บททั้งหมดของ ย้อนอดีตมาพลิกชะตามารดาตัวประกอบ: บทที่ 51 - บทที่ 60

“คุณหนูใหญ่ องค์หญิงสามมายืนขวางเอาไว้ขอรับ” องค์หญิงซานลู่อีกแล้วเหรอ ฟู่อินเหยากลอกตา เพราะเวลานี้องค์หญิงซานลู่น่าจะอยู่ในงานสิถึงจะถูก แต่เหตุใดถึงตามพวกนางออกมากันล่ะ ฟู่อินเหยาไม่คิดนาน เพราะน้องสาวของตนนั้นมึนเมาเกินไปแล้ว ควรจะพากลับไปนอนพักเสียที หากองค์หญิงมีเรื่องที่ต้องพูดคุยคงต้องวันหลังแล้วกระมัง เมื่อลงรถม้าได้ นางจึงเข้าไปเผชิญหน้ากับองค์หญิงจากนั้นจึงถามธุระที่มาขวางทางนางในวันนี้ “องค์หญิงสาม ไม่ทราบมีเรื่องอันใดหรือเพคะ” “อินเหยา เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าวันนี้องค์รัชทายาทแคว้นฉินมองเจ้ามิวางตา” ซานลู่เป็นคนตรงไปตรงมา วันนี้นางก็หมายตาบุรุษผู้นี้เช่นกัน นางกดยิ้มมุมปาก ที่แท้ก็นึกว่าเรื่องอันใด เรื่องบุรุษที่องค์หญิงหมายตานี่เอง “องค์หญิงคงเข้าใจผิดกระมังเพคะ ข้าเป็นเพียงลูกสาวแม่ทัพต่ำต้อย จะอาจเอื้อมไขว่คว้าบุรุษสูงศักดิ์เช่นนั้นได้อย่างไร” “แต่เสด็จพ่อยื่นบุรุษให้เจ้าเลือกถึงสามคน!” องค์หญิงสามกล่าวอย่างไม่พอใจ นางที่อายุมากกว่าอินเหยาเสด็จพ่อมิเคยส่งเสริม แต่กับลูกสาวแม่ทัพเยินยอออกหน้าออกตา แม้หลายปีท

ฟู่อินเหยาจากที่ตอนแรกเกร็งตัวแข็ง แต่เมื่อเวลาผ่านไปข้างนอกยังเดินกันวุ่นวาย นางเมื่อยจนต้องผ่อนคลาย จากนั้นกระแสลมอ่อน ๆ ที่พัดเข้ามาทางหน้าต่างที่ปิดไม่สนิท ทำให้ร่างกายที่เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันและอีกครึ่งคืนเริ่มปรือตาลงแล้วก็หลับไปโดยไม่รู้ตัว ฉินอันจวินคลายอ้อมกอดออก เห็นนางนิ่งสนิทไปจึงก้มหน้าไปใกล้ ๆ และเข้าใกล้จนปลายจมูกกั้นก็ได้ยินเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอ มุมปากยกยิ้มละมุน มองดวงหน้าที่เป็นเงาในความมืด จนความรู้สึกวาบหวามแล่นผ่านหัวใจ ริมฝีปากหนานุ่มทว่าแห้งผากจรดทาบเบา ๆ ที่ริมฝีปากบางได้รูปสวย แต่ทว่าเขากดแช่อยู่เนิ่นนานจนอยากจะทำให้มากกว่านี้ขึ้นอีก สุดท้ายก็ถอนออกอย่างแสนเสียดายก่อนจะจัดท่าทางของนางให้นอนอย่างสบายและห่มผ้าให้ จากนั้นเร้นกายออกจากห้องพักของนางไปยังห้องพักของตนในส่วนด้านหน้า แม้ฝ่าบาทจะให้จัดแยกชายหญิงแต่อย่างไรก็ไม่เกินความสามารถของเขา ที่จะหาโอกาสมาใกล้ชิดนาง เช้ารุ่งขึ้นฉินอันจวินตื่นขึ้นด้วยดวงหน้าเบิกบาน ในใจราวกับกำลังเกิดเสียงพิณขึ้นอย่างร่าเริง ผิดกับสหายรักที่นอนห้องติดกันแต่ใบหน้าบิดมุ่นบ่งบอกว่าไม่พอใจอย่างถึงที

เมื่อสั่งการพ่อบ้านหวังแล้ว นางก็เรียกน้องสาวมาทันที “หลิงหยวนมาหาพี่ใหญ่ทางนี้ มีอันใดจะขอให้เจ้าช่วยสักเล็กน้อย” หลิงหยวนที่กำลังนั่งคุยกับเหล่าสหายวัยเดียวกันขมวดคิ้วแปลกใจกับท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ ของพี่ใหญ่ แต่นางก็เลือกจะไปคุยกับพี่ใหญ่ให้รู้เรื่องก่อน เมื่อเดินเลี่ยงไปด้านหลังในสวน เห็นพี่ใหญ่ยืนรอด้วยสีหน้าร้อนใจจึงรีบเดินเข้าไปหาทันที “พี่ใหญ่ท่านมีปัญหาใช่หรือไม่” หลิงหยวนเห็นท่าทางกระวนกระวายใจของพี่สาวจึงถามขึ้น “เจ้าช่วยพี่สาวหน่อยได้หรือไม่” “อันใดเจ้าคะ” “จับคู่!” ตอนแรกก็ทำสีหน้าไม่ค่อยเข้าใจ แต่เมื่อพี่ใหญ่ค่อย ๆ เล่าเรื่อง คนฉลาดอย่างหลิงหยวนก็รับรู้ทันทีว่าควรจัดการเช่นไร “ไม่ต้องห่วงพี่ใหญ่ข้าจัดการเอง” หลิงหยวนรีบไปจัดการให้พี่ใหญ่สบายใจทันที และเพียงคำพูดของตัวเองไม่พอ นางยังต้องเรียกอินจื้อมาร่วมแผนการครั้งนี้ด้วย “พี่สาม...ท่าน...นี่ท่านกำลังวางแผนใส่รุ่ยอ๋องหรือขอรับ” หลิงหยวนมองซ้ายขวาแล้วก็ต้องเอามืออุดปากน้องชาย ปากสว่างของตนเอง “เจ้าเงียบเถอะน่า ทำตามที่ข

หลังจากเล่นสนุกที่วันหยุคโหลวแล้ว ทั้งสี่สตรีงามอันดับหนึ่งของเมืองหลวงก็ได้เวลากลับเรือนเสียที และรถม้าของจวนสกุลฟู่ก็มาส่งองค์หญิงสามถึงหน้าประตูวังก็เป็นเวลาโพล้เพล้เสียแล้ว “ท่านจะไม่โดนดุแน่หรือองค์หญิง” อินเหยารับรู้ว่าการจะเข้าออกวังต้องมีเวลาเข้าออกชัดเจน องค์หญิงสามตอนมางานเลี้ยงก็มากับพี่ชายของนางที่เป็นองค์ชายรอง แต่ตอนกลับไม่มีใครที่หนุนหลังได้ อาจจะโดนทำโทษ นางเคยได้ยินว่าในวังเข้มงวดเรื่องเวลาเข้าออกมาก สตรีใดที่เข้ามาอยู่หากฝ่าบาททรงโปรดก็เหมือนนกน้อยในกรงทอง หากไม่ทรงโปรดหรือเป็นนางกำนัลทั่วไปก็ไม่ต่างอะไรกับการอยู่ในนรก เพราะนอกจากจะต้องเอาอกเอาใจคนที่อยู่ก่อนแล้ว ยังต้องอยู่รอดโดยไม่โดนคนใส่ร้ายอีกด้วย นี่แหละที่นางหลีกเลี่ยงราชวงศ์ ไม่อยากเปิดศึกวังหลัง การรับมือกับสตรีที่แย่งแท่งหยกเพียงอันเดียวเป็นอะไรที่น่าปวดหัวกว่าการหาเงินมากนัก “ต่อไปข้าไปเที่ยวเล่นกับเจ้าอีกได้หรือไม่” เพราะวันนี้นางได้รับไมตรีที่ไม่ต้องเสแสร้ง ซานลู่จึงชอบและอยากคบหากับสกุลฟู่เป็นสหาย “แล้วจะไม่มีใครล้อท่านรึ มาสมาคมกับแม่ค้าปากตลาดเช่นคนสกุลฟู่”

ฟู่อินเหยาไม่คิดว่าบุรุษพวกนี้ติดตามนางไปถึงวัดหยุคโหลว หากรู้ล่ะก็ นางไม่มีวันยอมให้เขาทำลายวาสนารักที่นางเป็นคนผูกให้แน่นอน “แต่มิเป็นอันใด แค่คนหนึ่งที่ไม่ต้องเกี่ยวกับข้าพี่น้องก็พอ ส่วนท่านทำลายก็ทำลายเถิด ข้าไม่ใส่ใจ” สายตานางเมินเฉยไม่นึกเกรงกลัวสิ่งใด สองมือยกผลักหน้าอกของเขาให้ออกไป แต่กลับสัมผัสเข้ากับความเปียกชื้นเล็ก ๆ ก่อนจะได้ยินเสียงร้อง ซี้ด!!! นางยกมือขึ้นดมกลิ่นว่านี่คือน้ำอะไร แต่แล้วกลิ่นสนิมเลือดก็ตีขึ้นจมูกนางแบบเต็ม ๆ “นี่องค์รัชทายาท ท่านไม่รู้จักรักษาแผลให้หายหรือไง” พูดแล้วนางก็จุดตะเกียงให้มีความสว่างจากนั้นก็เห็นว่าบนหน้าอกของเขาเลือดกำลังแดงฉาน คล้ายกับแผลที่ยังสดใหม่คาดว่าแผลเดิมของเขาปริแตก “นั่งลง” เสียงขึงขังสั่ง ทำเอาคนที่กำลังจะขู่นางเพื่อตักตวงความหวานเล็ก ๆ สับสน แต่ก็ไปนั่งบนเตียงนางแต่โดยดี “ยาเล่า...พกมาหรือไม่” ท่าทางเท้าเอวยืนสั่งราวกับไม่ได้กลัวบุรุษเช่นเขานี้ ทำเอาฉินอันจวินประหลาดใจ นางเหมือนไม่ใช่สตรีในแคว้นหลิน ท่าทางดูชอบกลนัก “อ่ะ...เอาไป” เขาหยิบยาที่ซ่อนในแขนเสื้อจากนั้นก็