All Chapters of แวมไพร์มายเลิฟ (ภาคินทร์ - พระพาย): Chapter 41 - Chapter 50

ตอนที่ 41รุ่งเช้าภาคินทร์ยังนอนหลับสนิทอยู่ข้าง ๆ เขา ขนตาที่ยาวเรียงตัวสวยกันเป็นแพ ริมฝีปากสีลูกพีชธรรมชาติที่ไม่ต้องแต่งแต้มใด ๆ บวกกับผิวสีขาวเนียน เพราะความสมบูรณ์แบบเหล่านี้แล้วเหตุใดเล่าพระพายถึงจะไม่ตกหลุมรัก“มองผมด้วยแววตาหลงใหลขนาดนั้น ยังจะคิดว่าโดนมนตร์สะกดอยู่ไหมครับ”ดวงตาสองสีลืมขึ้นแล้วจ้องมองเขากลับมา“รู้ครับว่าไม่ใช่มนตร์สะกด ก็แค่อยากมองบ้างไม่ได้เหรอครับ”“คุณเคยได้ยินที่เขาบอกว่า หากแวมไพร์มีความรัก จะรักเดียวใจเดียวไปตลอดกาลไหมครับ” พระพายพยักหน้าให้แทนคำตอบเขาเองก็พอจะเคยอ่านเจอมาบ้าง ที่บอกว่าตลอดอายุของแวมไพร์ พวกเขาจะมีความรักให้กับคนคนเดียวไม่เปลี่ยนแปลง“แต่จิตใจมนุษย์ไม่เหมือนแวมไพร์ มนุษย์เต็มไปด้วยกิเลสตัณหา และความไม่รู้จักพอ”“ไม่ใช่ผม”พระพายรีบสวนกลับไปทันทีเขาไม่ใช่คนเจ้าชู้และเขาก็ไม่มีทางทำร้ายจิตใจใคร โดยเฉพาะถ้าหากคนคนนั้นเป็นคนที่เขารัก“ผมไม่ได้จะกล่าวหาคุณ ผมแค่จะบอกว่าถ้าคุณทำแบบนั้น ผมจะกัดคอคุณ กัดตรงนี้”ภาคินทร์ชี้ไปที่หน้าอกด้านของพระพาย“ตรงนี้” ปลายนิ้วลากลงไปที่หน้าท้อง“แล้วก็ตรงนี้”“อะ อย่าสิครับ”พระพายรีบจับมือภาคินทร์เอ

ตอนที่ 43“จัดการเรียบร้อยดีไหมเพลงพร”“เรียบร้อยดีค่ะ ดิฉันให้กิ่งแก้วนำของไปคืนที่ร้านนั้นแล้วและกำชับว่าห้ามเอาของพวกนี้เข้ามาในบ้านอีก”ช่วงบ่ายหลังจากจัดการเรื่องต่าง ๆ เสร็จ เพลงพรก็รีบขึ้นมารายงานให้ภาคินทร์รับทราบทันที ภาคินทร์ยังคงมีสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ของพวกนั้นทำคนของเขาบาดเจ็บ“ไปจัดการแผลของคุณให้เรียบร้อย ผมไม่อยากให้กิ่งแก้วคลางแคลงใจ”“ค่ะคุณท่าน แล้วคุณพระพาย”“รายนั้นดูท่าทางเขาจะเข้าใจอะไร ๆ ได้ดีกว่าที่เราคิดมากนัก”เพลงพรก้มลงมองบาดแผลที่มือของเธอจริง ๆ เธอก็ได้ยินเรื่องร้านเครื่องรางของขลังที่เพิ่งจะมาเปิดใหม่เมื่อหลายเดือนก่อนอยู่บ้าง แต่ตอนนั้นเธอมองว่าต่างคนต่างอยู่ แถมร้านก็ตั้งอยู่ค่อนข้างห่างจากที่บ้าน ไม่น่าจะมีผลกระทบอะไรแต่ท่าทางมันจะไม่เป็นแบบนั้น เห็นทีเธอคงจะแวะเวียนไปดูบ้างเสียแล้ว“งั้นคุณไปพักเถอะเพลงพร วันนี้คงไม่น่าจะมีอะไรแล้ว ส่วนคืนนี้ก็ไม่ต้องมาดูแลผม”“แต่ว่า...”“ทำตามที่ผมบอก เดี๋ยวพรุ่งนี้พระนายจะเข้ามาที่บ้าน มาเยี่ยมพระพาย คุณยังมีอีกหลายเรื่องรอให้จัดการ”“ค่ะ คุณท่าน”เพลงพรยอมทำตามที่ภาคินทร์บอกเพราะ

ตอนที่ 45“คุณพระพาย”เพลงพรเดินลงมาจากด้านบนพอดี“ครับคุณเพลงพร”“ตอนแรกเห็นทางคุณท่านแจ้งเอาไว้ว่ามีแค่คุณพระนายคนเดียวแล้วผู้ชายคนนี้ใครคะ”เพลงพรจ้องมองไปที่เมฆาด้วยความไม่พอใจ“ต้องขอโทษด้วยครับพอดีนายมันก็ไม่ได้บอกก่อนว่าจะมีคนอื่นมาด้วย แต่คุณเพลงพรไม่ต้องเป็นห่วงนะครับเมฆเขาเป็นเพื่อนสนิทของผมเอง”พระพายรีบอธิบายเพราะเขารู้ดีว่าคนที่นี่หวงแหนความเป็นส่วนตัวมากแค่ไหน“ดูแลกันให้ดี ๆ นะคะ ดิฉันมีงานที่ต้องเข้าไปโรงพยาบาล ขาดเหลืออะไรก็แจ้งทางกิ่งแก้วเขาได้”“ครับคุณเพลงพร ขอบคุณมากครับ”เพลงพรจ้องเมฆาอีกครั้งแล้วรีบร้อนออกจากบ้านไป อันที่จริงหน้าที่การดูแลพระพายในวันนี้เป็นของเธอแต่เพราะที่โรงพยาบาลเกิดปัญหานิดหน่อย เพลงพรจึงต้องรีบไปจัดการ“สรุปพี่มาทำงานอะไรให้ดิไอเทมกันแน่ เขาถึงขนาดว่าให้พี่มาอยู่ที่บ้านด้วยแบบนี้ ปกติคนของอีแวนสันเก็บตัวจะตาย การที่ให้คนนอกแบบพี่มาพักที่บ้านเป็นไปได้ยากมากนะ”เมื่ออยู่กันตามลำพังพระนายก็รีบยิงคำถามใส่พี่ชายทันทีโดยมีเมฆานั่งฟังอย่างตั้งใจ ท่าทางว่าทั้งสองคนคงไปคุยเรื่องของพระพายกันมาแล้ว ถึงได้ติดสอยห้อยตามกันมาแบบนี้“ก็ไม่มีอะไร คุณภาคิน

ตอนที่ 47“ถ้าพวกมันได้ตัวคุณไป คุณคงจะโดนมันดูดเลือดหมดตัวแน่ ๆ เพราะคุณเป็นทั้งมนุษย์เลือดบริสุทธิ์และเป็นมนุษย์ที่สมสู่กับแวมไพร์ชั้นสูงของอีแวนสันเช่นผม”“แล้วคุณภาคินทร์จะปกป้องผมไหมครับ”“แน่นอนสิ ผมเป็นคนหวงของ อะไรที่เป็นของผม คนอื่นจะไม่มีโอกาสแม้แต่จะสัมผัสมันด้วยปลายเล็บ”ปลายนิ้วชี้เกลี่ยวนลงไปที่หน้าท้องของพระพายจนเขาขนลุกไปทั้งตัว ก่อนที่จะจับมือของภาคินทร์ขึ้นมาจุมพิตเบา ๆ ความสุขของเขาอยู่ตรงหน้าแล้ว ไม่ว่าจะต้องแลกกับอะไร ภาคินทร์ก็ยอม“รถเป็นอะไรอีกเนี่ย”เพลงพรที่กำลังขับรถกลับจากโรงพยาบาล เพียงระยะทางอีกไม่ไกลมากนักเธอก็จะถึงซอยแวมไพร์อันเป็นที่ตั้งของคฤหาสน์อีแวนสันอยู่แล้วแต่จู่ ๆ รถคันเก่งของเธอก็ดันดับลงไปเฉย ๆเพลงพรพยายามสตาร์ตอยู่หลายครั้งแต่ก็ไม่มีวี่แววเธอลงจากรถและเปิดฝากระโปรงออกก่อนจะพบควันสีขาวพวยพุ่งออกมาเต็มไปหมด“สงสัยคงต้องไปซื้อรถใหม่มาใช้งานเสียหน่อยแล้ว”“แค่รถเสียถึงกับต้องซื้อใหม่เลยเหรอคะคุณ”สาวสวยผมยาวที่บังเอิญเดินผ่านมาและได้ยินเพลงพรบ่นงึมงำพอดีจึงแวะดู“คุณพูดกับดิฉันเหรอ”“ค่ะ พอดีได้ยินว่าจะซื้อรถใหม่ คันนี้มันเสียหายร้ายแรงมากเลย

ตอนที่ 49“ตื่นแล้วเหรอครับ”“พระพาย แอบมองตอนผมหลับอีกแล้วเหรอ”ภาคินทร์บิดตัวเล็กน้อยหลังจากที่หลับใหลไปในอ้อมกอดของพระพาย “ผมไม่ต้องแอบก็ได้มั้งครับ”“นั่นสินะ”“ไปอาบน้ำกันดีกว่าครับ จะได้ลงไปกินมื้อเช้ากัน”ทั้งสองคนเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ความรู้สึกของการมีใครสักคนซึ่งภาคินทร์ไม่เคยได้รับมาก่อน คล้ายกับมาช่วยเติมเต็มชีวิตที่แสนโดดเดี่ยวของเขาให้มีชีวิตขึ้นมา“กิ่งแก้ว จัดการทุกอย่างเรียบร้อยดีใช่ไหม”“ค่ะคุณท่าน กิ่งขอโทษจริง ๆ”“คราวหน้าคราวหลังจะทำอะไรนอกเหนือจากหน้าที่ที่คุยกันไว้ คุณควรปรึกษาเพลงพรก่อนเข้าใจไหม”“เข้าใจค่ะคุณท่าน”ภาคินทร์กล่าวกับกิ่งแก้วด้วยน้ำเสียงราบเรียบหากแต่เต็มไปด้วยอำนาจ จนทำให้กิ่งแก้วไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตา“เธอไปรู้จักร้านนั้นได้ยังไงเหรอกิ่งแก้ว”หลังจากมื้อเช้าผ่านไป เพลงพรก็เดินมาหากิ่งแก้วในครัวแผลของเธอที่มือตอนนี้หายดีแล้วแต่ความเจ็บปวดที่ได้รับเธอยังจำได้ดี“ก็วันหยุดที่กิ่งออกไปข้างนอก พอดีกิ่งไม่รู้จะไปไหนเลยไปนั่งเล่นแถว ๆ นั้น ตอนแรกว่าจะหาห้องพักแต่ไป ๆ มา ๆ ได้เจอคุณมีจันทร์ เขาก็เลยมีน้ำใจให้ใช้ห้องว่างบนร้านพักชั่วคราวแลกกับช่ว