เสิ่นโย่วหนิงกดเสียงต่ำพูดใส่โทรศัพท์ว่า “ค่ะ หนูจะรีบไปเดี๋ยวนี้”จากนั้นก็คว้าตัวเซี่ยหนานซิงเตรียมจะเดินจากไปแต่ลู่ซือเฉินยังคงดื้อดึงขวางทางเธอไว้“โย่วหนิง อย่าไปกับเขานะ พวกเรา…”เขายังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเสิ่นโย่วหนิงผลักออกอย่างแรงลู่ซือเฉินทรงตัวไม่อยู่ ล้มลงไปกองกับพื้นแต่เสิ่นโย่วหนิงไม่แม้แต่จะปรายตามองเขา รีบพาเซี่ยหนานซิงเดินจากไปอย่างเร่งรีบลู่ซือเฉินนั่งหมดสภาพอยู่ที่เดิม รู้สึกกระบอกตาร้อนผ่าวเขายกมือปิดหน้า แต่น้ำตาก็ยังคงไหลรินออกมาตามร่องนิ้วพอออกจากสนามบิน เสิ่นโย่วหนิงก็รีบเรียกรถแท็กซี่ บอกจุดหมายปลายทางว่าเป็นโรงพยาบาลเซี่ยหนานซิงถามด้วยความเป็นห่วง“เกิดอะไรขึ้น คุณลุงคุณป้าอยู่โรงพยาบาลเหรอ?”เสิ่นโย่วหนิงยังคงช็อกกับข่าวร้ายเมื่อครู่ไม่หาย ผ่านไปพักใหญ่ เธอถึงเอ่ยปากตอบด้วยน้ำเสียงแข็งทื่อ“เปล่า คุณย่าต่างหาก คุณย่าล้มป่วย…”เมื่อกี้แม่บอกในสายว่าคุณย่าเป็นลมหมดสติในห้องนอน พอส่งโรงพยาบาลฉุกเฉิน ก็ตรวจพบว่าเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายเธอแทบไม่อยากจะเชื่อคุณย่าที่ปกติรักษาสุขภาพดีที่สุด ใช้ชีวิตคิดบวกขนาดนั้น จู่ๆ จะมาโดนโรคร้ายรุมเร้าแบบนี้ได้
Leer más