Semua Bab อ๋องทมิฬ (ภาคต่อของพยัคฆ์สาวจ้าวดวงใจ): Bab 21 - Bab 30

จังหวะนั้นถังไห่เฉิงพลันรู้สึกได้ว่าสติสัมปชัญญะที่มีคล้ายพร่าเลือนไปชั่วขณะชายหนุ่มมองอะไรไม่เห็นทั้งสิ้น นอกจากลำแสงสีขาวพร่างพราวเต็มสองตา คนร้ายชุดดำทั้งหลายยังอันตรธานหายไป ไม่สามารถมองเห็นพวกมันสักคนรู้สึกตัวอีกทีทั้งเขาและร่างนุ่มในอ้อมกอดกำลังลอยเคว้งไม่ทราบทิศทางรอบด้านเป็นยอดไม้ของผืนป่ามิใช่ห้องอาบน้ำ เบื้องล่างคืออากาศอันว่างเปล่าถัดจากปลายเท้าคือหน้าผายอดน้ำตก“...!?”ท่ามกลางหุบเขาภายใต้ราตรีเยียบเย็นพลันบังเกิดเสียงน้ำไหลเชี่ยวผสานเสียงสองร่างปะทะม่านน้ำดังตูม เบื้องล่างมวลธารา ถังไห่เฉิงกับลี่เซียนจมดิ่งไปคนละทิศละทาง ร่างใหญ่กับร่างเล็กต่างถูกกระแสน้ำพัดพากลืนหายรุ่ยอ๋องดึงสติกลับคืนได้รวดเร็ว ยามนี้ร่างกายกลับมาขยับเขยื้อนได้เป็นปกติแล้วชายหนุ่มกลั้นหายใจดำน้ำก่อนจะแหวกว่ายส่งตัวเองขึ้นมาเบื้องบนผิวน้ำ สายตาคมเข้มมองหาอีกคนอย่างรวดเร็วเมื่อยังไม่เห็นนางโผล่ขึ้นมาเหนือน้ำจึงดำลงไปใหม่ สอดส่ายสายตาผ่านม่านน้ำสลัวรางครู่ใหญ่ กระทั่งเห็นเงานางรำไรไกลออกไป เนตรมังกรคมกล้าของจอมทัพทมิฬที่ต้องทำศึกสิบสองชั่วยาม มิครั่นคร้ามแม้รัตติกาลย่อมไม่เคยมีปัญหากับความมืดเช

สตรีผู้กำลังตกอยู่ในห้วงนิทราเหมือนเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ น่าทะนุถนอมมากถังไห่เฉิงค่อยๆ จับพลิกร่างนุ่มมาอุ้มเอาไว้ในอ้อมแขน ก่อนพาลี่เซียนทะยานกายไปทางเรือนพักอีกฝั่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเรือนพักส่วนตัวที่เกิดเรื่องก่อนหน้าเรือนแห่งนี้เป็นเรือนบัญชาการ ถังไห่เฉิงกระโจนตัวลงมาทางหน้าเรือน จงใจเปิดเผยตัวให้ทหารยามเห็นเพื่อเป็นสัญญาณว่าตัวเขาปลอดภัย ให้คนมารายงานเรื่องมือสังหารที่เรือนบัญชาการได้ตลอดเวลาเรือนนี้มีห้องพักขนาดย่อมติดกับห้องสั่งงานขนาดใหญ่ ชายหนุ่มกระชับอ้อมแขนอุ้มคนงามเข้าไปในห้องนั้นแม้ทุกคนจะเคยเห็นรุ่ยอ๋องสวมหน้ากากเงินตลอดเวลา กระนั้นพวกเขาย่อมจดจำใบหน้าคมคายที่โผล่พ้นหน้ากากสีดำครึ่งซีกได้แม่นยำ และทุกการกระทำของอ๋องหนุ่มยามนี้ล้วนตกอยู่ในสายตาของบรรดาทหารยามพวกเขาต่างเบิกตาโพลง สีหน้าเหลอหลาไปตาม ๆ กัน บางคนถึงกับขยี้ตาแรงๆ อย่างไม่อาจเชื่อ จังหวะนั้นยังได้ยินเสียงสั่งการอันดุดันเล็ดลอดออกมาจากห้องพักว่า‘ให้คนไปตามหมอหญิงมา’คำสั่งนั้นคล้ายล่องลอยไม่เข้าหูทหารยามเลยสักคนเพราะแต่ไหนแต่ไรมา รุ่ยอ๋องไม่เคยเปิดเผยโฉมหน้า ทั้งไม่เคยพาสตรีเข้าห้องนอน ที

ถังไห่เฉิงรินน้ำชาละเลียดชิม นั่งฟังด้วยท่าทางนิ่งสงบ เรียวนิ้วแกร่งคลึงถ้วยชาเบาๆ พลางนึกถึงครั้งหนึ่งยามเยาว์วัย ได้ท่องหล้า เคยได้เจอนักฆ่าที่แฝงตัวเป็นเพียงคนตัดฟืนในป่า เพื่อลอบสังหารเชื้อพระวงศ์นักฆ่าพวกนั้นพกมีดพร้าเอาไว้บนแผ่นหลังสองเล่ม ถือในมืออีกหนึ่งเล่ม ประหนึ่งแค่ต้องการตัดไม้ทำฟืน แต่แท้ที่จริงคือนักล่าตัดหัวคนและเพราะอากาศหนาว พวกมันจึงแต่งกายด้วยผ้าป่านเนื้อหนาทั้งหนักทั้งหยาบแต่กลับป้องกันอาวุธร้ายได้ฉกาจนักระหว่างครุ่นคิด อ๋องหนุ่มยังได้ยินเส้นเสียงของเว่ยฉีเอ่ยอีกว่า “จากการตรวจสอบพบว่าเป็นคนของเทียนเป่ยพ่ะย่ะค่ะ เป็นไปได้ว่าจักรพรรดิเทียนเป่ยทรงพิโรธเรื่องพ่ายศึกครานี้ จึงส่งคนมาตลบหลังพระองค์ช่วงที่กองกำลังของต้าถังยังไม่ทันฟื้นตัว”ถังไห่เฉิงได้ฟังพลันหรี่ตา “เทียนเป่ยหรือ?”เว่ยฉีรีบตอบ “พ่ะย่ะค่ะ”รุ่ยอ๋องยังคงคลึงถ้วยชาด้วยกิริยาสงบทั้งสุขุมเยือกเย็น เขาถามเนิบช้า “พวกมันตายหมดแล้วหรือยัง?”เว่ยฉีกล่าวต่อ “ยังพ่ะย่ะค่ะ เดิมทีพวกมันเพียงสิ้นสติสลบเหมือดอยู่ในห้องอาบน้ำของเรือนพักส่วนพระองค์ แต่เมื่อถูกคนของเราจับกุมเอาไว้อย่างแน่นหนาไร้หนทางหนี พวกมันต่

ลี่เซียนมิได้ถือสากับกิริยาอันแตกต่างนั่น นางยิ่งคลี่ยิ้มหวานละมุนงดงามจับตาแล้วถามเสียงใส“พวกท่านมีใครเห็นสิ่งของบางอย่างหรือไม่?”ทหารคนหนึ่งถามขึ้น “คือสิ่งใดหรือแม่นาง?”ลี่เซียนยกนิ้วเรียวขาวปานลำเทียนขึ้นกรีดอากาศเพื่อแจกแจงพลางนับจำนวน“คัมภีร์ครวญวสันต์ ภาพวาดอภิรมย์ ตำรารัญจวน ยังมีน้ำมันหอมเร้าอารมณ์ ตลับชาดสัมผัสรักตรึงใจ”อีกคราที่ทหารต้องเบิกตาโพลง หมอหญิงขมวดคิ้ววูบ ก่อนที่ทุกคนจะมีใบหน้าแดงเรื่อส่ายหัวแทบหลุดปฏิเสธแทบคลั่งสิ่งของเหล่านั้นต่อให้เคยผ่านตาหรือศึกษาจนแตกฉาน ย่อมไม่อาจตอบรับซึ่งหน้าแน่นอน“ไม่เลย ไม่เห็น ไม่มีๆ”ลี่เซียนเห็นทุกคนปฏิเสธอย่างสามัคคีก็ไม่เซ้าซี้เพียงรักษารอยยิ้มค้อมศีรษะขอบคุณแล้วเดินผ่านหน้าทุกคนไปด้วยท่าทางปกติเพื่อออกตามหาทุกสิ่งที่ว่าอย่างจริงจังด้วยตนเองทหารยามคนหนึ่งอายุสิบห้าปีนาม อี๋เป่า รู้สึกเป็นห่วงจึงเดินตาม “แม่นางมีสิ่งใดให้ข้าช่วยหรือไม่?”ลี่เซียนหันหน้าไปยิ้มให้ กำลังจะบอกขอบคุณในน้ำใจ ทว่าจังหวะนั้นพลันมีทหารสองคนท่าทางขึงขังสีหน้าถมึงทึงเดินมาจากทิศทางใดมิอาจทราบ ทั้งสองตวาดก้อง“เจ้าคือลี่เซียนรึ?”หนึ่งในสองคนก้าวเท้าฉับเ

เรือนพำนักพักฟื้นประจำค่ายทหารภายในห้องกว้างรอบด้านเต็มไปด้วยเตียงและตั่งสำหรับคนเจ็บ เก้าอี้ตัวใหญ่ทางทิศเหนือตรงตำแหน่งประธานของห้องมีร่างสง่าสูงศักดิ์นั่งจิบชาด้วยท่าทางนิ่งสงบ เบื้องหน้าบุรุษผู้นี้คือกลุ่มทหารยามที่เพิ่งฟื้นตัวจากอาการสลบไสล พวกเขายืนเรียงแถว ประสานมือก้มหน้า เก็บงำความหวาดหวั่นเอาไว้ด้วยสีหน้าราบเรียบ ตามวิสัยเหล่าทหารถังไห่เฉิงยังคงละเลียดชิมชาเนิบช้า กิริยาทั้งสุขุมและเยือกเย็นปานนั้น ทว่าเสียงรายงานจากทหารยามยิ่งทำเรียวคิ้วของอ๋องหนุ่มขมวดมุ่น ดวงหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยเริ่มเผยความเครียดขมึงขึ้นทีละน้อย“สตรีผู้นั้นเป็นจอมยั่วยวนชวนพิสมัย วาจากล่าวอ้างว่าต้องการปรนนิบัติท่านอ๋อง ทั้งๆ ที่พระองค์ไม่เคยเรียกหาสตรีใด แต่ในขณะที่กระหม่อมกำลังหลงกลเผลอไผล กระทั่งหลวมตัวยอมรับฟังถ้อยวาจานุ่มหวานละมุนละไมไม่กี่ประโยค ปลายนิ้วยังมิทันได้เชยคางมนด้วยซ้ำ นางก็ปล่อยปราณสังหารวิชามารสำนักใดมิอาจทราบ ทำทุกคนสิ้นสติทันทีพ่ะย่ะค่ะ”จบคำรายงานของหัวหน้าทหารยาม บรรยากาศภายในห้องพลันดำทะมึนอึมครึมมืดฟ้ามัวดินปานพายุฤดูร้อนตั้งเค้าพร้อมโหมกระหน่ำอย่างรุนแรงบ้าคลั่ง โดยที่คนพูดไ