All Chapters of แวมไพร์มายเลิฟ (ภาคินทร์ - พระพาย): Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่ 32“วางเอาไว้แล้วไปพักเถอะ วันนี้คงไม่มีอะไร”“ค่ะคุณท่าน”กิ่งแก้วโค้งตัวเล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากห้องไป“ผมถามได้แล้วใช่ไหมครับ”“ครับ ถามมาได้เลย”“ทำไมแวมไพร์ถึงต้องการเลือดบริสุทธิ์ของมนุษย์เหรอครับ มันแตกต่างจากเลือดคนธรรมดายังไง”นี่คงจะเป็นคำถามที่ภาคินทร์พอจะเดาได้อยู่แล้วว่าสักวันพระพายก็คงต้องมีข้อสงสัยว่า ทำไมเลือดบริสุทธิ์ถึงได้เป็นที่ต้องการของพวกแวมไพร์นัก“ จริง ๆ เราดื่มเลือดจากมนุษย์คนไหนก็ได้ครับหากต้องการเพื่อยืดอายุชีวิต แต่เลือดบริสุทธิ์ของมนุษย์เช่นคุณ มันจะหวานกว่า หอมกว่า และมีประสิทธิภาพมากกว่าเลือดทั่ว ๆ ไป”“ประสิทธภาพ... ยังไงเหรอครับ”“ให้อธิบายแบบเข้าใจง่าย ๆ ก็คือมันจะทำให้แวมไพร์แข็งแรงขึ้น ให้พลังแก่แวมไพร์มากขึ้นประมาณนั้นครับ”คงจะมีไม่กี่ครั้งนักที่ภาคินทร์จะลงมานั่งพูดคุยกับคนทั่วไปแบบนี้ หรืออันที่จริงอาจจะมีแค่พระพายเป็นคนแรกด้วยซ้ำซึ่งภาคินทร์รู้ดีว่าเพราะอะไรเพียงแต่เขายังไม่แน่ใจ ที่สำคัญหากมันเป็นเช่นนั้นจริงมันก็อาจจะสร้างความลำบากให้กับทั้งสองฝ่าย“แล้วผมจะเจ็บไหมครับ”“คุณพระพายกลัว... ผมเหรอครับ”“เปล่าครับ ผมไม่ได้กลัวคุณ นอกจากร

ตอนที่ 34มนุษย์คนนี้มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ทำให้เขาไม่สามารถละสายตาหรือทิ้งความสนใจในตัวของเขาออกไปได้เลยแม้แต่วินาทีเดียวหลังจากมื้อเย็นผ่านไป ทั้งบ้านก็ตกอยู่ในความเงียบสงบอีกครั้งภาคินทร์กลับขึ้นไปยังชั้นสาม ส่วนพระพายก็กลับเข้าห้องนอนของตัวเองลมด้านนอกพัดแรงขึ้นเรื่อย ๆ อีกไม่ช้าไม่นานฝนก็คงจะเทลงมา เพลงพรยังคงติดธุระสำคัญอยู่ที่โรงพยาบาลจึงไม่สามารถกลับมาได้ในตอนนี้ และบางทีเธออาจจะต้องเสียเวลาอยู่ที่นั่นทั้งคืนในเวลานี้บ้านทั้งหลังจึงมีแค่ภาคินทร์และพระพายอยู่กันตามลำพังหลังจากอาบน้ำแต่งตัวเตรียมเข้านอน ในตอนที่กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ ก็มีเสียงของอะไรบางอย่างดังอยู่ที่หน้าประตู พระพายชั่งใจว่าเขาควรจะออกไปดูหรือไม่ ด้วยยังตราตรึงนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนก่อนไม่หายแล้วจู่ ๆ เสียงด้านนอกก็เงียบลงคล้ายว่าคนฝั่งนั้นจะรู้ว่า เขากำลังยืนแอบฟังอยู่อีกด้านของประตูพระพายยืนอยู่สักพักจนแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ตรงหน้าประตูห้องเขาแล้ว จึงหมุนตัวเตรียมกลับขึ้นเตียงนอนแต่สายตาก็ไปปะทะเข้ากับเงาดำบางอย่างที่บินผ่านหน้าต่างไป“พระพาย!!!”เสียงของภาคินทร์ดังมาจากด้านหลังก่อนที่พระพายจะถูกกระชากออก

ตอนที่ 36“เมื่อคืนหลับสบายดีนะคะคุณพระพาย”เพลงพรมองดูพระพายที่ค่อย ๆ เดินลงมาจากชั้นสามด้วยท่าทางหวาดระแวง “ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้ค่ะ คุณท่านวันนี้คงไม่ได้ลงมารับประทานอาหารด้วย เพราะต้องนอนพักเพื่อเตรียมตัวสำหรับคืนพรุ่งนี้ค่ะ”“คืนพรุ่งนี้ คุณเพลงพรหมายถึง...”“ใช่ค่ะ คุณพระพายพร้อมแล้วใช่ไหมคะ”“ผมเปลี่ยนใจไม่ได้แล้วใช่ไหมครับ”เพลงพรสบตากับพระพาย เธอเข้าใจดีว่าการตัดสินใจเรื่องนี้มันไม่ได้ง่าย แต่เธอก็รักและภักดีกับภาคินทร์มากเช่นเดียวกัน หากว่าเธอต้องเลือกที่จะทำร้ายใคร คนคนนั้นจะต้องใม่ใช่เจ้านายของเธออย่างแน่นอน“มันไม่ได้น่ากลัวแบบที่คุณพระพายคิดหรอกค่ะ คุณท่านสุภาพมากแล้วถ้าเทียบกับแวมไพร์ตัวอื่น ๆ ด้านนอก”“ครับ ผมก็คิดว่าแบบนั้น”“ถ้าอย่างนั้นเชิญคุณพระพายรับประทานอาหารตามสบายนะคะ ดิฉันขอตัว”เพลงพรออกจากบ้านไปและปล่อยพระพายทิ้งไว้กับเหล่าอาหารชั้นเลิศบนโต๊ะที่เขาไม่เคยกินมันหมดสักที แม้ว่ามันจะอร่อยมากแค่ไหนก็ตามพอได้กินอะไรแบบนี้มาหลายวันติดกันเข้าก็เริ่มจะเบื่อ และคิดถึงเหล่าเมนูอาหารรสแซ่บข้างทางขึ้นมาบ้างเหมือนกัน“กิ่งครับ”“คะ คุณพระพายต้องการอะไรหรือเปล่าคะ”“ค

ตอนที่ 38 เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง แต่ในเวลานี้พระพายไม่กล้าเปิดออกไปเพราะกลัวว่าจะเจอภาคินทร์ก๊อก ๆ ๆ“ดิฉันเองค่ะคุณพระพาย”“อ๋อครับ”เมื่อรู้ว่าคนหน้าห้องคือใครพระพายก็รีบกุลีกุจอไปเปิดให้ทันทีเพลงพรยืนอยู่หน้าห้องพร้อมด้วยถุงกระดาษในมือหนึ่งใบ“นี่ค่ะ” เธอส่งถุงนั่นให้พระพาย“อะไรเหรอครับ”“เป็นครีมอาบน้ำสูตรพิเศษค่ะ คุณท่านอยากให้คุณใช้อาบในคืนพรุ่งนี้ก่อนที่จะลงไปทำพิธีในห้องใต้ดิน”พระพายเปิดดูในถุงเห็นขวดสบู่เหลวคล้ายกับแบรนด์ตามห้างสรรพสินค้าทั่วไปแต่ไม่มีสลากติดเอาไว้“ต้องใช้ด้วยเหรอครับ”“ค่ะ จริง ๆ ก็ไม่เคยใช้มาก่อนหรอกนะคะ แต่คุณท่านสั่งมาว่าอยากให้คุณใช่สบู่เหลวตัวนี้ มันเป็นกลิ่นเดียวกันกับที่คุณท่านใช้ค่ะ”“ครับ ขอบคุณมากนะครับ”“ไม่ต้องกังวลเรื่องคืนพรุ่งนี้นะคะ มันไม่ได้น่ากลัวอะไร”เพลงพรพูดทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้นแล้วเดินกลับไปที่ห้องของภาคินทร์เพื่อไปดูแลเจ้านายของเธอต่อไปพระพายหยิบขวดสบู่เหลวออกมาแล้วลองสูดดมกลิ่นที่ว่า ภาพใบหน้าของภาคินทร์ลอยขึ้นมาทันที มันเป็นกลิ่นหอมที่เขามักจะได้กลิ่นอยู่เสมอในเวลาที่อยู่ใกล้ภาคินทร์“หอมดีจัง ลองอาบสักหน่อยดีกว่า”

ตอนที่ 40“ทำไมมันเหมือนจริงขนาดนี้วะ”พระพายถอนจูบออกมาแล้วจ้องหน้าภาคินทร์“ผมไม่เคยเป็นความฝันของใคร โดยเฉพาะกับคุณ” สองมือประคองใบหน้าของพระพายแล้วจูบย้ำลงไปอีกครั้ง สองมือของพระพายจับสะโพกของภาคินทร์เอาไว้จนแน่น ตอนนี้พระพายรู้สึกถึงความผิดปกติในร่างกายของตัวเอง ความต้องการบางอย่างกำลังพลุ่งพล่านจนเขาแทบจะเก็บมันเอาไว้ไม่อยู่“อยากปลดปล่อยมันออกมาไหมคุณพระพาย ผมช่วยคุณได้นะ” มือข้างหนึ่งของภาคินทร์ลูบไล้ลงต่ำจนสัมผัสได้ถึงความตื่นตัวของแกนกาย ที่ตอนนี้มันคงอยากจะหาที่ระบายเต็มที“ช่วยผมหน่อยได้ไหม”“เอาเป็นว่าคืนนี้ผมจะใจดีช่วยคุณเพราะเห็นว่าคุณกำลังอ่อนเพลียจากการเสียเลือดให้ผม งั้นก็นอนเฉย ๆ นะครับ ผมจะจัดการเอง”ภาคินทร์ค่อย ๆ เคลื่อนใบหน้าลงต่ำ ก่อนที่จะไปหยุดตรงหน้าท้องของพระพายเขาเปิดเสื้อพระพายขึ้นเล็กน้อยแล้วดึงกางเกงพระพายออกอย่างชำนาญมือข้างหนึ่งรูดรั้งกระตุ้นความตื่นตัวของท่อนเอ็นให้มีมากกว่าเดิม ก่อนจะค่อย ๆ ใช้ปลายลิ้นเลียเกลี่ยวนรอบหัวสีอมชมพูที่โดดเด่นอยู่ตรงหน้าภาคินทร์ดูดดึงขึ้นลงตามจังหวะ ยิ่งเงยหน้าขึ้นไปเห็นพระพายที่กำลังเหมือนคนขาดอากาศหายใจกับการกระทำ