All Chapters of ย้อนอดีตมาพลิกชะตามารดาตัวประกอบ: Chapter 1 - Chapter 10

แนะนำเรื่อง บ้านที่เต็มไปด้วยความสงบสุขจบลง เมื่อแม่เลี้ยงของชิดตะวันได้พาโจรเข้ามาปล้นในบ้านของเธอ ‘ฟังไม่ผิดแม่เลี้ยงของเธอวางแผนปล้นบ้าน’ และคนที่เข้ามาปล้นไม่ใช่ใครอื่นไกล เนื่องจากเธอได้รับมรดกทุกบาททุกสตางค์จากพ่อที่เพิ่งตายด้วยโรคหัวใจ และเธอยังสงสัยการตายที่รวดเร็วจนเกินไปของพ่อจนนำยาที่คาดว่าจะมีปัญหาไปให้คนรักอย่างหมอก้องตรวจหาสารผิดปกติ ใครจะไปคาด! คนที่เธอไว้ใจอย่างหมอก้องจะหักหลังเธอไม่พอ ยังเล่นชู้กับแม่เลี้ยงของเธอตอนที่พ่อของเธอยังไม่ตาย เท่านี้การได้รับรู้เรื่องราวคาว ๆ ของแฟนหนุ่มหมอที่โลภอยากได้เงินไปสร้างโรงพยาบาล กับแม่เลี้ยงตัวร้ายที่ทำตัวแสนดี แต่ที่จริงทั้งคู่ไม่ต่างจากมิจฉาชีพ แต่ขณะที่กำลังต่อสู้กับคนร้าย ‘อย่างแฟนของเธอ’ เขากลับชักปืนมายิงเธอที่ท้องอย่างเลือดเย็น ‘จบสิ้นแล้วเหรอ?!’ เธอถามตัวเองขณะยังเหลือสติอันน้อยนิดในบ้านมูลค่ากว่าสามร้อยล้านที่เป็นสมบัติของตัวเอง โดนหักหลังจากคนรัก ทั้งแม่เลี้ยงที่เคยแสนดีกลับร้ายเกินจินตนาการได้ และเธอต้องตายอย่างอนาถ ‘เกิดใหม่ ขอเธออย่าได้ม

การเดินจากหลังตระกูลฟู่มาถึงเรือนด้านหน้าที่เป็นเรือนฮูหยินใหญ่ไม่ใช่เรื่องง่าย ยิ่งท่านแม่มีแต่รอยแผลจนเต็มตัวไปหมดเช่นนี้นางยิ่งอดสงสารชะตาชีวิตของท่านแม่ไม่ได้ เมื่อฮูหยินใหญ่ของจวนถึงเรือน เหล่าสาวใช้บ่าวชายหญิงก็รีบออกไปกันจนหมดจนนางแปลกใจ แต่ทว่าศีรษะของนางก็คล้ายได้รับการกระทบกระเทือนมากเหลือเกินจนต้องฟุบลงกับเตียงท่านแม่ พร้อมกับเสียงที่สั่งปี้ถัง “ปี้ถังไปตามท่านหมอมาเถิดข้าก็เริ่มไม่ไหวแล้ว” นางใช้แรงที่เหลือไปมากเกินไป ยามนี้ดวงตาเริ่มพร่ามัว จึงทรุดนอนด้านข้างท่านแม่ โดยที่นางได้ยินเสียงสะอื้นของท่านแม่ดังอยู่ชิดใบหู “ฮึก...ลูกแม่ แม่ขอโทษเจ้าที่ปกป้องเจ้าไม่ได้” ไป๋เฟิ่นโยว่หลั่งน้ำตา ทั้งที่นอนคว่ำอยู่เนื่องจากที่หลังนั้นยามนี้แตะต้องไม่ได้ และคาดว่าท่านแม่สามีคงจะหาทางกลั่นแกล้งนางต่อ เพราะเหล่าสาวใช้ไม่เหลือในจวนเลยสักคนเดียว “ท่านแม่อย่าร้องไปเลย ที่จริงไม่ใช่ความผิดของท่าน เพียงแค่ท่านย่าอยากให้ท่านอาละวาดเพื่อหาทางลงโทษท่านเท่านั้น ที่จริงเรื่องนี้ต้องโทษอนุฮัน” เสียงเรียบเรื่อยกล่าวอย่างแผ่วเบา นางกำลังเวียนหัวจนไม่อาจจะลุกขึ้นมา

กลางดึกในครัวของเรือนฮูหยินใหญ่ เสียงรื้อข้าวของจากเด็กน้อยวัยห้าหนาวสองคนเพื่อค้นหาวัตถุดิบทำกระเพาะปลาตบตาคนของท่านย่า แต่เมื่อตรวจดูแล้วกระเพาะปลาไม่มี แต่ว่ามีหนังหมูตากแผ่นเหมือนแคปหมูแผ่นใหญ่ที่ลักษณ์คล้ายกันพลันในใจก็กระหยิ่มยิ้มย่อง ‘ข้าไม่ต้องเป็นขโมยแล้ว’ เดิมหากว่าไม่มีของนางกับปี้ถังจะไปขโมยมาจากครัวใหญ่ในจวน แต่นึกไม่ถึงว่าจะมีของใช้ทดแทนกันได้ "เห็ดหอม หน่อไม้เส้นดอง เนื้อไก่แป้งมัน" นางเรียงของที่จำเป็นต้องใช้ออกมา ส่วนเครื่องปรุงนับว่าครัวเล็ก ๆ แห่งนี้มีพร้อมสรรพ “เจ้าไปจุดไฟ ข้าจะเตรียมเนื้อไก่ต้มน้ำซุป” ฟู่อินเหยาเมื่อต้องตบตาย่อมต้องมีอาหารที่คล้ายกัน ไม่นานไฟในครัวก็ถูกจุด แล้วน้ำซุปไก่ก็ถูกต้มจากนั้นนางก็มาต้มหนังหมูแผ่นที่ทอดกรอบขึ้นฟูให้นิ่มเหมือนกระเพาะปลา จากนั้นก็พักไว้ รอจนน้ำเดือดนางก็ใส่เครื่องปรุงต่าง ๆ เอาไว้จากนั้นเมื่อได้รสชาตินางจึงยกไว้ก่อนพรุ่งนี้ตอนอุ่นจะใส่แป้งมันลงไป หากใส่ตั้งแต่คืนนี้จะจับเป็นก้อนดูไม่น่ากินและอาจจะถูกจับได้ นางกับปี้ถังกลับเข้าห้องไปนอน จากนั้นก็รอเพียงรุ่งเช้ามาถึง ปี้ถัง

ฟู่ลีหยวนเมื่อภรรยาต้องการนอนพัก เขาจึงเดินเข้ามาในครัวที่มีเสียงเด็กสองคนที่เขาไม่ได้พบมานาน ตอนที่ไป๋เฟิ่นโยว่รับเด็กน้อยปี้ถังมาเลี้ยงเพื่อให้เป็นเพื่อนเล่นกับลูกสาว เดิมเขากลัวว่านางจะเหนื่อยเกินไป แต่เมื่อเห็นเด็กทั้งสองเติบโตมาเช่นนี้ก็นึกชื่นชมนาง ที่เลี้ยงลูกและสาวใช้เด็กน้อยได้ดีเหลือเกิน “ไม่ไปกินเรือนอนุฮันหรือเจ้าคะ” ขอให้ได้ประชด “ใครจะอยากไปกินที่อื่นเล่า” โกหกหน้าตาย! ฟู่อินเหยาหรือจะหวงของกิน นางเพียงไม่พอใจท่านพ่อเท่านั้น จึงเดินไปตักกระเพาะปลาใส่ด้วยพร้อมหยิบตะเกียบให้ท่านพ่อหนึ่งคู่ให้กินข้างนาง ฟู่ลีหยวนเป็นสีหน้าลูกสาวบูดบึ้งก็นึกเอ็นดู คงงอนบิดาเช่นเขาที่ไม่เคยเหลียวแลสินะ หลายปีมานี้เขารบทัพจับศึกอยู่ชายแดน ไม่ได้กลับจวนไม่แปลกที่ลูกสาวจะน้อยใจ แต่เมื่อเขาคีบอาหารที่ได้ยินว่าลูกสาวในวัยห้าหนาวเป็นผู้ปรุงเองกับมือเข้าปาก ก็รู้สึกเหมือนกำลังกินของอร่อยที่สุดในรอบสามปีก็ว่าได้ “นะ...นี่มัน” “กระเพาะปลาเก๊” ฟู่อินเหยาตอบไปอย่างนั้น ไม่คิดว่าบิดาของนางจะชื่นชอบอะไร ก็แค่อาหารธรรมดาพื้น ๆ

เช้าวันรุ่งขึ้นฟู่ลีหยวนตื่นแต่เช้าตรู่ เดินออกไปเงียบ ๆ ไม่ปลุกทุกคนเขาอุ้มฟู่หลิงหยวนลูกสาวคนรองส่งให้กับเฉินไหลให้ไปส่งที่เรือนของอนุฮัน จากนั้นตนก็เตรียมตัวเข้าวังแต่เช้าโดยไม่อยู่รอกินข้าวเช้า เพราะอยากจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย รถม้าของจวนแม่ทัพมาจอดรอตั้งแต่เช้ามืดที่หน้าจวน หลังจากผู้เป็นใหญ่ที่สุดในจวนเดินมา คนบังคับม้ายกบันไดรองเหยียบขึ้นไปด้านบนให้กับท่านแม่ทัพ จากนั้นก็เป็นเฉินไหลที่ขึ้นตามมานั่งในรถม้ากับท่านแม่ทัพด้วย เฉินไหลเป็นคนสนิทที่ติดตามกันมาตั้งแต่เขายังไม่มียศศักดิ์เป็นแม่ทัพพิทักษ์แผ่นดินทั้งรู้ใจฟู่ลีหยวนมากที่สุด บัดนี้เขาก็อายุได้ 18 ปีแล้วหากเป็นบุรุษที่มีครอบครัวบิดายังอยู่คงคิดหาสตรีดี ๆ สักคนแต่งให้เขาสร้างครอบครัว แต่เฉินไหลเป็นเด็กกำพร้าจากศึกสงคราม บิดามารดาตายในสงคราม เพราะเป็นชาวบ้านชายแดน เด็กน้อยใบหน้าเปื้อนด้วยโคลนและเขม่าดินปืนจนดำเป็นปื้อนั่งร้องไห้กอดศพบิดาและมารดา ทำให้ฟู่ลีหยวนรับมาอยู่ด้วย ให้เขากินดีอยู่ดีและติดตามมาตลอด เฉินไหลจึงทราบซึ้งในพระคุณนี้และจงรักภักดีเสมอมา เขาจึงถามความคิดเห็นเฉินไหลเกี่ยวกับสิ่งท