All Chapters of ย้อนอดีตมาพลิกชะตามารดาตัวประกอบ: Chapter 61 - Chapter 70

เจ็ดวันให้หลัง นอกจากข่าวเรื่องการมาถึงของพระมารดาขององค์รัชทายาทฉินอันจวินแล้ว ยังมีข่าวเรื่องของตระกูลฟู่จัดงานเลี้ยงดูตัวให้เหล่าบุตรสาว ทำให้ฉินอันจวิน แทบนั่งไม่ติด ใจหนึ่งก็กังวลเรื่องเสด็จแม่กลับมาเยี่ยมท่านป้า อีกใจหนึ่งก็กังวลเรื่องที่ตระกูลฟู่จัดงานเลี้ยงดูตัว ยิ่งอินเหยามีรายชื่อบุรุษทั่วทั้งเมืองหลวง เขายิ่งวางใจไม่ได้ นางต้องเป็นของเขา! “มารดาเจ้ามาดูตัวว่าที่ลูกสะใภ้แน่ ๆ” เหลียงจื่อเพ่ยผิวปากเข้ามาในห้อง หลังจากท่านแม่ให้คนมาแจ้งว่าท่านน้าจะมาที่แคว้นหลินเป็นการส่วนตัวเพื่อเยี่ยมเยียนบ้านเกิด และวันนี้เขาได้เทียบเชิญไปงานเลี้ยงของอินเหยาด้วย “เจ้าหยุดพูดไปเลย” หากเสด็จแม่มายุ่ง แผนการหาชายาด้วยตัวเองของเขาก็ล่มไม่เป็นท่าน่ะสิ “แต่ว่าวันนี้ข้าได้นี่ เทียบเชิญไปงานเลี้ยงอินเหยา หากเจ้าไม่อยากไป...” “ไป...ข้าย่อมต้องไป” “แต่ข่าวร้ายคือท่านแม่ก็ได้รับเชิญจากฮูหยินฟู่ด้วยเช่นกัน” งานนี้นอกจากตระกูลฟู่แล้ว ตระกูลอื่น ๆ ที่มีลูกสาวต่างมาร่วมกันหมดเมืองหลวงเป็นแน่ ยิ่งท่านแม่เข้าไปร่วมเช่นนี้ย่อมต้องมองหาสตรีอื่นให้

ฟู่อินเหยาลืมตาขึ้นแล้วรู้สึกเวียนหัวชอบกล แต่เมื่อปรับสายตาแล้วก็เห็นเป็นท่านแม่ที่นั่งอยู่ สติของนางเลือนหายไปคล้ายไม่รับรู้จนพยายามนึกว่าเกิดอะไรขึ้นก็นึกไม่ออก แต่มองไปรอบ ๆ เห็นสีหน้าบิดาถมึงทึง เห็นมู่ฮองเฮาส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ นางก็รู้สึกว่าหายนะมาเยือนลาง ๆ แล้วกระมัง แต่แล้วนางตัดสินใจหลับตาสลบต่อไป ขอสลบไปสักสามวันก็แล้วกัน ให้บิดาบรรเทาโทสะก่อน “เจ้าจะฟื้นดี ๆ หรือให้ข้าเป็นคนปลุก” นั่นไง ข้าตื่นมาก็ขู่เช่นนี้ จึงลืมตาเพียงครึ่งเดียวเห็นสีหน้าอินจื้อนั่งสำนึกผิด ไม่ใช่ว่าแผนการของนางโดนเปิดโปงไปแล้วนะ ตอนนี้มีเก้าชีวิตไม่น่าจะพอ แต่ทว่ามู่ฮองเฮาเหมือนเมตตานางเล็กน้อย ดังนั้นหากนางยืนกระต่ายขาเดียวไม่ยอมรับซะ...เรื่องก็จบ แต่เมื่อลืมตาขึ้น เห็นปี้ถังกับองค์หญิงสามที่นอนสลบอยู่ ก็ค่อย ๆ นึก จึงลุกจากเตียงไปหาสหายทั้งสอง “ปี้ถังเจ้าเป็นอะไร...องค์หญิงสาม” นางเรียกทั้งสองคนที่ยังไม่ได้สติ ความกลัวเริ่มกัดกินในใจจนเมื่อนึกขึ้นได้... “ท่านหญิงชิงหนิง!” “เจ้าอย่าเพิ่งลุก กลับไปนอนพักให้ดีก่อน” เสียงนุ่มของฉินอันจวิ

ในเรือนพักรับรองในจวนรุ่ยอ๋อง บัดนี้มีสามสตรีที่นั่งเย็บปักถักร้อย ทั้งนั่งจิบน้ำชากินขนมกันอย่างมีความสุข คุณหนูห้าแห่งตระกูลฮันได้ปรับความเข้าใจกับอินเหยา จนไม่คิดติดใจเอาความกันแล้ว เพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้นอินเหยามิใช่ต้นเหตุ แต่ทว่ามันขัดขวางเวลาที่รุ่ยอ๋องอยากใช้ร่วมกับฮันซู่ลี่ต่างหาก “อินเหยา เจ้าควรกลับไปบ้านได้แล้ว นี่ก็จากมาหลายวัน บิดาเจ้าคงจะเป็นห่วง” อินเหยามองหน้ารุ่ยอ๋อง บุคคลที่ช่วยนางปกปิดที่หลบภัยให้ออกปากไล่จากจวนรุ่ยอ๋อง พร้อมกับหรี่ดวงตาจับผิดจนรุ่ยอ๋องต้องเสมองไปทางอื่น “เอ๊ะ...คุณหนูห้าท่านก็มาถือศีลก็นานแล้วเช่นกัน หากกลับพร้อมข้าดีหรือไม่ ตระกูลฮันจะได้ไม่คลางแคลงระแวงสงสัย” ปากคุยกับคุณหนูห้า แต่สายตามองไปยังรุ่ยอ๋องอย่างเป็นต่อ “ก็ได้...เจ้าอยู่ไปเลย อยู่ไปยันผมขาวข้าก็ไม่ว่า” รุ่ยอ๋องกล่าวยังประชดประชันเจ้าเด็กแสบ เมื่อไม่ได้ดั่งใจ รุ่ยอ๋องจึงออกจากศาลาไปพร้อมกับทิ้งสายตาตัดพ้อให้เหล่าสตรีร้ายกาจทั้งสาม ฮ่า ฮ่า ฮ่า...! เสียงหัวเราะที่แว่วดังมา ทำให้ความครื้นเครงในจวนรุ่ยอ๋องที่เคยเงียบเ

ฟู่อินเหยาก้มลงมองตัวเองพบว่าเสื้อผ้ายังไม่โดนถอดออกไปก็เบาใจ นางจึงลุกขึ้นแล้วก็จะเดินออกจากห้ององค์รัชทายาทแคว้นฉิน เพราะไม่อยากตกลงอะไรกับเขาทั้งนั้น ยิ่งอยู่ใกล้นางชักเริ่มไม่ไว้ใจตัวเอง เพราะเหมือนใจเต้นตุบตับ รู้สึกเจ็บแปลบ ๆ ชอบกล ไอ้อาการแบบนี้ไม่เคยเป็นกับผู้ชายที่ไหนมาก่อน กระทั่งเหลียงจื่อเพ่ยตัวจริงนางก็ไม่เคย แต่เมื่อห้าปีก่อนนางสับสน คิดว่าเขาคือเหลียงจื่อเพ่ย และมีหวั่นไหวไปเหมือนกัน ทำให้ในตอนนี้เขาเกาะติดนางไม่ห่าง ทั้งที่เขาควรจะได้แต่งงานกับองค์หญิงสามถึงจะคู่ควร ราชวงศ์เกี่ยวดองกันอย่างไรก็เป็นผลดีกับทั้งสองแคว้น แต่ที่ไม่ดีหากคนที่แต่งเป็นตัวนาง เพียงนางก้าวได้เพียงหนึ่งก้าวก็ต้องหยุดเมื่อมีแรงฉุดรั้งจากคนที่นอนอยู่บนเตียงกับนางมาตลอดคืน “จะไปไหนยอดรักของข้า” สาบานว่านี้เป็นวาจาของฉินอันจวิน คนที่เป็นถึงไท่จื่อของแคว้น วาจาหวานล้ำลุ่มหลงนางจนเรือนกายขนลุกชัน จนนางต้องเอามือลูบแขนให้ไรขนอ่อนมันสงบลง แต่อีกคนกลับคิดว่านางหนาวสั่น จึงกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น “หนาวรึ!” คิ้วคมเข้มย่นเข้าหากัน หัวคิ้วขมวดเป็นปมพร้อมกับแรงกอดรัดท

หลังจากตื่นอีกครั้งในเช้าวันใหม่ด้วยเสียงเอะอะโวยวายของบิดา นางจึงลืมตาขึ้นพร้อมกับปลุกคนข้าง ๆ ที่กินนางจนหมดเรี่ยวแรงให้ตื่นขึ้น และคิดว่าคงจะเป็นเรื่องที่ท่านแม่ไปหารือกับมู่ฮองเฮาเป็นแน่ “ไม่ได้...ข้าไม่ยอม” ฟู่ลีหยวนยืนกรานหนักแน่น อย่างไรก็ไม่ยอมเสียลูกสาวสักคนเดียว ทั้งอินเหยาและปี้ถังก็ด้วย ไป๋เฟิ่นโยว่ไม่รู้จะทำอย่างไรกับสามีแล้ว ตอนนี้ว่าที่ลูกเขยของนางก็ทำข้าวสารเป็นข้าวสุกไปแล้ว จะแก้ไขอันใดได้อีกเล่า ไม่สู้เราสองคนตายายคอยเลี้ยงหลานหรอกรึ “ท่านพี่ ต่อไปอินเหยาต้องโตขึ้นเราก็แก่ไปเรื่อย ๆ จะคอยดูแลนางได้สักกี่ปีกัน” ไป๋เฟิ่นโยว่เอาน้ำเย็นเข้าลูบ นางสั่งให้คนจัดการท่านแม่ทัพโดยเอาไปมัดไว้ค่ายทหารนอกเมือง และเหล่าทหารของท่านแม่ทัพรู้ดีว่า เหนือแม่ทัพฟู่คือฮูหยินฟู่จึงไม่มีใครกล้าขัดคำสั่ง เดิมตั้งใจจะให้อยู่นอกเมืองสักสามวัน แต่ดันกลับมาก่อนเพราะความร้ายกาจของเขาทีเดียว ทั้งเฉินไหลก็มองนางมาอย่างตัดพ้อ เรียกได้ว่าเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย “ข้าก็ไม่ยอม พวกเรายืนข้างบิดา” อินจื้อกับอินจ้านขอทรยศความรักของมารดาสักวัน เอาพี่ใหญ