เมื่อรักวันวานไม่อาจหวนคืน のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

จนกระทั่งดึกดื่น ลู่ซือเฉินถึงได้รีบร้อนกลับมาถึงบ้าน เสื้อผ้ายังไม่ทันได้เปลี่ยน เขาก็รีบปรี่เข้ามาสวมกอดเสิ่นโย่วหนิงแล้วเอ่ยคำขอโทษ“ขอโทษนะโย่วหนิง วันนี้มัวแต่ยุ่งประชุมกับลูกค้าเลยกลับมาดึก”วินาทีต่อมา เขาก็เหลือบไปเห็นกับข้าวบนโต๊ะที่ยังไม่ถูกแตะต้องแม้แต่น้อย “ทำไมคุณไม่กินล่ะ กับข้าวไม่ถูกปากเหรอ?”เสิ่นโย่วหนิงส่ายหน้า ขยับตัวถอยห่างจากเขาเล็กน้อยอย่างแนบเนียนกลิ่นน้ำหอมเลี่ยนๆ ที่ไม่ใช่ของเธอซึ่งติดอยู่บนตัวเขา รมจนเธอเวียนหัวอยากจะอาเจียน แต่ลู่ซือเฉินกลับไม่สังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ เพียงแค่ยิ้มให้อย่างจนใจ แล้วเลื่อนเก้าอี้นั่งลงข้างกายเสิ่นโย่วหนิง พร้อมกับคีบกุ้งตัวหนึ่งใส่จานให้เธอ“ช่วงนี้งานที่บริษัทเยอะมาก ยุ่งสุดๆ ผมอาจจะไม่มีเวลาอยู่กินข้าวเป็นเพื่อนคุณ คุณอย่าปล่อยให้ตัวเองหิวนะ”ในจังหวะที่ก้มหน้าลง เสิ่นโย่วหนิงก็เห็นรอยแดงจางๆ ที่ปกเสื้อของเขาในท้องของเธอปั่นป่วน พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกที่อยากจะอาเจียนเอาไว้เมื่อก่อน ลู่ซือเฉินเคยโวยวายบ่อยๆ เวลาที่เธอลืมอยู่กินข้าวเป็นเพื่อนเขาครั้งที่หนักที่สุด ถึงขั้นน้อยใจจนน้ำตาไหลเลยด้วยซ้ำเขาเคยบอก

หลังจากรู้ว่าเสิ่นโย่วหนิงฟื้นแล้ว ในที่สุดลู่ซือเฉินก็ยอมทำสีหน้าดีๆ ใส่เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลบ้างเขาจดบันทึกข้อควรระวังที่หมอกำชับไว้อย่างละเอียดลงในเมมโม และสอบถามหมอซ้ำแล้วซ้ำอีกหลายรอบจนแน่ใจว่าเสิ่นโย่วหนิงไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆ ถึงได้วางใจพาเธอไปทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลลู่ซือเฉินขับรถไปพลาง ดูเหมือนอารมณ์จะดีมาก“โย่วหนิง เมื่อสองวันก่อนผู้ช่วยบอกว่าชุดแต่งงานของคุณตัดเสร็จแล้ว พวกเราไปลองชุดกันเถอะ”แต่เสิ่นโย่วหนิงกลับไม่มีอารมณ์ร่วม เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองอย่างเรียบเฉย หลังจากเงียบไปนาน ในที่สุดก็เอ่ยปากตอบเบาๆ ว่า“เอาสิ”พอได้รับคำอนุญาต รอยยิ้มของลู่ซือเฉินก็กว้างขึ้น เท้าก็ค่อยๆ เหยียบคันเร่งเพิ่มความเร็ว“ผมอยากเห็นคุณใส่ชุดแต่งงานมาตลอด แถมวันนี้ดีไซเนอร์จะอยู่เมืองไห่เฉิงเป็นวันสุดท้าย ถ้ามีตรงไหนไม่พอดีจะได้ให้เขาแก้ให้เลย”“โย่วหนิง อีกไม่ถึงเดือนผมก็จะได้แต่งงานกับคุณแล้ว ในที่สุดเรื่องของเราก็ลงเอยด้วยดีสักที”เขาพูดเองเออเองอยู่คนเดียว บางครั้งก็ถอนหายใจออกมาด้วยความตื้นตัน ส่วนเสิ่นโย่วหนิงได้แต่นั่งมองออกไปนอกหน้าต่างรถเงียบๆ แม้แต่จะแสร้งยิ้มเธอยังทำไม่ไห

เสิ่นโย่วหนิงเงียบไป เธอเบือนหน้าหนี เพราะต้องการเลี่ยงบทสนทนานี้แต่ลู่ซือเฉินกลับดื้อดึงผิดปกติ“โย่วหนิง ทำไมไม่พูดล่ะ? รีบตอบผมมาสิ ใช่ไหม?”ทันใดนั้น เลขานุการก็เดินเข้ามาพร้อมกับเอกสารปึกหนึ่ง“ท่านประธานลู่คะ เราตรวจสอบตัวตนและแรงจูงใจของคนร้ายเมื่อวานได้แล้วค่ะ ท่านลองดูนะคะ”พอได้ยินแบบนั้น ลู่ซือเฉินก็ยืดตัวนั่งตรง แววตาฉายความอำมหิตพาดผ่านชั่ววูบ เขารับเอกสารมาอ่านอย่างละเอียดโดยไม่พูดไม่จา ไม่รู้ว่าในเอกสารระบุอะไรไว้บ้าง จู่ๆ สีหน้าของลู่ซือเฉินก็เปลี่ยนไปทันที แม้แต่จังหวะหายใจก็ยังถี่กระชั้นขึ้นน้ำเสียงของเขาสั่นเครือ “เร็วเข้า รีบเรียกบอดี้การ์ดมารวมพลเดี๋ยวนี้!”หลังจากสั่งการอย่างลนลาน เขาก็กระชากเข็มน้ำเกลือออกอีกครั้ง โดยไม่แม้แต่จะหันมามองเสิ่นโย่วหนิงที่อยู่ข้างกาย แล้วรีบพุ่งตัวออกจากโรงพยาบาลไปอย่างตื่นตระหนกเสิ่นโย่วหนิงมองเอกสารที่ถูกลู่ซือเฉินทิ้งไว้บนพื้นด้วยความสงสัย ก่อนจะก้มลงเก็บมันขึ้นมาเธอพลิกอ่านเนื้อหาในเอกสาร มือทั้งสองข้างเริ่มสั่นเทาโดยไม่รู้ตัวทันทีที่เธอเห็นชื่อพิเศษชื่อนั้นปรากฏอยู่ในเอกสาร ทุกอย่างก็กระจ่างชัดขึ้นมาทันทีมิน

เมื่อก่อนลู่ซือเฉินเคยห่วงใยเสิ่นโย่วหนิงมากแค่ไหน ตอนนี้เขาก็ยิ่งรู้สึกเสียใจมากเท่านั้นแมวในอ้อมกอดตอนนี้ราวกับหนักอึ้งนับพันชั่ง ลู่ซือเฉินรีบวางแมวลง แล้วรื้อค้นหายาให้เสิ่นโย่วหนิงไปทั่วหลังจากสูดดมยาพ่นเข้าไป สีหน้าของเสิ่นโย่วหนิงก็ค่อยๆ ดีขึ้นลู่ซือเฉินประคองเธอไปนอนพักบนเตียงอย่างทะนุถนอม“ขอโทษนะโย่วหนิง เมื่อกี้ผมเข้าใจคุณผิดไป”“แมวตัวนั้นเป็นของสวีม่าน เธอหาแมวไม่เจอจนแทบเป็นบ้า ผมก็เลยร้อนรนไปหน่อย”เสิ่นโย่วหนิงยังคงเงียบงัน มองดูลู่ซือเฉินด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ภายใต้สายตาที่จ้องมองมาอย่างเปิดเผยของเธอ ลู่ซือเฉินยิ่งรู้สึกร้อนตัวขึ้นไปอีก เขารีบอ้างเรื่องโทรศัพท์แล้วเดินออกจากห้องไปรู่ต่อมา เสิ่นโย่วหนิงก็ได้ยินเสียงแว่วมาจากนอกห้อง“ไม่ต้องพูดมากแล้ว รีบมารับแมวของคุณกลับไปซะ”ตลอดช่วงเวลาหลังจากนั้น ลู่ซือเฉินคอยดูแลเสิ่นโย่วหนิงด้วยตัวเองทุกฝีก้าว เก็บทุกรายละเอียดแค่เธอไอออกมาเบาๆ สักครั้ง ลู่ซือเฉินก็จะแสดงอาการตื่นตระหนกจนเกินเหตุเขาถึงขั้นเสนอให้เลื่อนงานแต่งออกไปก่อน รอให้เสิ่นโย่วหนิงหายดีแล้วค่อยจัดงานใหญ่โตแต่เสิ่นโย่วหนิงคัดค้านหัวชนฝา“ฉ

หลังจากได้ยินประโยคนั้น ลู่ซือเฉินรู้สึกราวกับเลือดในกายหยุดไหลเวียนไปชั่วขณะทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว ไม่ว่าจะเป็นเสียงดนตรีเชลโลในงานแต่ง เสียงสัมภาษณ์อันน่ารำคาญของนักข่าว หรือเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของแขกเหรื่อ ทั้งหมดถูกตัดขาดออกจากสมองของเขาไปจนหมดสิ้นสิ่งที่เขาได้ยินมีเพียงประโยคนั้นของเสิ่นโย่วหนิง “เราเลิกกันเถอะ”ไม่ได้นะ! นี่คือผู้หญิงที่เขารักมาตลอดสามปี เขาจะยอมให้เป็นแบบนี้ได้ยังไง?แต่ยิ่งลู่ซือเฉินดิ้นรนจะเข้าไปรั้งตัวเสิ่นโย่วหนิงมากเท่าไหร่ นักข่าวรอบด้านก็ยิ่งพยายามขัดขวางไม่ให้เขาไปมากเท่านั้นด้วยเหตุนี้ เขาจึงทำได้เพียงมองดูเสิ่นโย่วหนิงถอดแหวนหมั้นที่เขาเคยบรรจงสวมให้เธอด้วยมือตัวเองออกอย่างจนตรอกแล้วโยนมันทิ้งลงไปในน้ำพุข้างๆ อย่างไม่ลังเลเธอไม่แม้แต่จะชายตามองเขาอีกเลย หันหลังเดินจากไปโดยไม่เหลียวแล“ไม่นะ!”ลู่ซือเฉินตะโกนก้องด้วยความโกรธเกรี้ยวเขาไม่รู้ว่าไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน จู่ๆ ก็ผลักนักข่าวสองคนที่ขวางทางอยู่จนล้มคว่ำแล้วแหวกฝูงชนวิ่งไล่ตามออกไปอย่างสุดชีวิตแต่เพราะความร้อนรนจนเกินไป เขาจึงก้าวพลาดตกบันได ล้มกระแทกพื้นอย่างแรงและเสิ่น