All Chapters of แวมไพร์มายเลิฟ (ภาคินทร์ - พระพาย): Chapter 61 - Chapter 70

ตอนที่ 61“เดี๋ยวผมดูแลเพลงพรเอง คุณไปจัดการเรื่องคุณพระนายเถอะเขาใกล้จะถึงแล้ว”ไม่ทันขาดคำเสียงรถตู้ก็มาจอดที่หน้าบ้านพระพายออกมาจากห้องพักของเพลงพรแล้วรีบลงมาดูน้องชายของตัวเองทันทีพระนายถูกพาเข้ามาในบ้านในสภาพกึ่งมีสติ พอรับรู้เรื่องรอบตัวอยู่บ้าง แต่อาการยังคงน่าเป็นห่วง“ทางนี้ครับ พาเขามาทางนี้”พระพายรีบนำทีมแพทย์ไปที่ห้องพักของพระนายทันที“น้องชายผมเขาเป็นอะไรเหรอครับ”“จากการตรวจอย่างละเอียดทางเราไม่พบสาเหตุของอาการป่วยจริง ๆ ครับ”“เป็นไปได้ไงครับ อาการน้องผมหนักขนาดนี้แต่จะมาบอกว่าไม่รู้สาเหตุ”“ใจเย็น ๆ ก่อนนะครับ ทางเราทำงานกันอย่างสุดความสามารถแล้วจริง ๆ” ”แล้วผมต้องทำยังไง”“ตอนนี้ก็รักษาตามอาการครับ ให้กินข้าว กินยาแล้วก็พักผ่อน ถ้าหากเราตรวจสอบพบสาเหตุใด ๆ เพิ่มเติม ทางเราจะรีบแจ้งทางญาติมานะครับ”เพราะจนปัญญารักษา หมอแทบทุกแผนกถูกส่งมาตรวจสอบผู้ป่วยเคสนี้อย่างละเอียดแต่ก็ไม่พบต้นสายปลายเหตุของอาการ ทุกอย่างในร่างกายของพระนายปกติดี แต่ภายนอกกลับดูอ่อนแอ มีอาการอาเจียน เวียนศีรษะและปวดท้องอยู่เป็นระยะ พวกเขาจึงทำได้เพียงรักษาไปตามอาการเท่านั้น“ถ้าอย่างนั้นพวกเราข

ตอนที่ 63“คือฉันมีอีกหลายเรื่องเลยที่สำคัญมาก ๆ เกี่ยวกับฉันและก็คุณภาคินทร์แต่ฉันยังบอกแกไม่ได้ แกช่วยหยุดสงสัย เลิกถามแล้วอดทนรอก่อนได้ไหม”“ทำไมผมต้องทำแบบนั้น”“เพราะฉันเองก็ลำบากใจและก็ไม่อยากโกหกแก แต่มันยังไม่ถึงเวลาจริง ๆ”ราวกับนั่งส่องกระจกเมื่อได้มองใบหน้าของอีกฝ่ายเพราะชีวิตของทั้งคู่ก็เหลือกันอยู่เพียงสองคนพี่น้อง หากมีคนหนึ่งเป็นอะไรไป ก็ไม่รู้แล้วว่าวันข้างหน้าของชีวิตพวกเขามันจะไปมีประโยชน์อะไร“เออ ๆ ก็ได้ผมจะไม่ขี้สงสัยแล้วกัน แต่ถ้าถึงเวลาเมื่อไหร่ พี่ต้องเล่าให้ผมฟังทุกอย่างเข้าใจไหม”“เออรู้แล้ว ตอนนี้แกก็นอนพัก ร่างกายเพิ่งฟื้นมา พักผ่อนเยอะ ๆ ถ้าอยากได้อะไรก็เรียกกิ่งแก้วได้ เขาอยู่แถว ๆ นี้คอยดูแลแกแทนฉันตลอด”ถือว่าเป็นการทำข้อตกลงที่ผ่านไปอย่างน่าพึงพอใจพระพายปล่อยให้น้องชายได้พักผ่อน ส่วนเขาก็ถือโอกาสนี้ขึ้นไปดูอาการของเพลงพรอีกคนที่นอนเจ็บอยู่“เป็นไงบ้างครับคุณเพลงพร”“ดีขึ้นแล้วค่ะ คุณพระพายปลอดภัยดีใช่ไหม”“ผมไม่เป็นอะไรเลยครับ มีแค่รอยข่วนที่หน้านิดหน่อยเอง คุณเพลงพรนั่นแหละอาการหนักเลยนะครับ”พระพายก้มดูรอยเขี้ยวที่ต้นแขนของเพลงพร ในตอนนี้มันค่อย ๆ

ตอนที่ 65ในตอนนั้นพระพายลังเลด้วยภาพวันที่กิ่งแก้วนำของบางอย่างเข้ามาในบ้าน จนทุกคนหวาดกลัวกันไปหมดยังติดตาเขาอยู่“เป็นแค่สร้อยหินธรรมดาค่ะ ไม่ได้มีอะไรพิเศษ คุณไม่ต้องกังวลนะคะ”มีจันทร์พูดขึ้นราวกับหยั่งรู้ในความคิดของพระพาย“ผมก็แค่คิดว่าควรจะรับฝากเอาไว้หรือเปล่าแค่นั้นเองครับ ไม่ได้กังวลอะไร”“งั้นก็รับไว้เถอะค่ะ สร้อยนี้ไม่ทำอันตรายคุณเพลงพรแน่นอน เพราะมันคงเป็นเรื่องสุดท้ายที่ฉันคิดจะทำ”มีจันทร์ยัดสร้อยใส่ในมือของพระพายแล้วเดินกลับออกไปพระพายมองไปที่สร้อยข้อมือหินหลากสีและนึกถึงคำพูดของมีจันทร์ เธอบอกกับเขาเหมือนว่าเธอรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับคนในบ้านของอีแวนสัน“เป็นไงครับ เดินทั่วโรงพยาบาลแล้วหรือยัง”“ทั่วแล้วครับ สวยดีนะครับไม่เคยเข้ามาข้างในแบบนี้”“ครับแล้วมีอะไรหรือเปล่าทำท่าทางแปลก ๆ”“พอดีผมไปเจอคุณมีจันทร์มา คนที่ช่วยพาคุณเพลงพรกลับมาส่งที่บ้าน คุณภาคินทร์จำได้ไหมครับ”“ครับจำได้ เจ้าของร้านเครื่องรางคนนั้น”สีหน้าของภาคินทร์ดูเปลี่ยนไปทันทีที่พูดถึงมีจันทร์“เธอฝากข้อมือมาให้คุณเพลงพร”พระพายหยิบสร้อยออกมาจากกระเป๋า จนทำให้ภาคินทร์ผงะถอยหลังหนีอย่างช่วยไม่ได้“คุ

ตอนที่ 67อาการของพระนายและเพลงพรดีขึ้นตามลำดับ ช่วงนี้พระพายจึงต้องเข้าไปช่วยงานภาคินทร์ที่โรงพยาบาลส่วนข่าวคราวของเมฆาก็เงียบหายไปตั้งแต่วันนั้น ไม่ได้ไปทำงาน ไม่ได้ติดต่อใคร และไม่มีใครรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน“วันนี้กลับไปคุณอยากกินอะไร”“อะไรก็ได้ครับ เอาจริง ๆ ผมก็แอบติดใจฝีมือทำอาหารของคุณแล้วนะ แบบนี้กิ่งแก้วรู้คงน้อยใจแย่”ภาคินทร์ที่ทำงานเหนื่อยมาทั้งวันนั่งเอนตัวซบลงที่อกของพระพาย ตรงนี้คงจะเป็นที่เดียวที่เขารู้สึกสบายใจ “ผมก็แค่ชอบเห็นเวลาคุณมีความสุข”“แล้วคุณภาคินทร์มีความสุขไหมครับ”“ที่สุด”“ดีจัง... งั้นมื้อเย็นวันนี้ผมขอเป็นสปาเกตตีไข่กุ้งนะ”“ได้สิ แต่ตอนนี้ผมเพลียมากเลยขอพักสายตาหน่อยนะ”พระพายขยับตัวเล็กน้อยเพื่อประคองภาคินทร์ที่นอนซบเขาให้อยู่ในท่าที่สบายที่สุด“พี่พายได้ข่าวว่าเมฆมันหายตัวไป ทำไมพี่ไม่เห็นบอกผมเรื่องนี้”เมื่อก้าวลงจากรถพระพายก็เจอน้องชายที่ออกมายืนรอเขาที่หน้าประตูบ้านด้วยท่าทางร้อนรนภาคินทร์เห็นว่าพระพายคงต้องการเวลาส่วนตัวจึงปล่อยให้ทั้งสองคนได้คุยกันตามลำพัง“ฉันจะอธิบายยังไงให้แกเข้าใจดีวะไอ้นาย”“ก็พูดมาตามความจริง”“ก็ถ้ามันเป็นความจริงแกก

ตอนที่ 69“พระนายกลับมาหรือยัง”“ยังครับ คุณภาคินทร์มีอะไรหรือเปล่า”“ผมรู้สึกได้ถึงกลิ่นกายของเมฆา”“หมายความว่ายังไงครับ”“บางทีที่เขาเงียบหายไปคงเพราะไปรักษาอาการบาดเจ็บอยู่เหมือนกัน”“แล้วแบบนี้ผมควรจะทำยังไง หรือให้พระนายมันลาออกจากงานมาก่อนดี”พระพายเริ่มกลัวว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับน้องชายเขาอีก สภาพในวันที่พระนายถูกพาตัวเข้ามาที่บ้านยังคงติดตา“ถ้าทำแบบนั้นคุณพระนายคงต้องสงสัยมากขึ้นแน่ ๆ ผมส่งคนไปคอยดูแลคุณพระนายเอาไว้แล้ว ถึงอย่างไรผมก็เชื่อว่าคนของเมฆาคงไม่กล้าทำอะไรรุนแรงกับพระนายหรอก”“อะไรทำให้คุณมั่นใจแบบนั้น”“เพราะพระนายจะเป็นทางเดียวที่เอาไว้ต่อรองกับคุณได้ มันไม่กล้าทำอะไรเขาหรอกอย่างมากก็ใช้เขาเป็นเครื่องมือเพื่อทำร้ายคุณต่างหาก”“ถึงจะพูดแบบนั้นผมก็ห่วงน้องชายผมอยู่ดี”ท่าทางของภาคินทร์ดูไม่ได้เดือดร้อนอะไรเท่าไรนัก ผิดกับพระพายที่นั่งแทบไม่ติดเก้าอี้ด้วยความเป็นห่วงน้องชายฝาแฝดจับใจ“ผมเข้าใจ ผมจะไม่มีทางให้พวกมันได้ใช้คุณพระนายเป็นเครื่องมือเพื่อทำร้ายคุณแน่ ๆ ไม่ต้องเป็นกังวลนะครับ”“แล้วคุณจะทำยังไงต่อไปครับ”“อีกหนึ่งสัปดาห์จะเวียนมาตรงคืนพระจันทร์เต็มดวง หา