All Chapters of เงารักกลางม่านเมฆา: Chapter 51 - Chapter 60

ในตรอกโกโรโกโสไม่ไกลจากวัดหยุ่นกว๋อ ภายในบ้านร้างซึ่งหลังคาเป็นรูจนแทบไม่อาจกันลมกันฝนนั้น ด้านในมีสตรีนางหนึ่งในชุดมอซอราวกับขอทานกำลังเดินเข้าไปหลังกำแพงด้านนอกที่มีขอทานนอนเรียงรายอยู่ ทำให้ผู้คนด้านนอกไม่ใคร่อยากจะสนใจนัก เนื่องจากสถานที่แห่งนี้ผู้คนในเมืองหลวงรู้ดีว่าเป็นบ้านที่ขอทานกลุ่มหนึ่งเข้ามาอาศัยอยู่ กระนั้นผู้ใดเลยจะรู้ว่าในยามนี้ด้านหลังกำแพงยังมีห้องลับซึ่งซุกซ่อนลงไปยังชั้นใต้ดินภายในห้องใต้ดินนั้นมีร่างสลบไศลของจื่อซานและจื่อซีนอนแน่นิ่งอยู่บนกองฟาง ใบหน้าของทั้งสองซีดขาวตามเนื้อตัวยังคงหลงเหลือคราบเลือดทั้งเป็นเลือดของตนและกลุ่มองครักษ์ของรัชทายาทในยามคับขันยังโชคดีที่ชุนอี่ไปทันเวลาหาไม่แม้โจวจินเซวียนจะปลอดภัยแต่หากทั้งสองคนเป็นอะไรไป หญิงสาวคงได้แต่รู้สึกผิดไปตลอดชีวิตเสี่ยวไป๋ตาแดงก่ำในยามที่ชุนอี่เข้าไปดูอาการของจื่อซานและจื่อซี เขามองหน้าเคร่งเครียดของชุนอี่ด้วยความหวัง ชุนอี่ลูบศีรษะของเด็กชายก่อนตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“พวกเขาไม่เป็นอะไรหรอก”“ไม่ต้องตามท่านหมอมาดูอาการจริงๆ หรือขอรับ” เสี่ยวไป๋ยังคงไม่วางใจ“พวกเขาเป็นบุรุษชาตินักรบ บาดแผลเพียงเท่านี้ไม่ถ

“ท่านคิดว่าท่านลอบวางแผนปล้นขบวนทัพของข้าได้เพียงฝ่ายเดียวหรือ”หลี่ชิงหัวเราะในลำคอในยามที่เผชิญหน้ากับแม่ทัพเซี่ย มือใหญ่ดึงผ้าปิดหน้าออกช้าๆ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นในยามที่มองอีกฝ่าย “เป็นไปไม่ได้” แม่ทัพเซี่ยตาเหลือกเมื่อมองคนของตัวเองยอมจำนนต่อหลี่ชิงเขามองไปยังขบวนรถม้าที่ยังคงจอดนิ่งอยู่ข้างล่างหุบเขา ยังแยกไม่ออกว่าในกลุ่มคนเหล่านั้นผู้ใดคือคนของเขาผู้ใดเป็นคนของหลี่ชิง “เจ้าคิดว่าตัวเองเหนือกว่าทั้งยังมาดักรอข้าตั้งแต่เมื่อวาน ไม่คิดบ้างหรือว่าข้าอาจมารอเจ้าก่อนหน้านั้นนานมาแล้ว” หลี่ชิงเอ่ยราวกำลังดูหมิ่น“เป็นถึงแม่ทัพกลับไม่ตรวจสอบพื้นที่โดยรอบ ปล่อยให้ผู้อื่นแฝงตัวเข้ามาได้โดยง่าย ทั้งยังไม่มีการลาดตระเวนก่อนตรึงพื้นที่ ท่านช่างไม่สมกับที่เป็นถึงแม่ทัพซึ่งมีนายทหารมากมายยินยอมฝากชีวิตเพื่อติดตาม” “มะ...หมายความว่าพวกเจ้า” แม่ทัพเซี่ยเหงื่อซึม เขาเหลือบสายตาไปมองฝั่งตรงข้ามที่มีคนของเขาอีกสองกลุ่มรออยู่ “ไม่ต้องเป็นห่วง คนของท่านทั้งหมดข้าควบคุมตัวเอาไว้แล้ว ไม่นานพวกเขาคงมาสมทบกับท่านอย่างแน่นอน”

การแต่งกายอันสง่างามของแม่ทัพใหญ่แคว้นเว่ยทำให้เขายิ่งดูน่ากริ่งเกรง ด้านหลังของเขายังมีมู่หรงซานซื่อและรองแม่ทัพจากตระกูลฉีและคนจากหลายตระกูลที่เข้าร่วม“เป็นเจ้า!” เว่ยหย่วนเช่อถลึงตาใส่ผู้เป็นน้องชาย“มู่หรงซานซื่อเจ้าช่างโง่งมยิ่งนัก” เซียวยวี่หยางแค่นเสียง “คิดหรือว่ามู่หรงอวิ๋นเฟิ่งจะเห็นความดีของเจ้า ช่วยเขาครานี้ยังคิดว่าจะได้ขึ้นเป็นผู้นำตระกูลมู่หรงได้อีกหรือ”“ข้าไหนเลยต้องกังวล ข้าเป็นเพียงทายาทสายรอง เขาจึงจะเหมาะสมฐานะแม่ทัพใหญ่แคว้นเว่ย แม้ข้าจะไม่พอใจที่ตระกูลมู่หรงมองข้ามทายาทสายรองอย่างข้ามาโดยตลอด แต่ความขัดแย้งของตระกูลมู่หรง ไหนเลยมีที่ว่างให้เจ้ายื่นมือเข้ามาฉกฉวย ตระกูลมู่หรงเป็นตระกูลแม่ทัพที่ทำเพื่อบ้านเมือง เจ้านับเป็นตัวอะไรที่จะมาหลอกใช้”มู่หรงซานซื่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“กองทัพแคว้นหานเพิ่งล่าถอย แต่กลับวางแผนวางแผนลอบสังการองค์ชายห้าผู้ซึ่งมีคุณต่อแผ่นดิน เจ้ายังนับว่าเป็นขุนนางที่ทำเพื่อบ้านเมืองได้อยู่หรือ” มู่หรงซานซื่อผู้ซึ่งลอบให้ความช่วยเหลือมู่หรงอวิ๋นเฟิ่งและเว่ยหย่วนฉีเอ่ยออกมาอย่างห้าวหาญเขาไหนเลยไม่รู้ว่าเซียวยวี่หยางเพียงยืมมือตระกูลมู่ห

“หากจะให้ดีเจ้าต้องช่วยข้าเกลี้ยกล่อมมารดาของเจ้าให้ใจอ่อน หากนางหายโกรธข้าและยอมรับตัวข้าที่ไม่มีผู้ใด...” มู่หรงอวิ๋นเฟิ่งหยุดประโยคนั้นแล้วถอนหายใจ“เซวียนเอ๋อร์ทำเช่นไรดี ถึงเจ้าจะไม่หายโกรธและไม่ยอมรับข้า แต่ข้าปล่อยเจ้าไปไม่ได้แล้ว หากปล่อยเจ้าไปข้าจะอยู่อย่างไร ข้าแขวนชีวิตทั้งชีวิตไว้ที่เจ้ากับลูกแล้ว หากไม่มีเจ้าข้าจะอยู่ต่อไปเช่นไร”ยิ่งพูดอ้อมแขนก็ยิ่งรัดแน่นเข้า แต่กระนั้นโจวจินเซวียนกลับไม่รู้สึกเจ็บ นางรับรู้ได้ถึงความหวาดกลัวและความเจ็บปวดจากน้ำเสียงแผ่วเบาของมู่หรงอวิ๋นเฟิ่งแต่ถึงได้ยินเช่นนั้น...นางก็ยังคงเลือกที่จะเงียบและแสร้งหลับต่อไป “อย่าไปจากข้าเลยนะ” เขาเอ่ยจบประโยคนั้นก็ซบใบหน้าเข้าหาลำคอนาง ความเปียกชื้นที่แตะต้องลำคอแม้จะรู้สึกจั้กจี้ แต่หญิงสาวกลับตกใจยิ่งนักเขา...กำลังร้องไห้หรือ โดยไม่รู้ตัวมือของนางกลับยกขึ้นแล้วโอบร่างสูงใหญ่ นางทำทีราวคนละเมอ เมื่อรู้ตัวว่าตัวเองเพิ่งจะทำอะไรลงไป แม้มู่หรงอวิ๋นเฟิ่งจะชะงัก แต่กลับผ่อนคลายในที่สุดที่เห็นว่านางยังคงหลับ เขาขยับตัวอยู่พักหนึ่งก่อนถอนหายใจออกมาเสียงเบาแล้วนิ่งไปพร้อมกับจังหว

“เขามารับฮูหยินของตัวเองกลับจวนผิดตรงไหน” น้ำเสียงของจางฮูหยินเย็นเยียบ ในยามที่พูดเสียงดังกลบเสียงซุบซิบนินทาที่ลอยมากระสบหู“ข้าพบเขาหลายครั้งแล้ว แต่เพราะสถานการณ์วุ่นวายในเมืองหลวง ท่านรองแม่ทัพจึงขอให้ข้าเก็บเป็นความลับ นางเป็นฮูหยินของท่านรองแม่ทัพที่มาหลบซ่อนตัวจากความวุ่นวาย ตอนนี้จบเรื่องเขามารับนางกลับจวน อีกไม่นานก็จะมีแต่ข่าวมงคล หากยังพูดเหลวไหลระวังเถิดท่านรองแม่ทัพจะไม่ละเว้นพวกเจ้า”จางฮูหยินถลึงตาใส่คนจำนวนหนึ่งที่กำลังนินทาว่าโจวจินเซวียนตั้งครรภ์ ทั้งที่ยังไม่เห็นมีผู้ใดรู้ข่าวการแต่งงานของมู่หรงอวิ๋นเฟิ่งคำขู่นั้นไม่รู้ว่าได้ผลมากน้อยเพียงใด แต่จางฮูหยินก็มั่นใจว่าอีกไม่นานมู่หรงอวิ๋นเฟิ่งและโจวจินเซวียนคงจะมีเรื่องมงคลขึ้นอย่างแน่นอน ส่วนข่าวลือเหล่านี้ไม่นานเดี๋ยวก็ซาไปเองที่สำคัญคือคนสองคนลงเอ่ยกันหลังผ่านเรื่องเหน็ดเหนื่อยมานาน เพียงเท่านี้ก็นับว่าเป็นเรื่องที่ดีแล้ว ไหนเลยต้องคิดมากและแยแสกับคำพูดของคนไม่กี่คนเล่า“พวกเจ้าไม่รู้อะไร ตอนที่ท่านรองแม่ทัพหนีจากเหวินอู่โหวได้แม่นางท่านนั้นช่วยชีวิต หาไม่ทั้งสองจะลงเอยกันได้อย่างไร”“จริงหรือ”“จริงน่ะสิ สองคนต่า