All Chapters of แวมไพร์มายเลิฟ (ภาคินทร์ - พระพาย): Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 21“คุณฝืนมันไม่ได้หรอกครับคุณพระพาย เรามาพูดคุยตกลงกันดี ๆ น่าจะเป็นประโยชน์กว่า”ภาคินทร์ยกมือขึ้นแตะหัวไหล่ของพระพายแล้วออกแรงกดเบา ๆ พระพายก็ทิ้งตัวนั่งลงบนที่นอนแต่โดยดี“เดี๋ยวผมจะคลายมนตร์ให้คุณ แต่คุณต้องนั่งคุยกับผมดี ๆ ไม่อย่างนั้นผมจะขังคุณไว้ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวัน”พระพายกะพริบตาสองครั้งคล้ายกับตอบรับในคำพูดของภาคินทร์เมื่อเป็นอันเข้าใจกันภาคินทร์จึงดีดนิ้วเพียงเบา ๆ มนตร์สะกดที่ทำไว้ก็คล้ายออก“ใครอยู่ก็บ้าแล้ว”พระพายออกแรงผลักภาคินทร์เพื่อเปิดทางหลบหนีแม้ร่างกายของเขาจะสูงใหญ่กว่าภาคินทร์อยู่มากแต่มันกลับทำให้ภาคินทร์เซถอยหลังไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ทั้ง ๆ ที่หากเป็นคนอื่นโดนผลักแรงขนาดนี้คงล้มลงไปนั่งกองที่พื้นแต่เขาคงไม่มีเวลามาใส่ใจ เพราะแค่นี้มันก็เพียงพอที่เขาจะได้โอกาสหลบหนี พระพายใช้จังหวะนั้นรีบวิ่งหนีออกมาทันที“คุณท่าน...”เพลงพรที่ได้ยินเสียงเอะอะรีบเข้ามาดูเหตุการณ์“ไม่เป็นไร ผมจัดการเอง”“ค่ะ”เมื่อเจ้านายบอกว่าไม่มีสิ่งใดต้องกังวลและเพลงพรก็รู้จักภาคินทร์ดีว่า ปัญหาง่าย ๆ แค่นี้เขาสามารถรับมือได้อย่างสบายมนุษย์คนนั้นต่างหากที่จะต้องดิ้นรนจนถ

ตอนที่ 23“คุณเองก็เชื่อเรื่องแวมไพร์ไม่ใช่เหรอครับ”“ก็ใช่ นี่คุณจะบอกว่าคุณคือแวมไพร์ทายาทรุ่นสุดท้ายของตระกูลอีแวนสันงั้นเหรอ”“ผมว่าถ้าคุณอยากรู้ขนาดนั้น คุณก็ลองอ่านมันดูแล้วกันนะครับ ผมขอตัว”แม้จะมีเสียงเรียกตามหลังมาแต่ภาคินทร์ก็ไม่ได้หันกลับไป เขาเพียงเดินออกจากห้องแล้วปิดประตูลงกลอนไว้เช่นเคย“จะดีเหรอคะคุณท่าน ที่เอาหนังสือไปให้คุณพระพายแบบนั้น”“สุดท้ายเขาก็ต้องรู้อยู่ดีว่าผมเป็นใคร ก็แค่ตอบแทนให้สมกับมูลค่าเลือดในตัวของเขาเท่านั้นเอง”“ค่ะคุณท่าน”ภาคินทร์ถอดเสื้อคลุมส่งให้เพลงพรแล้วเดินขึ้นไปนอนบนเตียง เป็นธรรมดาที่ช่วงบ่ายเช่นนี้ภาคินทร์จะใช้เวลาในการนอนพักผ่อน มากกว่าการออกไปข้างนอก เพราะเขาไม่อยากเสียพลังงานไปในเรื่องที่ไม่เป็นประโยชน์ ต่อให้เขาโดนแดดได้ ใช้ชีวิตแบบคนปกติได้ แต่แวมไพร์ก็คือแวมไพร์ ยังมีอีกหลายข้อห้ามที่แวมไพร์เช่นเขาต้องหลีกเลี่ยงเมื่อภาคินทร์ออกไปจากห้อง พระพายก็รีบเปิดหนังสืออ่านในทันที เขาดูตื่นตาตื่นใจกับทุกตัวอักษรที่ปรากฏอยู่บนหน้าหนังสือ บางเรื่องก็เป็นเรื่องราวที่เขาเคยได้ยินมาบ้าง แต่กับบางเรื่องก็เป็นเรื่องราวแปลกใหม่ เหนือความคาดหมายยิ่

ตอนที่ 25“ผมบอกแล้วไงว่าคุณพิเศษ”“แล้วถ้าผมไม่ตกลง”“ผมเองก็ไม่ชอบบังคับใคร แต่ผมก็อยากจะบอกคุณไว้สักนิดว่าไม่ใช่แค่ผมหรอกนะที่เป็นแวมไพร์ ข้างนอกนั่นที่คุณเดินสวนไปมา ก็มีแวมไพร์ปะปนอยู่ไม่น้อย เพียงแต่พวกนั้นก็อาจจะเป็นแค่แวมไพร์ชั้นต่ำ ไม่ได้มียศถาบรรดาศักดิ์เหมือนกันกับผม และพวกมันก็กำลังตามหาคุณอยู่เช่นกัน”ปลายนิ้วเกลี่ยไปมาที่ใบหน้าของพระพาย ถึงแม้จะไม่ชอบใจนักแต่พระพายก็ทำได้เพียงนั่งอยู่เฉย ๆ เพราะจากเหตุการณ์ความพยายามที่ผ่านมา เขาคงไม่สามารถสู้กับแวมไพร์ที่ชื่อภาคินทร์ได้“แล้วพวกนั้นมันก็ไม่มาเสียเวลาหาข้อแลกเปลี่ยนอะไรแบบผมด้วยซ้ำ มันอาจจะแค่ฆ่าคุณทิ้งแล้วดูดเลือดคุณจนหมดในคราวเดียวเหมือนที่คุณเคยอ่านเจอจากหนังสือนิทานพวกนั้น”“นี่คุณกำลังขู่ผม”“ผมไม่ได้ขู่ ผมพูดตามความจริง แวมไพร์พวกนั้นมันไม่ยับยั้งชั่งใจอะไรหรอกนะครับ ยิ่งเลือดหอมหวานที่จะเจอในรอบร้อยปีเหมือนกับคุณ... ขนาดผมยังแทบจะอดใจไม่ไหว”ภาคินทร์มองต้นคอขาวเนียนของพระพายแล้วเผลอกลืนน้ำลายอย่างลืมตัว จนพระพายต้องยกมือขึ้นมาปิดลำคอของตัวเองเอาไว้“คุณบอกว่าจะขอเลือดผมหนึ่งแก้วในทุก ๆ คืนพระจันทร์เต็มดวง ถ้าเป็นแ

ตอนที่ 27พระพายเดินออกมาสูดอากาศข้างนอกรั้วสูงของบ้านหลังนี้ล้อมรอบตัวบ้านเอาไว้จนมองไม่เห็นด้านนอก ส่วนด้านนอกที่มองเข้ามาก็คงไม่อาจจะมองเห็นภายในตัวบ้านได้เช่นกัน ดูคล้ายกับที่นี่เป็นกรงขนาดใหญ่ที่กักขังคนในนี้เอาไว้ หรือในทางกลับกันคนในนี้เองต่างหากที่ใช้มันเพื่อกันตัวเองออกจากคนภายนอกพวกนั้นในซอยนี้จะมีคนอาศัยอยู่แบบนับจำนวนเรือนได้ แต่เพราะเจ้าของบ้านเขาต้องการความเป็นส่วนตัว แม้จะเป็นบ้านหลังสุดท้ายของซอยลึกและตั้งอยู่โดดเดี่ยวก็ยังทำกำแพงรั้วสูงบดบังสายตาผู้คนเหตุผลสำคัญอีกหนึ่งข้อก็คงไม่พ้นสถานะเจ้าของบ้านที่ไม่ได้เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาทั่วไป ด้วยรูปลักษณ์ภายนอกของภาคินทร์ที่เห็นเพียงครั้งแรกก็สะดุดตาได้โดยง่ายเรือนผมสีขาว ดวงตาสองสี ริมฝีปากสีแดงคล้ายผลเชร์รี ผิวขาวซีดเหมือนเกล็ดหิมะในฤดูหนาว เพียงแค่ภาคินทร์ก้าวพ้นประตูรั้วนี้ออกไปก็คงกลายเป็นที่จับตามองอย่างไม่ต้องสงสัย เพราะเขาโดดเด่นจนอาจจะถึงขั้นถูกมองว่าแปลกประหลาดไม่เหมือนคนทั่วไปพระพายนึกย้อนไปถึงเรื่องเล่าของซอยแวมไพร์ที่เคยฟังมาว่า เมื่อหลายสิบปีก่อนที่มีคนเข้ามาในซอยนี้แล้วหายตัวไป ก่อนจะถูกพบว่าเป็นศพนอนเสีย

ตอนที่ 29พระพายเลยตัดสินใจว่าจะออกไปเดินเล่นสักหน่อย“คุณพระพาย”เสียงเรียกจากด้านหลังทำเอาพระพายสะดุ้งจนต้องรีบหันกลับไปมองภาคินทร์ที่ท่อนบนเปลือยเปล่าและท่อนล่างมีเพียงกางเกงผ้าแพรสีดำสวมใส่เอาไว้ กำลังยืนกอดอกจ้องมองพระพายที่ไม่คิดว่าจะมาเจอที่นอกห้องในเวลานี้พระพายเผลอมองรูปร่างของภาคินทร์อย่างลืมตัว พลางนึกในใจว่าแวมไพร์จะมีร่างกายที่สมบูรณ์แบบเหมือนอย่างภาคินทร์ทุกคนหรือเปล่าขนาดเขาเป็นคนปกติที่ออกกำลังกายเป็นประจำ แถมยังสูงกว่าภาคินทร์อยู่หลายเซนติเมตร แต่รูปร่างของเขายังไม่ดูแข็งแรงอย่างภาคินทร์เลยสักนิด“ผมมีอะไรผิดปกติหรือเปล่าครับ คุณพระพายถึงมองผมแบบนั้น”“ปะ เปล่าครับ”พระพายรีบปฏิเสธแล้วบอกกับตัวเองว่าควรทำตัวปกติ จะมาหวั่นไหวกับหุ่นของแวมไพร์แบบนี้ไม่ได้ “ผมก็คิดว่าคุณพระพายหลงใหลในรูปร่างแบบผมเสียอีก มนุษย์หลายคนก็ใฝ่ฝันหุ่นเช่นนี้ไม่ใช่เหรอครับ”เสี้ยววินาทีที่พระพายกะพริบตา ภาคินทร์ก็เดินมาอยู่ตรงหน้าเขาเสียแล้วพระพายตกใจจนไปยืนชิดกำแพงก่อนที่จะถูกภาคินทร์ประชิดตัวอีกครั้งจนไร้ทางหนี เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาต้องรู้สึกเขินอายกับการมาเจอภาคินทร์ในสภาพนี้ด้วย“ลอ