Todos los capítulos de เมื่อรักวันวานไม่อาจหวนคืน: Capítulo 11 - Capítulo 20

พอลู่ซือเฉินรีบร้อนกลับมาถึงบ้าน ก็พบว่าภายในวิลล่าช่างดูว่างเปล่าเหลือเกินทั้งที่มองดูผิวเผินเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนไป แต่เขากลับรู้สึกว่าทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิม ในที่สุด เขาก็เข้าใจที่มาของความรู้สึกแปลกประหลาดนี้รูปคู่ของเขากับเสิ่นโย่วหนิง ของขวัญที่เคยให้กันและกัน งานฝีมือที่เคยช่วยกันทำ ทั้งหมดถูกเก็บไปจนเกลี้ยงเขาเริ่มตื่นตระหนกสุดขีด รีบตะโกนเรียกสาวใช้“ของของผมกับโย่วหนิงหายไปไหนหมด? ใครสั่งให้พวกคุณเก็บ? รีบเอามาวางไว้ที่เดิมเดี๋ยวนี้!”แม่บ้านตอบเสียงสั่นด้วยความกลัว“ท่านประธานลู่คะ คุณหนูเป็นคนเก็บไปเองค่ะ เธอ… เธอขนของทั้งหมดไปเผาทิ้งที่สวนหลังบ้านหมดแล้ว แถมยังห้ามไม่ให้พวกเราเข้าไปยุ่งด้วยค่ะ”“อะไรนะ? เป็นไปไม่ได้!”ลู่ซือเฉินรีบวิ่งขึ้นไปบนห้องนอน เปิดตู้เสื้อผ้าดู ก็พบแต่ความว่างเปล่าเขารื้อค้นลิ้นชักและตู้เก็บของต่อ ก็พบว่านอกจากของกระจุกกระจิกไม่กี่ชิ้นที่เขาซื้อมาเองแล้ว ก็ไม่เหลืออะไรอยู่อีกเลยทั้งที่เมื่อก่อนในนี้เคยเต็มไปด้วยหนังสือที่เสิ่นโย่วหนิงชอบอ่าน โมเดลที่เธอสะสมเธอสนใจของแปลกใหม่เสมอ เจออะไรน่าสนุกก็มักจะซื้อมาแต่งบ้านแต่คนขี้เบื่

ทว่า เสิ่นโย่วหนิงกลับคาดไม่ถึงว่าสถานที่พักที่เซี่ยหนานซิงพูดถึง จะกลายเป็นบ้านของเขาเองเธอหลงนึกว่าเซี่ยหนานซิงจะไปส่งเธอที่โรงแรมสักแห่ง แล้วค่อยกลับมาเจอกันพรุ่งนี้เช้า เพื่อกินข้าวรำลึกความหลังกันอย่างน้อยๆ ตอนที่อยู่ระหว่างทาง เธอก็คิดวางแผนไว้แบบนั้นแต่ตอนนี้มายืนอยู่กลางห้องรับแขกบ้านเขา เสิ่นโย่วหนิงก็เริ่มทำตัวไม่ถูกเซี่ยหนานซิงมองเธอ แล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย“เป็นอะไรไป รังเกียจว่าบ้านฉันเล็กไปเหรอ?”เสิ่นโย่วหนิงรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธ“เปล่าๆๆ ฉันแค่รู้สึกว่า… ชายหญิงอยู่ด้วยกันสองต่อสองในบ้านแบบนี้ มันจะไม่ค่อยสะดวกหรือเปล่า?”เซี่ยหนานซิงกลั้นขำไม่ไหว หลุดหัวเราะพรืดออกมาเขายกมือโอบไหล่เสิ่นโย่วหนิงอย่างเป็นกันเอง แล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ“ฉันหูฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย พวกเรารู้จักกันมาตั้งแต่ยังเดินไม่เป็นด้วยซ้ำ อีกอย่างที่นี่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีห้องว่าง เธอจะมาเกรงใจอะไรตอนนี้?”“หรือว่า…”เขาเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน น้ำเสียงเจือแววหยอกล้อ“หรือว่าเธอแอบชอบฉันมาตั้งนานแล้ว ก็เลยกลัวว่าอยู่ๆ ไปจะหวั่นไหวกับเสน่ห์ของฉัน?”พอได้ยินแบบนั้น เสิ่นโย่วหนิงก็หัวเราะออกม

ช่วงนี้ลู่ซือเฉินงานยุ่งมากหลังจากลองทุกวิถีทางแล้วก็ยังติดต่อเสิ่นโย่วหนิงไม่ได้ เขาจึงเปลี่ยนไปใช้อีกวิธีหนึ่งเขาเริ่มขังตัวเองอยู่ในห้องหนังสือหรือไม่ก็ห้องทำงานทั้งวันทั้งคืน นั่งหน้าคอมพิวเตอร์แก้แล้วแก้อีกไม่หยุดหย่อนพนักงานเดินเข้าเดินออกเอาเอกสารมาส่งที่โต๊ะเขาเป็นว่าเล่นในเอกสารคือข้อมูลเกี่ยวกับคอลเลกชันเครื่องประดับคู่รักชุดใหม่ล่าสุด ของบริษัทจิวเวลรี่ในเครือลู่ซื่อกรุ๊ปลู่ซือเฉินตั้งชื่อคอลเลกชันนี้ว่า YN ซึ่งย่อมาจากตัวอักษรแรกของชื่อสองพยางค์หลังของเสิ่นโย่วหนิงแถมเขายังจะลงมาถ่ายทำโฆษณาโปรโมตเครื่องประดับชุดนี้ด้วยตัวเอง ในคอนเซปต์ “ความรักและความรู้สึกผิด”เขาจะใช้วิธีนี้เพื่อให้เสิ่นโย่วหนิงได้เห็นถึงความจริงใจของเขาขณะที่ลู่ซือเฉินกำลังวางโครงรายละเอียดของโฆษณา จู่ๆ ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกไม่ต้องเดาก็รู้ คนที่กล้าบุกรุกเข้ามาในห้องทำงานเขาโดยไม่เคาะประตูแบบนี้ มีแค่สวีม่านคนเดียวเมื่อก่อน เขาเคยให้สิทธิพิเศษนี้กับสวีม่านแค่คนเดียวแต่เขาในตอนนี้ ทุ่มเทความสนใจทั้งหมดไปที่โฆษณาชิ้นนี้เพื่อหวังจะง้อเสิ่นโย่วหนิงกลับคืนมาเขาไม่แม้แต่จะเงยหน้

หลังจากโฆษณาที่ลู่ซือเฉินออกแบบด้วยตัวเองถูกปล่อยออกไป ก็สร้างกระแสฮือฮาอย่างมหาศาลยอดขายเครื่องประดับคอลเลกชัน YN พุ่งทะยานทำสถิติใหม่ และหนังสั้นคอนเซปต์ก็เริ่มฉายไปทั่วโลกแต่ลู่ซือเฉินกลับไม่รู้สึกดีใจเลยสักนิดเพราะเขาไม่แน่ใจว่าคนคนนั้นที่เขาแคร์ จะได้เห็นสิ่งที่เขาทำลงไปทั้งหมดนี้หรือเปล่าหรือบางที… ต่อให้เธอเห็นความทุ่มเทของเขาแล้ว ก็อาจจะยังไม่ยอมยกโทษให้เขาอยู่ดีผ่านไปหนึ่งเดือนแล้ว เขาไม่ได้เจอหน้าเสิ่นโย่วหนิง และไม่ได้รับข่าวคราวใดๆ ของเธอมาหนึ่งเดือนเต็มๆลู่ซือเฉินทนอยู่เฉยไม่ไหวอีกต่อไปเขาตั้งใจจะไปที่บ้านตระกูลเสิ่นอีกครั้งเพื่อขอร้องนายหญิงเสิ่น ขอให้ท่านยอมให้เขาได้พบเสิ่นโย่วหนิงสักครั้งทันใดนั้น ก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากนอกห้องทำงานนับตั้งแต่เขาไล่สวีม่านออกจากห้องทำงานคราวนั้น เธอก็กลับมาอาละวาดอีกหลายครั้ง แต่ก็คว้าน้ำเหลวกลับไปทุกทีลู่ซือเฉินเดินออกไปดู ก็เป็นสวีม่านจริงๆ ด้วยเขาถามเสียงเย็น “ตกลงคุณต้องการอะไรกันแน่?”นี่เป็นครั้งแรกในช่วงนี้ที่ลู่ซือเฉินยอมมองหน้าเธอตรงๆสวีม่านรีบผลักผู้ช่วยที่ขวางทางอยู่ออก แล้วเริ่มตัดพ้อด้วยความน้อย

เสิ่นโย่วหนิงกดมือเขาลงอย่างแรง“พอได้แล้ว!”ลู่ซือเฉินมองเสิ่นโย่วหนิงด้วยสายตาน้อยใจ“โย่วหนิง คุณอย่าไปฟังมันพูดพล่อยๆ นะ ผมไม่เคยคิดจะบีบให้คุณไปเลยสักนิด คุณฟังผมอธิบายก่อนได้ไหม?”“ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้น ลู่ซือเฉิน วันแต่งงานฉันพูดชัดเจนไปหมดแล้ว เรื่องของเรามันจบแล้ว”แต่ลู่ซือเฉินกลับยืนขวางทางไว้แน่นไม่ยอมให้เธอไปเขาส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง“ไม่นะ โย่วหนิง คุณจะไม่ฟังผมอธิบายไม่ได้ คุณจะไม่ให้โอกาสผมแก้ตัวสักนิดเลยเหรอ คุณเคยสัญญาไว้ไม่ใช่เหรอว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คุณจะไม่มีวันทิ้งผมไป?”เสิ่นโย่วหนิงขมวดคิ้วเล็กน้อยเธอสูดหายใจเข้าลึกๆ จ้องมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย“หนึ่งเดือนก่อนวันแต่งงาน ฉันตามที่อยู่ที่นักสืบให้ไปจนเจอวิลล่าหลังหนึ่ง ที่เขาว่ากันว่าเป็นบ้านอีกหลังของคุณกับสวีม่าน”“ที่นอกหน้าต่างบ้านหลังนั้น ฉันได้ยินกับหูว่าคุณบอกให้สวีม่านมาแย่งเจ้าบ่าว แถมยังให้คำมั่นสัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะว่า ขอแค่เธอกล้ามาแย่ง คุณก็กล้าที่จะทิ้งฉันไปแต่งงานกับเธอทันที”“ถูกไหม?”พอนึกย้อนไปถึงเรื่องในวันนั้น และการที่ลู่ซือเฉินเมินเฉยต่อเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อสวีม่านหลังจ