บททั้งหมดของ ย้อนอดีตมาพลิกชะตามารดาตัวประกอบ: บทที่ 41 - บทที่ 50

ในห้องนอนในเรือนของฟู่อินเหยามีน้องสาวของนางนั่งอยู่ใกล้ ๆ รอให้สาวใช้ช่วยผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าให้พี่ใหญ่ ใบหน้าของนางง้ำงอเล็กน้อย ที่พี่ใหญ่เกือบเอาชีวิตไปทิ้ง “พี่ใหญ่เหตุใดต้องช่วยองค์หญิงสามใจร้ายนั่นด้วย”ฟู่หลิงหยวนไม่ชอบนางสักนิด เป็นถึงราชวงศ์แต่รังแกคนอื่น “หากไม่ช่วยจะเปิดโปงนางได้รึ ใครจะเชื่อถือพวกเรากัน” ฟู่อินเหยาคิดว่าครั้งนี้ไม่เสียหายอะไร ทั้งยังเรียกคนทั้งงานมาดูความร้ายกาจของนางร้ายคนต่อไป ที่ต้องการมาแย่งพระเอกอย่างเหลียงจื่อเพ่ย ซึ่งย่อมเป็นผลดีต่อตัวนางและหลิงหยวน แผนการส่งต่อบทนางร้ายและนางเอกเริ่มต้นขึ้นแล้ว “เห็นอยู่นางเสแสร้ง” ฟู่อินเหยาคิดแล้วว่า นางเอกคนเก่าอย่างหลิงหยวนไม่มากเล่ห์เหมือนนางเลยสักนิด สู้เจ้าสองแสบนั่นไม่ได้ ได้นางไปเต็ม ๆ “คนอื่นมิได้เห็น วันนี้เราต้องการเพียงให้นางเห็นว่าเราเป็นศัตรู แต่นางกลับทำเรื่องใหญ่โตขั้นผลักคนตกน้ำ เจ้าคิดว่าพวกเรายังจะหนีความผิดได้หรือ หากนางเป็นอันใดไป ขึ้นชื่อว่าเป็นองค์หญิงที่กำเนิดแต่พระสนมเสียนเฟยที่ทรงโปรด ย่อมนำพาหายนะมาสู่จวนตระกูลฟู่แล้ว” ฟู่อินเหยาพยายาม

ฟู่อินเหยานอนซมด้วยพิษไข้อยู่สองวัน เพราะบ่ายเบี่ยงกินยา ทำให้ท่านหมอหลวงเหอต้องกลับมาตรวจอีกครั้ง ใบหน้านางแดงก่ำด้วยพิษไข้ แต่ก็ยังแค้นใจองค์หญิงสาม นางร้ายที่เพิ่งฝึกหัดกล้ามาทำน้องชายสุดที่รัก แค่ก แค่ก แค่ก! นางไอเพราะคออักเสบ โดยที่มีปี้ถังนั่งอยู่ใกล้ ๆ “คุณหนูถ้าท่านจะดื้อขนาดนี้ข้าจะไม่สนใจท่านแล้วนะ” ฟู่อินเหยาค้อนตากลับ เพราะไม่ชอบใจที่โดนบ่นจากสหายสนิท อีกอย่างนางให้ปี้ถังไปสืบเรื่ององค์หญิงสามให้ไม่รู้ว่าถึงไหนแล้ว “เรื่ององค์หญิงซานลู่เจ้าสืบได้หรือยัง” “นางชอบความสำราญ ดื่มเหล้า เล่นพนัน แต่ใช้ชื่อนางกำนัลออกหน้า ราชวงศ์ไม่มีใครรู้” ปี้ถังพูดตามข้อมูลที่ตนหามาได้ ตอนนี้ร้านกระเพาะปลาของพวกนางเจริญรุ่งเรืองมาก หากมีศัตรูย่อมต้องระแวดระวังให้ดี ถ้าคนกินอาหารที่ร้านแล้วเกิดเป็นอะไรไปจะเลี่ยงความผิดได้ยาก “ดี...ข้าจะเปิดโปงนาง” “อย่าเพิ่งดีกว่า เดี๋ยวพวกเราจะเดือดร้อน” ปี้ถังไม่อยากเกี่ยวข้องกับราชวงศ์สักนิด รู้สึกว่าควรหลีกให้ห่างจากอำนาจพวกนี้ “ใครว่าข้าจะเป็นคนเปิดโปงด้วยตัวเองล่ะ ก็แค่ใช้ม

ท่านหญิงชิงหนิงยืนอมยิ้มมุมปาก นางไม่คิดว่าตระกูลฟู่จะเล่นแง่กับองค์หญิงสามเช่นนี้ นับว่าได้เปิดหูเปิดตาแล้ว นางจึงยิ้มส่งไมตรีซ่อนมีดไปให้กับฟู่อินเหยา แต่ทว่าฟู่อินเหยาไม่ไว้ใจผู้ใดทั้งนั้น นางนอกจากไม่ยิ้มตอบกลับยังถือดีอีกด้วย “พวกเราไปกลับ ปี้ถังสหายข้ารอนานแล้ว” ฟู่อินเหยาเดินไปโดยมีเหล่าน้อย ๆ ที่เดินตามหลังอีกสามคน แต่ทว่าที่คนอื่นไม่รู้คือแม่ทัพฟู่สั่งให้ยอดฝีมือตามติดเหล่าลูก ๆ อยู่ก่อนแล้วและมากด้วยฝีมือ หากผู้ใดลงมือกับเหล่าเด็ก ๆ ก็ไม่อาจผ่านไปได้ ขณะที่เหล่าตระกูลฟู่เดินมุ่งหน้ากลับ ก็มีมีดบินเล่มหนึ่งพุ่งตรงมายังหน้าอินเหยานางผงะครู่หนึ่งก่อนจะมีก้อนหินซัดเข้าหาเพื่อเบี่ยงทิศทางของมีดเล่มนั้น ฉึก! อินเหยาหันขวับไปยังคนเบื้องหลัง แต่ละคนทำหน้าเหมือนไม่ใช่ต้นเหตุของมีดเล่มนี้ ทำให้อินเหยาแปลกใจ “พี่เฉินไหลข้ารู้ว่าท่านตามพวกข้าอยู่ ตามจับตัวมาให้ได้” อินเหยารู้เช่นกันว่าไม่ได้เดินอยู่ลำพัง แต่พี่เฉินไหลไม่เคยปากโป้งเท่านั้น ต่อให้นางก่อเรื่องหากไม่ใช่เรื่องใหญ่บิดาจะไม่ลงมายุ่ง เพราะเกรงใจนาง “ข้าไปส่งพวกเจ้าเอง” เหลียงจื่อเพ่ย

ตระกูลเหลียงเกี่ยวข้องกับราชวงศ์แคว้นฉิน เพราะว่าน้องสาวของหงอิงเพ่ยได้แต่งงานกับฮ่องเต้แคว้นฉิน ดังนั้นเพื่อให้องค์รัชทายาทของแคว้นฉินมีสหายร่วมศึกษา จึงส่งบุตรชายเพียงคนเดียวไปศึกษาต่อที่แคว้นฉิน เพราะว่าหากรับราชการที่แคว้นหลินก็คงได้ตำแหน่งที่ดีไม่น้อย และหากไร้วาสนาแคว้นหลินก็ยังมีแคว้นฉิน ที่เป็นอู่ข้าวอู่น้ำที่สองให้ตระกูลเหลียง นับว่าความคิดอ่านของฮูหยินเหลียงและเสนาบดีเหลียงคิดการณ์ได้รอบคอบ ทั้งยังเหยียบเรือสองแคมโดยที่ไม่ทำให้คนในราชสำนักระแวงสงสัย ด้วยเพราะสองแคว้นเป็นพันธมิตรกันเสมอมา และตระกูลเหลียงเหมือนญาติสนิทกับราชวงศ์แคว้นฉินอีกด้วย ตกดึก คนในจวนตระกูลเหลียงหลับสนิทกันหมดแล้ว แต่มีหนึ่งคนที่ยังรอเวลาทุกคนหลับ และปลอมตัวด้วยชุดดำออกไป แต่เมื่อมาถึงจวนตระกูลฟู่ เขากลับลอบเข้าไม่ได้ ทั้งมียอดฝีมือซ่อนอยู่ตามมุมต่าง ๆ จึงทำได้เพียงปีนอยู่บนต้นไม้มองดูจวนของตระกูลฟู่ที่จุดคบเพลิงจนสว่างเหมือนตอนกลางวัน ภายในห้องหนังสือของแม่ทัพฟู่ ทั้งฮูหยิน และบุตรสาวคนโตรวมถึงปี้ถังและเฉินไหลนั่งหารืออยู่ร่วมกัน “เจ้ามั่นใจใช่หรือไม่ว่าเป็น

ฟู่อินเหยานั่งเอามือเท้าคางแล้วมองหน้าสหายอย่างปี้ถังที่ไม่ยอมบอกเรื่องราวของนางให้รับรู้ เพียงแค่บอกว่ารู้เท่าที่ควรรู้ก็พอ “มองอะไรเจ้าคะคุณหนูใหญ่” ปี้ถังมีเวรตรวจบัญชีร้านค้าสลับกับคุณหนู วันนี้เป็นหน้าที่นางแต่ก็ได้รับสายตากดดันจากคุณหนูใหญ่ส่งมา “จากนี้จะเป็นยังไงต่อ เจ้ารู้หรือไม่” ปี้ถังดีดลูกคิดลูกสุดท้ายเสร็จจากนั้นก็เงยหน้าขึ้นตอบข้อสงสัย “คุณหนูก็อยู่สบายใจไปอีกห้าปี” แต่เป็นคำตอบที่อินเหยาไม่อยากได้ นางคิดว่าต้องรู้มากกว่านี้ เพราะเส้นเรื่องเปลี่ยนมีผู้คนเข้ามาเกี่ยวข้องมากขึ้น แม้ว่าจะจัดการตระกูลฮันจนเงียบสงบไปแล้ว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่านางจะอยู่รอดปลอดภัย เพราะนางยังต้องผ่านช่วงเวลาเลือกคู่อีก “เจ้าขยายความหน่อยได้หรือไม่ ไม่ใช่ว่าเขาส่งให้เจ้ามาช่วยข้าหรอกรึ” อินเหยากำลังสงสัยข้อนี้ “ช่วยที่ไหนเจ้าคะ ข้าก็ยังต้องเผชิญเคราะห์กรรมในส่วนของข้า” ปี้ถังยังไม่เฉลยเรื่องของตน เพราะนั้นเป็นเรื่องที่เกิดต่อจากนี้ต่างหาก ชีวิตที่เป็นกุญแจของนางยังไม่ถูกเปิดเผย ปล่อยให้คุณหนูใหญ่ใช้ชีวิตต่อไป จะได้ไม่ตระหนกจ