Semua Bab อ๋องทมิฬ (ภาคต่อของพยัคฆ์สาวจ้าวดวงใจ): Bab 11 - Bab 20

ระหว่างคิดในใจเช่นนั้นยังมองสบตากับเย่เสียในคันฉ่อง พลางคลี่ยิ้มเฉิดฉันที่แสนจะจริงใจส่งให้เย่เสียคือผู้มีพระคุณ ช่วยเหลือลี่เซียนที่กำลังอ่อนแออย่างที่สุด เหตุเพราะเป็นวิญญาณหลุดลอย อาศัยพลังวัตรที่ฝึกตบะยามถูกขังให้สามารถผสานกายหยาบได้ทว่ายามที่กายหยาบเพิ่งผสานได้แค่ไม่นาน พลังปราณยังไม่เข้าที่ นางจึงสิ้นสตินอนสลบไสลอยู่ตรงชายป่า เสื้อผ้าที่ใส่ยังเป็นชุดเดียวกับเมื่อยามอายุแค่แปดปี เป็นชุดสีขาวไร้ลวดลาย คับแน่นไปหมดจนหายใจไม่ออก เผยเนินเนื้อได้อย่างน่าอาย มวยผมยังมัดเป็นก้อนกลมคล้ายซาลาเปาสองก้อนบนหัว ส่วนรองเท้าคู่เล็กน่ารักหลุดหายไปที่ใดมิอาจทราบสภาพเยี่ยงนั้น แม้เป็นเด็กไม่ประสา แต่ก็พอคิดออกว่าไม่น่าดูเลยแม้แต่นิดเดียวแม่นางน้อยกล่าวด้วยเส้นเสียงสดใส“บุญคุณย่อมทดแทน พี่เย่เสียไม่ต้องเกรงใจ”แต่อีกฝ่ายยังคงส่ายหน้า “โง่เขลาเบาปัญญาอย่างเจ้า หากเขาไม่พึงใจเจ้าขึ้นมา มิต้องเอาชีวิตไปทิ้งหรือ?”ลี่เซียนหัวเราะคิก “ข้าไม่ตายง่ายๆ หรอกเจ้าค่ะ”แน่งน้อยเอ่ยตามสัตย์ แม้ว่านางในยามนี้คือเหรินเซียน[1] แต่ประสบการณ์ชีวิตยังแค่เด็กแปดขวบที่เติบโตภายในหุบเขาศั

ร่างสูงใหญ่เปลือยเปล่ายืนอยู่หน้าอ่างน้ำ เผยเรือนกายกร้าวแกร่งทรงพลัง กล้ามเนื้อตึงแน่น ไหล่กว้าง แผ่นหลังตั้งตรง แลดูงามสง่าได้รูปสมบูรณ์แบบทุกส่วนตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าไม่มีส่วนใดไม่สง่างาม ทั่วกายที่กระทบแสงสีนวลของเพลิงเทียนอาบไล้ไปทั่วร่างหนา ยิ่งส่งให้เห็นถึงความหยิ่งทะนงตน เปี่ยมราศีเหนือหมู่มวลบนเรือนร่างคล้ายรูปสลักนี้ มีริ้วรอยแผลเป็นมากมาย บ่งบอกได้ถึงภาระหน้าที่และความรับผิดชอบซึ่งมีมาแต่ไหนแต่ไรนิ้วเรียวยาวปลดหน้ากากออกวางที่โต๊ะติดผนังด้านข้าง เผยใบหน้าหล่อเหลาเป็นเอกราวประติมากรรมชั้นยอดถังไห่เฉิงเป็นบุรุษที่รูปงามมาก โครงหน้าคิ้วตายิ่งไร้ที่ติ จนสตรีที่เคยเห็นเขายังต้องสะเทิ้นเขินอาย พวกนางต่างลุ่มหลงอย่างไม่อาจยั้งใจ ดึงสติที่หลุดลอยไปไกลให้กลับมาแทบไม่ทันหากเอ่ยถึงเหล่าสตรีที่ต้องการมีชีวิตที่ดี ยืนหยัดมั่นคงครอบครองฐานะมั่งคั่งพร้อมศักดิ์ฐานะสูงส่ง มีเกียรติยศสืบไป พวกนางมักจะใช้เครื่องมือเพื่อสิ่งเหล่านั้นด้วยรูปโฉมสะคราญ เสน่หานวลนาง ใช้สารพัดมารยา เพื่อยึดเหนี่ยวหัวใจบุรุษกระทั่งใช้วิธีเดียวกันนี้เป็นอาวุธสังหาร คร่าชีวิตชายชาญเพื่อเป้าหมายบางอย่าง หรือท

ความโหดเหี้ยมอำมหิตของบุรุษตรงหน้าจึงมิได้ทำให้หญิงสาวตระหนกหรือตกใจอันใด แต่ตรงกันข้าม นางเรียกพลังที่คล้ายถูกสูบให้กลับคืนก่อนอมยิ้มพริ้มเพราทักทายเสียงใส“ท่านผู้กล้า”เรียวคิ้วคมยิ่งขมวดพันกันแน่นกว่าเดิม เมื่อสตรีตรงหน้ามีปฏิกิริยาเช่นนั้น ถังไห่เฉิงให้รู้สึกประหลาดใจยากระงับหากแต่ชายหนุ่มมิใช่ว่าไม่เคยเจอสถานการณ์เยี่ยงนี้ ตลอดมานับแต่เกิด มีนักฆ่ามากมายจากต่างแคว้นหมายสังหารเขาพวกมันมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว มากไปด้วยแผนการ โดยเฉพาะมารยาสตรี แผนนารีพิฆาต นักฆ่าในคราบหญิงงาม ยังมีมาเยือนบ่อยยิ่งทว่าสตรีนางใดก็อย่าได้คิดเข้าหาเขาด้วยรูปโฉมล่อลวง ยิ่งไม่ควรคิดว่าเขาจะตกบ่วงความพิลาสโดยง่าย ถังไห่เฉิงไม่ชอบเรื่องสาวงามมาแต่ไหนแต่ไร เขามิใช่บุรุษรักหยกถนอมบุปผา ทั้งไม่เคยออมมือกับใครในใต้หล้า จึงคิดสังหารผู้บุกรุกโดยไม่ยั้งมือดวงหน้าหล่อเหลายิ่งเย็นเยียบน่าพรั่นพรึงหาใดเปรียบ ฝ่ามือหนายิ่งออกแรงบีบตรงลำคอระหงหนักยิ่งขึ้นหากเป็นคนอื่นทั่วไป ย่อมทำให้กระดูกแหลกเหลว หัวหลุดกระเด็นลอยไปไกลทว่าลี่เซียนเพียงกะพริบตาปริบๆ มองอย่า

ม่านราตรียังคงคลี่คลุมห่มนภากว้าง ดวงดาราพราวพร่างส่องแสงสีนวลไปทั่วบริเวณท่ามกลางความมืดมัวสลัวราง หลังพุ่มไม้ห่างออกมาทางฝั่งประจิมนอกเรือนพักส่วนพระองค์ของรุ่ยอ๋อง พลันปรากฏเงาร่างกลุ่มคนในอาภรณ์สีดำสนิทปกปิดใบหน้ามิดชิด มีสุ้มเสียงทุ้มห้าวของบุรุษผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ “ข้าสั่งให้เจ้าคอยจับตาดูสถานการณ์เงียบๆ เพียงแค่ลอบติดตามสาวงามที่ถูกคัดเลือกปรนนิบัติ รอจังหวะเผลอไผลเข้าจู่โจมเท่านั้น เหตุใดจึงเสนอตัวไม่ทราบ?”ซวงอี๋ที่ยามนี้อยู่ในอาภรณ์สีดำปิดบังใบหน้าเผยเพียงดวงตาเช่นกันเอ่ยตอบอย่างระมัดระวัง“เรียนท่านหัวหน้า ในบรรดาสาวงามทั้งหมด มีสตรีนามว่าเย่เสียที่เก่งกาจที่สุด สะคราญโฉมที่สุด ทว่านางกลับปฏิเสธเสียงแข็ง จะอย่างไรก็ไม่ยอมเข้าหารุ่ยอ๋อง ข้าจึงเกรงว่าแผนการของพวกเราจะมีปัญหาจึงเสนอตัวอย่างหวังดีเจ้าค่ะ”บุรุษคนเดิมแค่นเสียงเย็นชา “เฮอะ! มิใช่ว่าเจ้าบังอาจหลงรักปักใจรุ่ยอ๋องผู้นั้นกระทั่งต้องการเข้าหาด้วยตัวเองรึ?”ซวงอี๋ลอบกลอกตาแวบหนึ่งอย่างเอือมระอา ในใจพลันนึกถึงเมื่อครั้งที่เคยแอบเห็นรุ่ยอ๋องปลดหน้ากากเขารูปงามมาก หล่อเหลาปานนั้น จนนางเก็บไปฝันทั้งคืนว

“ปล่อยข้าเสียที ข้าเจ็บจะแย่แล้วนะ!”หญิงสาวผลักชายหนุ่มด้วยพลังเร้นลับระดับเหรินเซียน ถังไห่เฉิงที่เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดามีหรือจะต้านทานได้เสี้ยวเวลานั้น ลี่เซียนหรี่ตาเพ่งดวงจิตปล่อยพลังลิขิตกายหยาบเข้าใส่ถังไห่เฉิง ยังผลให้กรงเล็บของฝ่ามือแกร่งพลันหลุดจากลำคอระหง ร่างสูงถึงกับถอยหลังไปสามก้าวกลางห้องกว้างพลันปรากฏบุรุษหนุ่มร่างใหญ่ทรงพลังยืนนิ่งแข็งค้างคล้ายถูกตรึงด้วยสิ่งที่มองไม่เห็นรุ่ยอ๋องยามนี้ชะงักงันนิ่งค้าง แข็งทื่อไปทั้งร่าง ไม่ต่างจากแท่งศิลาถูกผนึกเบื้องหน้าของเขาคือสตรีร่างเล็กระหงที่แหงนหน้ามองด้วยดวงตากระจ่างใส นางเปล่งเสียงที่ฟังออกว่ากำลังขัดเคืองใจ“หยุดได้เสียที!”เจ้า!คำนี้ชายหนุ่มทำได้เพียงคำรามในใจมิอาจเปล่งวาจา เขาไม่อาจขยับเขยื้อนได้แม้แต่ปลายนิ้ว มีเพียงดวงตาเรียวคมที่เพ่งมองสตรีร้ายกาจตรงหน้าอย่างเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันทั้งสับสนผสมปนเปฝีมือของนางทำให้เขาตระหนกไม่เบา พลังวัตรขนาดนี้สังหารเขาได้ตั้งแต่แอบมองเขาอาบน้ำได้ง่ายดายด้วยซ้ำใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำเล็กน้อยเมื่อนึกถึงช่วงก่อนหน้ายามถูกมองส่วนสงวนอย่างเปิดเผยจากดวงตากลมโตนั่นจังหวะเดียวกันเปลวเทียนนอกห้