Semua Bab เงารักกลางม่านเมฆา: Bab 61 - Bab 70

“ท่านอาจารย์โจว แม้เหวินอู่โหวจะสิ้นใจไปแล้วกระนั้นเรายังไม่อาจวางใจว่าคนของเขาจะคิดวางแผนใด ข้าน้อยเห็นสมควรว่าที่นี่จะปลอดภัยกว่า ข้า...ข้าน้อยจะไปอยู่ที่อื่น จะพยายามไม่ให้เกิดเรื่องเสียหาย...” มู่หรงอวิ๋นเฟิ่งลนลานขึ้นมาทันที“ข้าไม่ได้เกรงเรื่องเสียหาย” โจวอวี้ถอนหายใจออกมา “ท่านใช้รถม้าไปรับเซวียนเอ๋อร์มาอย่างเอิกเกริก ผู้คนก็เห็นและให้ความสนใจ ตอนนี้ท่านยังไม่ได้แต่งฮูหยินแค่กลับรับนางเข้าจวนแม่ทัพที่เรื่องภายในยังไม่เรียบร้อย อีกทั้งเรื่องของตระกูลมู่หรงเองท่านก็ยังไม่ได้จัดการ”“ข้าน้อยเข้าใจแล้ว ขอท่านอาจารย์โจวอย่าได้กังวล ข้าน้อยจะให้คำตอบท่านในอีกสองวัน” มู่หรงอวิ๋นเฟิ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“หากเรื่องในตระกูลของท่านยังไม่ลงตัว ข้าเองก็ไม่อาจปล่อยให้เซวียนเอ๋อร์ต้องมารับเคราะห์ ข้าไม่ต้องการให้นางต้องมารับรู้เรื่องยุ่งยากก่อนท่านและนางจะพบท่าน หวังว่าท่านรองแม่ทัพจะเข้าใจ”โจวจินเซวียนเดินออกมาส่งมู่หรงอวิ๋นเฟิ่งตามคำสั่งของบิดา นางกับเขาเดินเคียงคู่กันไปตามทางเดินจากเรือนรับรอง ทอดยาวออกมายังเรือนหลัก ก่อนที่มู่หรงอวิ๋นเฟิ่งจะแอบหันมามองหน้าของคนข้างๆ ด้วยดวงตาลังเล“

มู่หรงฮูหยินที่ถูกมองข้ามชักสีหน้า นางก้าวเข้าไปหาบุตรชายก่อนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงไม่ใคร่จะพอใจนัก “ลูกเฟิ่งเรื่องแม่นางโจว หากยังปล่อยให้เป็นเช่นนี้ ชื่อเสียงของ...”“เมื่อครู่ดูเหมือนท่านจะพูดถึงข่าวลือมากมายเกี่ยวกับเด็กในครรภ์เซวียนเอ๋อร์ อาจทำให้ชื่อเสียงของจวนแม่ทัพมู่หรงต้องมัวหมอง”“เจ้าต้องเข้าใจแม่นะ ตระกูลมู่หรงของเราสร้างสมชื่อเสียงอันดีงามของแม่ทัพมาหลายชั่วคน คุณงามความดีต่อบ้านเมืองหรือก็มากมาย ข่าวลือหนาหูที่เกิดเจ้าเองก็มิใช่จะไม่เคยได้ยิน อีกอย่างนางเข้าเมืองหลวงมาก่อนเจ้า ทั้งยังตั้งครรภ์อยู่นอกกำแพงเพียงลำพัง ผู้ใดจะล่วงรู้เล่าว่าเกิดอะไรขึ้นช่วงที่เจ้ากับนางไม่ได้อยู่ด้วยกัน เมื่อวานท่านย่าของเจ้าก็ยืนยันแล้วว่าหากเจ้าแต่งนางเป็นฮูหยินแน่นอนว่าเจ้าอาจ...”มู่หรงฮูหยินยังคงยกหลักการขึ้นมากล่าว ราวกับลืมเลือนเรื่องที่คนตระกูลมู่หรงหันไปพึ่งพาเซียวยวี่หยาง อดีตมหาเสนาบดีที่เพิ่งจะถูกเนรเทศ“ท่านหาต้องกังวลเรื่องนั้นไม่” มู่หรงอวิ๋นเฟิ่งกล่าวเสียงเรียบ“เช่นนั้นแม่ก็สบายใจ เจ้าเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ของแคว้นเว่ย ฟังจากข่าวลือหากจะรับนางเป็นอนุก็ย่อมได้ แต่ถึงอย่างไรฮูหยินขอ

“จริงดังท่านว่าเป็นเรื่องที่คาดไม่ถึงจริงๆ” โจวจินเซียนพยักหน้าเห็นด้วย“แม่นางโจว เจ้าไม่รู้สึกละอายใจบ้างเลยหรือ ข่าวลือเรื่องเกี่ยวกับบุตรในครรภ์เจ้านั้นต่างเป็นที่พูดถึงทั้งเมืองหลวง เจ้าไม่คิดว่าเรื่องนี้ทำให้ท่านแม่ทัพต้องมัวหมองหรอกหรือ ไหนจะเรื่องที่เจ้าเป็นสาเหตุให้ท่านแม่ทัพต้องผิดใจกับคนทั้งตระกูลนั่นด้วย”“ฮูหยินน้อย” โจวจินเซวียนหมุนกายมาเผชิญหน้ากับเซียวหรูอี้ “ท่านช่างสมกับเป็นสะใภ้ตระกูลมู่หรงยิ่ง ถึงกับทำเพื่อตระกูลมู่หรงอย่างเป็นหลัก โดยไม่สนวิธีการ” นางค่อนแคะอีกฝ่าย “ท่านมั่นใจหรือว่าแต่แรกข้าเป็นสาเหตุให้อวิ๋นต้องผิดใจกับคนในตระกูล”ไม่รู้ทำไม่นางจึงเรียกชื่อนี้ออกมาเหมือนกัน แต่เรื่องนี้ก็ทำให้เซียวหรูอี้ชะงักก่อนบิดผ้าเช็ดหน้าในมือจนแทบจะขาดออกจากกัน“เจ้าเรียกพี่เฟิ่งว่า...อวิ๋น เขาให้เจ้าเรียกเช่นนั้นหรือ”“ข้าจะเรียกสามีเช่นไรสำคัญด้วยหรือ” โจวจินเซวียนเลิกคิ้วมองอีกฝ่ายด้วยใบหน้าเฉยชา นางให้สงสัยนักว่าก่อนหน้านี้มู่หรงอวิ๋นเฟิ่งชอบสิ่งใดในตัวสตรีผู้นี้ ถึงได้ปักใจจนทำให้ตัวเองตกอยู่ในสภาพดังเช่นทุกวันนี้“หึ” เซียวหรูอี้แค่นเสียง “อย่าทระนงตนนักเลย เจ้าอาจยั

ขอบตาของนางร้อนผ่าวยามที่มองมือใหญ่ของเขาคว้ามือนางไปกุมไว้ด้วยความลังเล ปลายนิ้วหยาบกร้านจากการจับดาบไล้เบาๆ ลงไปยังหลังมือเนียนนุ่ม นางก้มลงมองเงียบๆ ซึมซับความหวาดหวั่นของเขาผ่านปลายนิ้วที่สั่นเทาจนแทบไม่อาจสัมผัสได้“อวิ๋น” โจวจินเซวียนเรียกเขาเสียงเบาครั้งนี้นับเป็นครั้งแรกที่นางเรียกชื่อเขาตรงๆ ต่อหน้า ทั้งยังเงยหน้าขึ้นสบตาดุดันที่ฉายแววหวั่นใจจนไม่อาจปิดบัง “ข้าจะอยู่เคียงข้างท่าน” ทุกประโยคนางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น สบตากับเขาเพื่อมอบความมั่นใจ“ไม่ว่าก่อนหน้านี้เพราะความบังเอิญหรือโชคชะตาทำให้ข้ากับท่านได้พบกัน แต่นับจากนี้ข้าจะพยายามเพื่อให้เราได้อยู่ร่วมกัน ข้าจะไม่ทอดทิ้งท่านให้โดดเดี่ยว ไม่หวั่นไหวเพียงเพราะใครก็ตามที่ต้องการแยกเราออกจากกัน หากสิ่งใดที่สามารถทำให้ท่านมั่นใจว่าข้าจะมั่นคง หนักแน่น และทำทุกอย่างให้คู่ควรยืนอยู่ข้างท่าน ข้าจะทำ”มู่หรงอวิ๋นเฟิ่งจ้องลึกลงไปในดวงตาของนางโจวจินเซวียนไม่หลบ กระทั่งรอยยิ้มของเขาปรากฏแต่นางทันได้เห็นครู่เดียวเพราะโดนคนตัวโตรั้งเข้าไปกอด หญิงสาวสัมผัสได้ว่าเขาตัวสั่นเล็กน้อยจึงยกมือขึ้นลูบแผ่นหลังแกร่งนั้น คางเล็กเกยลงบนไหล่ของ

ใบหน้างงงันของนางทำให้เขายิ้มออกมาด้วยความกระอักกระอ่วน “ตอนแรกข้าคงถูกย้ายออกไปแล้ว หากไม่ได้ท่านแม่ทัพทำให้ข้าได้ย้ายเข้าไปในกรมพิธีการ ข้าไหนเลยจะยังมีจุดยืนในราชสำนักอีกเล่า”นี่คงเป็นสาเหตุของชุดขุนนางที่ต่างไปจากเดิมกระมังโจวจินเซวียนพยักหน้ารับรู้ เรื่องราวของบุรุษและเหล่าขุนนาง นางเพียงรับฟังเงียบๆ ไม่อยากออกความเห็น แต่การที่พี่ชายของสามีเอาแต่เรียกน้องชายว่าแม่ทัพ ทำให้นางรู้สึกแปลกๆ อยู่บ้าง“ใต้เท้าเกรงใจไปแล้ว เราหาใช่คนอื่นไกล อย่างไรเลือดย่อมข้นกว่าน้ำ ท่านแม่ทัพเองก็คงตระหนักถึงเรื่องนี้ดี ดังนั้นจึงช่วยให้ท่านยังคงรั้งตำแหน่งในเมืองหลวง ตระกูลมู่หรงไม่อาจขาดผู้นำ วันหน้ายังคงต้องไปมาหาสู่”มู่หรงเฟยอวี่ได้ยินดังนั้นแม้คาดไม่ถึงอยู่บ้างแต่ก็มองนางด้วยความซาบซึ้งใจ เขาไม่คิดว่ามู่หรงอวิ๋นเฟิ่งจะปิดบังฮูหยินของตน เรื่องที่คนตระกูลมู่หรงพยายามยัดเยียดบุตรีของมหาเสนาบดีคนใหม่ให้แต่งกับผู้เป็นน้องชาย ทั้งนี้เพื่อให้ฐานอำนาจของตระกูลมู่หรงแข็งแกร่งขึ้นตระกูลมู่หรงกำลังเสื่อมโทรมเพราะทายาทอย่างสายบู๊อย่างมู่หรงซานซื่อ นำพาคนออกมาเข้ากับจวนหย่งเซวียน ตัวเขาเองก็ไม่อาจส่งเสริ