All Chapters of เงารักกลางม่านเมฆา: Chapter 41 - Chapter 50

นางเกือบจะหลุดคำว่า ‘ดูอ่อนไหว’ ออกมาแล้วแต่ก็หยุดเอาไว้ได้ วันนี้เขาดูราวกับได้รับความสะเทือนใจจากเรื่องบางอย่าง“เจ้ารู้หรือไม่” เขามองไปด้านหน้าแต่กลับไม่รู้ว่าสายตาของเขาหยุดอยู่ที่ใดกันแน่ “ท่านย่าเป็นคนเสนอให้ข้าดูแลองค์ชายห้า ในยามที่ทรงเข้ามาฝึกทหารในกองทัพ คราแรกท่านพ่อเคยคัดค้านเรื่องนี้มาโดยตลอด กระนั้นไม่นานองค์ชายห้าก็เข้ามาฝึกในค่ายของตระกูลมู่หรง เมื่อก่อนข้าไม่เข้าใจจนกระทั่งวันหนึ่งท่านย่าเข้าวังจากนั้นบอกท่านพ่อว่าจะส่งพี่ชายข้าเข้าไปเรียนเป็นเพื่อนรัชทายาท”โจวจินเซวียนรับฟังเงียบๆ ในใจของนางครุ่นคิดตามไปช้าๆ กระทั่งนางกระจ่างแจ้งในการกระทำของฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลมู่หรงในที่สุด“เมื่อก่อนข้ายังนึกว่าท่านย่าเพียงคิดเรื่องที่พี่ใหญ่มีความสามารถจึงต้องการส่งเสริม กระทั่งเมื่อวานข้าได้รับข่าวจากชายแดน ท่านย่าส่งคนในตระกูลไปยังชายแดนสืบข่าวว่าข้าไปสมทบกับองค์ชายห้าหรือไม่”โจวจินเซวียนนิ่งเงียบ นางหันไปมองเสี้ยวหน้าเคว้งคว้างของมู่หรงอวิ๋นเฟิ่งแล้วได้แต่แอบถอนหายใจ หากมองในมุมมองของนาง แน่นอนว่าหากรัชทายาททรงได้ขึ้นครองบัลลังก์ในอนาคตมู่หรงเฟยอวี่ในฐานะผู้สืบทอดของสองตระก

“พระชายาทรงเปี่ยมด้วยเมตตาต้องทรงมีข่าวดีในเร็ววัน” สตรีผู้นั้นเอ่ยก่อนยื่นบางอย่างให้นางกำนัลผู้ติดตาม“นี่เป็นยันต์คุ้มภัยจากวัดสือซานจากเมืองอันอี้ หม่อมฉันได้มาจากท่านเจ้าอาวาส ได้ยินว่านอกจากเป็นยันต์คุ้มภัยยังเป็นยันต์อวยพร ขอทรงรับไว้ด้วยเพคะ”“เห็นแก่ความปรารถนาดีของเจ้าเราข้าจะรับไว้” เหลียงจิ่วเยว่ยิ้มพร้อมส่งสัญญาณให้คนของนางรับเอาไว้ จากนั้นนางก็เดินตรงไปยังสระทิพย์“พระชายาเพคะ” นางกำนัลผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงลังเล “วัดสือซานจากเมืองอันอี้ ใช่บ้านเดิมของท่านอาจารย์โจวกับบุตรสาวหรือไม่เพคะ”“ทำไมหรือ”“หม่อมฉันได้ยินข่าวลือว่าท่านอาจารย์โจวปรากฎตัวที่วัดนี้เมื่อไม่นาน จะเป็นไปได้หรือไม่ว่านั่นคือ...” นางกำนัลผู้นั้นมีท่าทีลังเลที่จะกล่าวออกมา“เหลวไหล” นางกำนัลอีกคนเอ่ยออกมาอย่างไม่เชื่อ “จะเป็นนางไปได้อย่างไร เจ้าก็ฟังเรื่องซุบซิบให้น้อยลงหน่อยเถิด”“นางจะมาหาข้าด้วยเรื่องใดเล่า” เหลียงจิ่วเย่ขมวดคิ้ว “นางเป็นถึงบุตรสาวท่านอาจารย์โจว หากนางมายังเมืองหลวงไยต้องทำลับๆ ล่อๆ บิดาของนางมือชื่อเสียงทั้งยังมีเกียรติ แม้แต่ฮ่องเต้ยังทรงเคยตรัสถึงหลายครั้ง หากนางมายังเมืองหลว

“เอาเถิดพ่อก็จะบอกเจ้าอยู่แล้วว่าไม่ต้องออกไปนอกกำแพงแล้ว เรื่องบุตรสาวท่านอาจารย์โจวรัชทายาทจะทรงวินิจฉัยเอง เจ้ากลับจวนตระกูลมู่หรงไปเถิด ป่านนี้ที่จวนไม่วุ่นวายเพราะเจ้าออกมาทั้งวันแล้วหรือ”เซียวหรูอี้ยอมกลับแต่โดยดีโดยไม่เอ่ยถาม กระนั้นในยามที่นางเดินผ่านสระบัวซึ่งอยู่ระหว่างทางเดินยาวออกไปยังห้องโถงนางกลับชะงัก ใบหน้าเหม่อลอยมองตรงไปยังศาลาหลังเล็กซึ่งอยู่ฝั่งตรงกันข้ามกับสระบัวศาลาหลังนั้นเมื่อนานมาแล้วนางและมู่หรงอวิ๋นเฟิ่งเคยนั่งเล่นหมากล้อมและชมบุปผาด้วยกัน ดวงตาเจ็บปวดของเขาในวันนั้นนางไม่อาจลืมเลือน“อย่าโทษข้าเลยนะพี่เฟิ่ง ระหว่างฮูหยินน้อยรองแม่ทัพผู้หนึ่งกับฮูหยินจ้วงหยวนที่กำลังรุ่งเรื่อง คงไม่มีสตรีใดเลือก...” นางพึมพำเสียงเบาก่อนหลับตาลงเพื่อปิดบังแววบางอย่างที่เอ่อท้นขึ้นในดวงตา“ฮูหยินน้อย อย่างไรเสียท่านรองแม่ทัพมู่หรงก็จากไปแล้ว ท่านก็อย่าเศร้าโศกไปเลยเจ้าค่ะ”“นั่นสินะ” เซียวหรูอี้ถอนหายใจสาวใช้นางนั้นได้ยินก็เลิกคิ้วมองแผ่นหลังซึ่งก้าวเดินออกไปช้าๆ ในใจได้แต่สงสัยว่าฮูหยินน้อยของนางถอนหายใจเพราะโล่งอกที่รองแม่ทัพมู่หรงจากไปแล้ว หรือว่านางถอนหายใจเพราะเศร้าเสี

ความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วผืนป่าเป็นความเงียบที่แม้แต่เสียงสรรพสัตว์เองก็ไม่มีให้ได้ยิน ความเงียบที่ทำให้ผู้คนรู้สึกไม่ใคร่จะสบายใจ ยิ่งในยามที่พวกเขาซุ่มจะกระทำการบางอย่าง เมื่อมองไปด้านหลังเห็นใบหน้าสับสนและสงสัยของผู้ติดตาม เหวินอู่โหวได้แต่ขมวดคิ้วบางอย่างที่ดูผิดปกติทำให้เขาสังหรณ์ใจอย่างไม่อาจห้าม ทั้งที่สายของเขารายงานอย่างถูกต้องว่าโจวจินเซวียนต้องปรากฏตัวอย่างแน่นอน กระนั้นความเงียบรอบผืนป่ากลับทำให้เขารู้สึกประหลาด เสียงฝีเท้าม้าและเสียงรถม้าที่วิ่งใกล้เข้ามา ทำให้ความตึงเครียดที่มีอยู่ก่อนแล้วย่ำแย่ลง เหวินอู่โหวหรี่ดวงตาลงจ้องมองลงไปยังหุบเขาด้านล่าง มือของเขาที่กำลังยกขึ้นช้าๆ รอเวลาส่งสัญญาณ แต่เสียงม้าที่มีมากกว่าที่เขาคาดคิดกลับทำให้เขาลังเล “เรียนท่านโหว รถม้าคันหนึ่งกำลังวิ่งตรงมาทางนี้ขอรับ แต่ด้านหลังยังมีกลุ่มคนจำนวนหนึ่งไล่ตามมาด้วย” เหวินอู่โหวได้ยินก็ครุ่นคิดครู่หนึ่ง “เป็นคนของผู้ใดรู้หรือไม่” “พวกเขาแต่งกายมิดชิดแต่ม้าทั้งหมดลักษณะคล้ายกับม้าศึกขอรับ” “ม้าศึกหรือ” ไม่ใช่คนขององค์ชายห้าที่ก

จางฮูหยินเลิกคิ้วมองไปรอบบ้าน สายตาของนางเต็มไปด้วยแววห่วงใยและตื่นตระหนก แผ่นหลังแข็งกร้าวของมู่หรงอวิ๋นเฟิ่งทำให้นางหวาดหวั่นขึ้นมาทันใด“ท่านป้าท่านทำตามที่รองแม่ทัพบอกนะขอรับแล้วก็ข้าขอร้องอย่าแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป”เสี่ยวหม่าพูดจบก็วิ่งตามมู่หรงอวิ๋นเฟิ่งไป ทิ้งจางฮูหยินหันรีหันขวางอยู่กับสวนที่พังยับเยินของโจวจินเซวียน นางก้มลงหยิบตะกร้าใบใหญ่ขึ้นก่อนค่อยๆ เก็บข้าวของที่วางระเกะระกะพร้อมกับเสียงถอนหายใจ“แม่นางหวัง ชีวิตของเจ้านี่ช่าง...”เมื่อคิดถึงเรื่องวุ่นวายที่กำลังเกิดขึ้นจางฮูหยินพลันส่ายหน้า ตั้งครรภ์กับมู่หรงอวิ๋นเฟิ่งรองแม่ทัพที่มีข่าวลือว่าสิ้นใจในสงคราม แถมตระกูลของอีกฝ่ายยังส่อแววจะมีเรื่องวุ่นวายอีก ช่างน่าสงสารโดยแท้...ท่านหมอเหอเดินออกมาจากห้องซึ่งอยู่ด้านในสุดของกระท่อมล่าสัตว์ เขาเดินไปรายงานอาการของโจวอวี้ทันทีที่เห็นเว่ยหย่วนฉีรอคอยอยู่ก่อนแล้วเมื่อคืนคนของหวังจื่อถงไปรับเขามายังกระท่อมล่าสัตว์แห่งนี้ คราแรกเขาประหลาดใจแต่ระหว่างทางมายังที่นี่ได้สอบถามเรื่องราวจากคนของเว่ยหย่วนฉีมาบ้างดังนั้นระยะนี้เขาจึงต้องอยู่ดูแลอาการของโจวอวี้ยังกระท่อมล่าสัตว์นอกเม