All Chapters of เงารักกลางม่านเมฆา: Chapter 21 - Chapter 30

“บุตรสาวของเซียวยวี่หยางผู้นั้น นางมีนามว่าอย่างไรเจ้าคะ”แม้จะบอกตัวเองไม่ให้รู้สึกอะไรกับเรื่องที่เกิด แม้จะเฝ้าย้ำกับตัวเองว่าอย่าได้ใส่ใจ ปล่อยผ่านทุกอย่างให้เป็นไปอย่างที่ควรจะเป็น กระนั้นนางก็ยังไม่อาจทำได้เช่นที่นางเฝ้าย้ำกับตนเอง ในยามที่รอฟังนามของสตรีอีกคน โจวจินเซวียนไม่รู้ตัวเลยว่านางเผลอกลั้นลมหายใจ“เซียวหรูอี้ นางชื่อเซียวหรูอี้”“อี้เอ๋อร์...” โจวจินเซวียนกัดฟันกรอด มือของนางกำแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ดวงตาวาววับด้วยโทสะและความเกลียดชังรับหลุบลงต่ำ นางซ่อนกิริยานี้เอาไว้ได้อย่างมิดชิดหวังจื่อถงไหนเลยจะมองเห็น เขายังคงทอดถอนหายใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นของตระกูลมู่หรง“ท่านบอกว่าเขาหายสาบสูญไป เป็นไปได้หรือไม่เจ้าคะที่เขาจะเดินทางไปสมทบองค์ชายห้าที่ชายแดน” ครั้งสุดท้ายเขาบอกนางว่าจะไปยังชายแดนซึ่งกำลังเกิดศึกสงคราม“เจ้าเองก็รู้หรอกหรือว่าเขาสนิทสนมกับองค์ชายห้า หาไม่เรื่องคงไม่ออกมาเป็นเช่นนี้”“ท่านหมายถึงเรื่องใดเจ้าคะ”“ก็เรื่องที่ตระกูลมู่หรงทอดทิ้งเขาอย่างไรเล่า เจ้าลองคิดดูตระกูลมู่หรงเลือกที่จะอยู่ข้างมหาเสนาบดีเซียวยวี่หยาง ก็เท่ากับว่าเลือกข้างองค์รัชทายาท ส่วนมู่หรงอ

ด้วยเพราะเกรงใจจึงยังไม่มีใครกล้าแสดงท่าที หลังจากผ่านไปชั่วระยะหนึ่งเมื่อมั่นใจว่านางอยู่เพียงลำพังหามีบุรุษใดไปมาหาสู่ไม่ พวกเขายังนึกว่าจะเข้าหานางอย่างไรดี ยามนี้นางกลับแสดงตัวออกมาว่านางออกเรือนแล้วเช่นนี้จะให้พวกเขาคิดเช่นไรเล่า“ข้าว่าดีแล้วกระมังที่เจ้าทำเช่นนี้” จางฮูหยินถอนหายใจเมื่อมองสายตาละห้อยของชายหนุ่มหลายคนด้านหลังแม้จะเสียดายแทนอยู่บ้าง กระนั้นนางกลับรู้สึกว่าไม่มีบุรุษใดในละแวกนี้คู่ควรกับแม่นางหวังของนางเลยสักคน สตรีที่เพียบพร้อมทั้งอ่านออกเขียนได้ ทั้งยังกิริยาวาจาสุภาพอ่อนโยนเช่นนี้ นางมองออกว่ามาจากตระกูลบัณฑิตที่น่าจะมีการอบรมอย่างเคร่งครัดคราแรกนางคิดว่าแม่นางหวังย้ายมาอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้เพราะสงคราม กระนั้นอาจารย์หวังเองเวลาสนทนากับแม่นางหวังก็หาได้ดูเหมือนญาติกันไม่ตรงกันข้ามอาจารย์หวังกลับดูให้เกียรติหลานสาวของตนอยู่หลายส่วน บางเรื่องเขาถึงกับพลั้งเผลอถามความคิดเห็นจากแม่นางหวังด้วยซ้ำ นี่ไม่น่าประหลาดหรอกหรือ...หวังจื่อถงนั่งครุ่นคิดอยู่เพียงลำพังในบ้านพักซึ่งเซียวยวี่หยางเตรียมเอาไว้ให้ ระยะนี้เขาตอบรับคำเชื้อเชิญของอีกฝ่ายมารับตำแหน่งราชครูชั่

คอยแน่แล้ว เสี่ยวไป๋ได้ยินก็วิ่งออกไปเชิญแขกเข้ามาด้านในด้วยใบหน้างงงัน“ผู้ใดหรือเจ้าคะ ดูท่านดีใจที่ได้รู้ว่าเขามา” โจวจินเซวียนรินชาให้เขาอีกจอกด้วยใบหน้าที่ฉายแววไม่ต่างกับเสี่ยวไป๋“องค์ชายห้าอย่างไรเล่า วันนี้ข้าได้ข่าวว่าเขาลักลอบเข้าเมืองหลวง แม้แต่รองแม่ทัพมู่หรงเองก็อยู่ที่เมืองหลวงเช่นกัน ดีเหลือเกิน”หญิงสาวชะงักมือที่ถือจอกชาสั่นระริก ใจเต้นรัวเมื่อคาดเดาสถานการณ์ไม่คาดฝันตรงหน้า หูแว่วเสียงฝีเท้าที่กำลังก้าวเข้ามายังห้องโถงตามด้วยน้ำเสียงสุภาพของบุรุษผู้หนึ่ง “มารบกวนท่านอาจารย์หวังในยามวิกาลต้องขออภัยด้วย”ใบหน้าตื่นตระหนกค่อยๆ หันไปมองยังต้นเสียง เงาร่างสูงส่งสง่างามของเว่ยหย่วนฉีปรากฏขึ้น ด้านหลังยังมีเงาร่างคุ้นเคยของคนผู้หนึ่งก้าวตามมาติดๆใบหน้าคมเข้มดุดันมองตรงไปยังหวังจื่อถงที่ลุกขึ้นยืน รอยแผลเป็นสามรอยชัดเจนที่ข้างแก้มขวา ทำให้หญิงสาวเผลอปล่อยจอกชาร้อนๆ ในมือ หัวใจของนางบีบรัดจนนางไม่อาจรับรู้สิ่งใดตรงหน้าเสียงจอกชาหล่นลงบนพื้นเรียกความสนใจของคนทั้งหมดให้หันมามองใบหน้ามู่หรงอวิ๋นเฟิ่งค่อยๆ หันมามองหญิงสาวซึ่งนั่งอยู่ สานสบดวงตาหวาดหวั่นซึ่งจดจ้

นานเท่าไรแล้วที่เรื่องราวของเซียวหรูอี้ไม่ได้อยู่ในห้วงคำนึงของเขา ต่างจากหญิงสาวที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง หลายครั้งแม้ยังคงคิดถึงเรื่องคนในตระกูลมู่หรง กระนั้นใบหน้าของเซียวหรูอี้กลับผุดขึ้นมาในความคิดของเขาแทบจะนับครั้งได้“ท่านคงจะเป็นจางฮูหยินผู้นั้นที่อาจารย์หวังกล่าวถึง ข้ายังมีเรื่องต้องสนทนากับท่านอาจารย์” เขาจ้องมองใบหน้าที่เริ่มมีสีสันของหญิงสาว“หากนางรู้สึกตัวรบกวนท่านช่วยแจ้งข้า ข้าจะอยู่ข้างนอกไม่ไปไหน ยังมีเรื่องอีกมากที่ข้าต้องบอกนาง แม้ทำผิดต่อนางแต่ข้ายังหวังให้นางอภัยให้ข้า ขอเพียงนางให้โอกาสข้าสักครั้ง”เมื่อเห็นความตั้งใจของเขาจางฮูหยินก็ยิ้มออกมา “เอาเถอะ ข้าไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง กระนั้นเห็นแก่ความจริงใจของท่านข้าจะบอกทันทีที่นางฟื้น”“ขอบคุณท่านมาก” มู่หรงอวิ๋นเฟิ่งยิ้มออกมาจางๆ เขาเหลือบสายตามองหญิงสาวอีกครั้ง ก่อนละสายตาแล้วสบตากับจางฮูหยินจึงวางใจแล้วเดินออกมาด้านนอกเว่ยหย่วนฉีและหวังจื่อถงมองใบหน้าเคร่งเครียดของชายหนุ่มที่เดินออกมาก่อนหันมาสบตากัน ทั้งสองต่างไม่เอ่ยถามเนื่องจากเมื่อครู่ได้รู้อาการของหญิงสาวจากท่านหมอเหอเรียบร้อยแล้ว“ความบังเอิญอันสมควรตายนี้ยังม

“เจ้า...อย่าเพิ่งตัดข้าออกไปจากชีวิตได้หรือไม่ ให้โอกาสข้าสักนิดข้าขอเพียงนิดเดียวก็ยังดี ข้าอยากมีโอกาสเห็นเขาเติบโต อยากมีส่วนร่วมในทุกๆ เรื่อง อยากรับผิดชอบในตัวเจ้า อยากเป็นบิดาที่ให้ความรักกับบุตรของตัวเอง แม้ก่อนหน้านั้นข้าจะทำอะไรลงไปอย่างสิ้นคิดจนไม่ได้ดูแลปกป้องเจ้า แต่หลังจากวันนี้ข้าเพียงอยากให้เจ้ากับลูกปลอดภัยไร้กังวล”มีเพียงความเงียบเป็นคำตอบ กระนั้นมู่หรงอวิ๋นเฟิ่งกลับหาได้นำพา เขาเพียงนั่งมองหญิงสาวบนเตียงเงียบๆ และรอคอย เขาตัดสินใจแล้วว่าจะอดทนกับนางให้มาก ดังนั้นไม่ว่านางจะขับไสไล่ส่งเขาอย่างไรเขาก็ไม่อาจให้นางสมใจ“นี่คืนให้เจ้า” เขายื่นป้ายหยกประดับพู่สีฟ้าคืนให้นาง เมื่อหญิงสาวเพียงมองมันด้วยดวงตาสับสนเขาก็วางมันลงบนเตียงใกล้มือนาง “ท่านอาจารย์บอกว่าอยู่ที่นี่เจ้าจะปลอดภัย ช่วงนี้ข้าต้องไปจับตาดูความเคลื่อนไหวของเหวินอู่โหว แต่ทันทีที่มีความคืบหน้าข้าจะกลับมาบอกให้เจ้ารู้จะได้ไม่ต้องเป็นกังวล เรื่องของท่าน...อาจารย์โจว”มู่หรงอวิ๋นเฟิ่งกลืนถ้อยคำ ‘ท่านพ่อตา’ ลงไป เพราะเกรงว่านางจะขุ่นเคือง อีกทั้งยังอาจทำให้นางคิดว่าเขาหน้าหนาจนเกินไป แต่ความรู้สึกยอดเยี่ยมที่ลอย