบของพระสนมฮุ่ย คือสัญญาณเตือนภัยที่ดังที่สุด” เขาตอบยิ้มๆ ปิดตำราลง“มีเรื่องอันใดให้ข้าช่วยหรือไม่”เหม่ยอันลังเลเพียงครู่เดียวก่

พวกนางหารู้ไม่ว่า ทุกการกระทำ ทุกคำพูด ล้วนตกอยู่ในสายตาของนางกำนัลกวาดพื้นตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ที่แสร้งทำเป็นถูพื้นอยู่หน้าตำหนัก สายข่าวที่เหม่ยอันเลี้ยงไว้ด้วยบุญคุณคืนก่อนวันพิธี ท้องฟ้ามืดมิดไร้แสงจันทร์ ราวกับสวรรค์ปิดตาไม่รับรู้เรื่องราวทางโลก เหม่ยอันยืนเกาะขอบหน้าต่าง มองออกไปในความมืด ความกลัวเริ่มเกาะกุมจิตใจ หากพลาดเพียงก้าวเดียว คือความตายของคนทั้งตระกูลพลันสายตาของนางก็ปะทะเข้ากับเงาร่างสายหนึ่งที่ยืนพิงต้นไม้อยู่ไกลลิบ... ไป๋อวี้เขามิได้สืบเท้าเข้ามาใกล้ มิได้เอ่ยคำใด เพียงยืนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางความมืดมิดแห่งรัตติกาลเขาพยักหน้าให้นางช้าๆ หนึ่งครา... ดั่งสัญญาณแห่งความเชื่อมั่น... ‘เจ้าทำได้’ เพียงเท่านั้น ความหวาดหวั่นในดวงใจเหม่ยอันก็พลันมลายหายสิ้นนางพยักหน้าตอบรับ... ‘ข้าจักไม่ทำให้ท่านผิดหวัง’รุ่งอรุณแห่งวันพิธีบวงสรวงสวรรค์ หอฟ้าเทียนถาน ตั้งตระหง่านเสียดฟ้า ธงทิวปลิวไสวตามแรงลม กลิ่นธูปหอมตลบอบอวลสร้างบรรยากาศขรึมขลังและศักดิ์สิทธิ์ ฮ่องเต้ทรงฉลองพระองค์ชุดมังกรเต็มยศ ประทับเป็