All Chapters of เงารักกลางม่านเมฆา: Chapter 31 - Chapter 40

จางฮูหยินยังคงพล่ามไปเรื่อยๆ โจวจินเซวียนยิ่งฟังยิ่งงง มู่หรงอวิ๋นเฟิ่งหนีทหารจนมีคดีความติดตัว ท่านอาจารย์หวังช่างร้ายกาจยิ่ง นางแทบจะหลุดหัวเราะ กระนั้นหากยังปล่อยให้จางฮูหยินยังคงกล่าวต่อไป เกรงว่าจื่อซานกับจื่อซีคนของเขาคงออกมาจากที่ซ่อนตัวเพราะมีคนให้ร้ายผู้เป็นนายกระมัง “ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านป้าจางที่หวังดี” “ดียิ่ง เจ้าก็อย่าเอาแต่นั่งเหม่อ” เอ่ยจบก็มองไปยังตะกร้าที่เมื่อครู่หญิงสาววางเอาไว้บนโต๊ะ “นี่อะไรหรือ” “แป้งหมี่เจ้าค่ะ ข้าเพิ่งกลับมาจากตลาด พรุ่งนี้คิดว่าจะทำเสี่ยวหลงเปาไปแจกเด็กๆ ที่สถานศึกษาตระกูลหลิว ข้าไม่ได้ไปที่นั่นมาสามวันแล้ว” “เช่นนั้นก็ดี ออกไปพบปะผู้คนบ้างจิตใจจะได้เบิกบาน แต่ก็อย่าหักโหมจนเกินไปเล่าเจ้าต้องดูแลรักษาตัวเองดีๆ” จางฮูหยินยังเอ่ยกำชับอยู่หลายประโยคกว่าจะยอมจากไปโจวจินเซวียนคว้าตะกร้าก่อนเดินเข้าบ้านไป กระนั้นเมื่อรู้สึกว่าข้างกายนางเงียบเหงาจนผิดปกติจึงตระหนักได้ว่าเสี่ยวไป๋ยังไม่กลับบ้าน เวลานี้เป็นเวลาที่เขาสมควรกลับมาจากวัดหงเหมินได้แล้วหญิงสาวเดินออกมาจาก

“ข้าไม่ได้ต้องการจากไปทั้งอย่างนั้นจริงๆ นะ” น้ำเสียงของเขาดูท้อแท้สิ้นหวังเมื่อเห็นแววตาเมื่อครู่ของนาง “ข้าขอโทษ”โจวจินเซวียนเม้มปาก นางไม่อยากคิดอะไรแล้วในยามนี้ “ข้ามีเรื่องอยากถามท่าน”ทั้งสองสบตากันครู่หนึ่ง แม้มู่หรงอวิ๋นเฟิ่งมองไม่เห็นแววตาเช่นเมื่อครู่ แต่เขาก็ยังไม่วางใจ “เจ้าอยากถามอะไรก็ถามมาเถิด”“ท่านบอกว่าออกไปนอกเมือง มีข่าวความเคลื่อนไหวบ้างหรือไม่”“คนขององค์ชายห้าปลอมเป็นท่านอาจารย์โจว พร้อมกับปรากฏกายในสถานที่ต่างๆ ทั้งนี้ทางหนึ่งเพื่อทำให้รัชทายาทไขว้เขว อีกทางเพื่อล่อเหวินอู่โหวออกมา ข้าไล่ตามคนของเขาไปทางทิศตะวันออกแต่กลับพบกับความว่างเปล่า” เขาส่ายหน้าแต่เมื่อมองเห็นดวงตาวูบไหวของนางจึงรีบเอ่ยต่อ“อย่างน้อยเราก็รู้แล้วว่าคนของเขาที่อยู่ฝั่งตะวันออกไม่ใช่ผู้ที่คุมตัวท่านอาจารย์โจวเอาไว้ คฤหาสน์ตะวันออกหลังนั้นมีเพียงชาวยุทธ์จำนวนหนึ่งเท่านั้น คนเหล่านี้เป็นคนที่เหวินอู่โหวเลี้ยงเอาไว้ในเมืองหลวง การตามหาและช่วยท่านอาจารย์โจวออกมา เราจะกระทำการอย่างใจร้อนไม่ได้ เราต้องระมัดระวังที่สุดหาไม่หากเหวินอู่โหวไหวตัวทันและพาเขาออกไปจากต้าเหลียงเราจะไม่มีโอกาสที่ดีเช่นนี

โจวจินเซวียนมองเห็นความเปลี่ยนแปลงทุกอย่างบนใบหน้าเขา แม้เสี้ยวหนึ่งในใจยังคงกรุ่นโกรธ กระนั้นความอยากเอาชนะที่ไม่มีที่มาที่ไปของนางกลับมีมากกว่า“หากท่านยังคงหลงเหลือความเจ็บปวดที่นางทิ้งเอาไว้ ท่านก็ไม่เหมาะสมที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ ทั้งยังไม่เหมาะสมที่จะได้โอกาสใดๆ จากข้า” นางเอ่ยในยามที่สบตาเขาอย่างงมั่นคง “ข้าไม่ได้โกรธท่านแล้ว แต่ข้ากลับยังคงไม่อาจยอมรับ หากท่านยังไม่กระจ่างแจ้งกับความรู้สึกทั้งหมดที่ท่านเป็นอยู่ ท่านก็ไม่สมควรฉุดรั้งผู้อื่นให้ร่วมเป็นทุกข์ไปกับท่านด้วย ท่านอาจมีเวลาทั้งชีวิตเพื่อจัดการความรู้สึกเหล่านั้น แต่ข้าไม่มีเวลาให้ต้องสูญเสียโดยเปล่าประโยชน์อีกแล้ว ข้ามีบุตรให้ต้องดูแลและตระหนักถึง ข้าไม่อาจมีชีวิตที่ต้องคอยมองสีหน้าผู้อื่น เช่นกันกับบุตรข้า หากเขาต้องมาร่วมรับรู้และเจ็บปวดกับเรื่องราวเหล่านี้ มิสู้ปล่อยให้ข้าดูแลเขาเพียงลำพัง” “ไม่นะ” มู่หรงอวิ๋นเฟิ่งกระซิบเสียงแผ่ว เขารู้สึกหมดแรงกับทุกถ้อยคำที่นางกล่าว กระนั้นกลับเข้าใจได้ว่านางหมายความว่าอย่างไร “มู่หรงอวิ๋นเฟิ่ง ข้าเข้าใจความเศร้าโศกเสียใจของท่านที่ถูกครอบครัวและคนรักทอ

โจวจินเซวียนไหนเลยจะเชื่อ“ข้าจะไม่ถามอะไรและจะช่วยเจ้าเก็บเป็นความลับ ดูแล้วการที่ตระกูลมู่หรงทำเช่นนี้อาจดีต่อท่านรองแม่ทัพ นี่ถือเป็นการปลดปล่อยเขาทางหนึ่ง เจ้าไม่คิดเช่นนั้นหรอกหรือ”หญิงสาวอึ้งงันไปเมื่อได้ยินเช่นนั้น เพราะหากจะคิดตามที่จางฮูหยินกล่าว นี่อาจจะเป็นการปลดปล่อยมู่หรงอวิ๋นจากการที่เขาต้องเป็นเงาของผู้อื่นมาโดยตลอดในเมืองหลวงเขาเป็นดังเงาของมู่หรงเฟยอวี่ผู้เป็นพี่ชายในสงครามเขาเป็นดังเงาของมู่หรงเก๋อผู้เป็นบิดาจึงไม่อาจเปล่งประกายกระนั้นเมื่อเขามีโอกาสที่จะได้เปล่งประกายด้วยตัวเองเล่าจะเป็นเช่นไรเสี่ยวไป๋ที่กำลังรดน้ำพืชผักด้านหลังจนเหงื่อโซมกายชะงัก เขาก้มหน้าในยามที่โจวจินเซวียนเดินตรงเข้าไปหา นางยิ้มเมื่อเห็นท่าทีราวกับเด็กที่น้อยอกน้อยใจ เพราะหาไม่ง่ายที่เสี่ยวไป๋จะแสดงท่าทีเช่นนี้ออกมา แทนที่จะแสร้งทำทีเป็นผู้คงแก่เรียนอย่างที่เขาทำมาโดยตลอด“ไม่เหนื่อยหรือ”เขาส่ายหน้ายังคงก้มหน้าอยู่“ข้าทำเสี่ยวหลงเปาไปแจกที่สถานศึกษา ยังเหลือไว้ให้เจ้าด้วย”“แม่นางหวัง”“ว่าอย่างไร”“ข้าไม่ได้ทำนะขอรับ ข้าไม่ได้อยากได้ป้ายหยกของฮูหยินน้อยตระกูลมู่หรง”“ข้าเชื่อ”เขาเงยหน้

“เจ้าขึ้นเตียงเถิด ข้าตื่นแล้วแต่เจ้าสมควรนอนพัก”“นอนลง” นางเริ่มเสียงแข็งขึ้นมาโดยที่นางเองก็ไม่ได้สังเกตมู่หรงอวิ๋นเฟิ่งชะงัก เขาเงยหน้ามองนางที่บัดนี้ลุกขึ้นยืนแล้ว “นอนอีกสักครู่ข้าจะออกไปทำอะไรมาให้ท่านกินท่านจะได้ดื่มยาเทียบที่สอง โจ๊กเป็นอย่างไร ตอนนี้อาหารอ่อนๆ คงจะดีต่อท่านมากกว่า ท่านหิวแล้วหรือไม่” เอ่ยถามทั้งยังใช้มือดันร่างใหญ่บังคับให้เขานอนดังเดิมใบหน้าไม่สบอารมณ์ของนางทำให้เขาทำตามอย่างว่าง่าย“เจ้าทำอะไรข้าล้วนชอบกิน” ใบหน้าของมู่หรงอวิ๋นเฟิ่งฉายแววกระตือรือร้นขึ้นมาทันใด“เช่นนั้นก็พักผ่อนเถิด” นางหมุนตัวจากไปโดยไม่ลืมที่จะหอบชุดของเขาออกมาด้วย มองดูรอยขาดแล้วนางได้แต่ถอนหายใจด้วยความเสียดายหลายวันก่อนนางกำลังจะซ่อมชุดของเสี่ยวไป๋ จางฮูหยินมาเห็นเข้ายังว่ากล่าวนางหลายประโยค เนื่องจากสตรีที่กำลังตั้งครรภ์นั้นห้ามเย็บหรือปักผ้า คนโบราณเชื่อว่าหากเข็มตำมือจะส่งผลต่อเด็กในครรภ์ นับจากวันนั้นนางจึงไม่กล้าจับเข็มเย็บผ้าอีกเลยเมื่อเดินออกมาจากโจวจินเซวียนสะดุ้งเล็กน้อย ร่างสูงที่เพิ่งก้าวเข้ามาด้านใน ทำให้นางเลิกคิ้วมองอีกฝ่ายด้วยความประหลาดใจ“ถวายพระพรองค์ชาย”“อวิ๋น