All Chapters of อ๋องทมิฬ (ภาคต่อของพยัคฆ์สาวจ้าวดวงใจ): Chapter 81 - Chapter 90

“ย้อนกลับไปเมื่อหลายร้อยปีก่อน ยามที่ท่านปรมาจารย์เซียนหย่งสือยังเป็นจอมมารชั่วร้าย ท่านมีศิษย์เอกหนึ่งคนนามว่าซานซาน ต่อมาท่านเลือกหนทางแห่งธรรม คิดบำเพ็ญเพียร หวังเป็นเซียน ยามนั้นท่านรับข้าเป็นศิษย์เพิ่มอีกหนึ่งคน ตัวข้าจึงนับได้ว่าเป็นศิษย์น้องของมารดาเจ้า ต่างแค่คนละฝ่าย คือธรรมะและอธรรม ต่อมาศิษย์พี่ทำผิดมหันต์จึงถูกดึงวิญญาณลงทัณฑ์ เรื่องต่อจากนั้นเจ้าคงล่วงรู้แล้ว”ฟ้าดินกว้างใหญ่ไพศาล มีเรื่องราวเหลือเชื่อนับหมื่นพัน หนึ่งในเรื่องเหล่านั้นก็คือเรื่องของมารดาแห่งรุ่ยอ๋องสตรีนางน้อยผู้อ่อนแอโง่เขลานามชิงหลินคือนางมารร้ายในตำนานนามซานซาน...ถังไห่เฉิงกล่าวเสียงเรียบ “เรื่องนั้นข้ารู้ ท่านแม่เล่าให้ฟัง”เซียงซิ่นร่ายเวทเสกผลไม้รสเลิศหลายชนิดวางลงบนจานหยกขาวส่งให้ถังไห่เฉิงแล้วกล่าวต่อ “แต่สิ่งที่เหนือคาดการณ์คือครั้งที่ปรมาจารย์เซียนหย่งสือดึงวิญญาณของศิษย์พี่ซานซาน ยามนั้นกลับมีวิญญาณของสตรีนางน้อยติดร่างแหถูกดึงไปด้วย นางจึงต้องถูกขังอยู่ในกำไลหยกลายครามนานหลายร้อยปี ท้ายที่สุดยามนี้นางได้กลายเป็นเหรินเซียนผู้สูงส่งบนแดนมนุษย์ และพรหมจรรย์ของนางยังเป็นที่ต้องการของนักพรตนอกรีต

ระหว่างทางยามนี้รอบด้านทุกทิศเต็มไปด้วยมวลดอกไม้สีสวยนานาพันธุ์ ผีเสื้อโบกปีกหลากสีสันโบยบินยั่วยวนไปทั่ว มองคล้ายกำลังอยู่บนสรวงสวรรค์ก็ไม่ปาน ลี่เซียนเห็นเช่นนั้นก็อดมิได้ที่จะปล่อยมือจากชายข้างกาย หันไปชื่นชมเพียงดอกไม้บุรุษผู้ถูกลืมขมวดคิ้ววูบทันที นึกขัดเคืองไม่เบาที่ถูกปล่อยมือกะทันหัน จึงเดินไปยืนใต้ต้นไม้อีกฝั่งหนึ่งอย่างหงุดหงิด ในใจยังคิดว่าจะไม่มองนางให้แสบตาทว่า...เมื่อคนอย่างถังไห่เฉิงเกิดมีรักปักใจต่อสตรีผู้หนึ่ง มีหรือจะทำได้ภายใต้แสงแดดทะลุแมกไม้ ส่องสะท้อนภาพหญิงสาวอรชรชุดสีครามน้ำทะเลดูอ่อนช้อยน่ารักราวกับตุ๊กตาแก้วผลึก อ๋องหนุ่มจึงอดมิได้ที่จะยืนมองใครบางคนจนสติคล้ายล่องลอย จิตใจจมดิ่งไปกับความน่าเอ็นดูของนางความหงุดหงิดแง่งอนหายไปในบัดดลสายตาคู่คมของเขามีเพียงภาพของหญิงสาววัยสะพรั่งแต่รอยยิ้มกลับไร้เดียงสา ทั้งท่วงท่ากิริยาที่แสดงออกยังละม้ายคล้ายเด็กน้อยอายุเพียงไม่กี่ขวบความกังขาที่มีในใจทำให้ถังไห่เฉิงอดมิได้ที่จะถาม“เจ้าอายุหลายร้อยปีจริงหรือ?”ลี่เซียนจรดจมูกกับดอกไม้พลางพยักหน้าถี่ๆ “อื้ม...”อ๋องหนุ่มยกมือขึ้นกอดอกเลิกคิ้วมองแล้วเอ่ยตามตรง“แต่เจ้าเหม

ไม่ว่าจะเป็นการวางยาปลุกกำหนัด แผนนารีพิฆาตหมายมาดให้บุรุษเพลี่ยงพล้ำ กำยานลงยันต์ บริกรรมคาถาชั่วช้า เมื่อไม่นานมานี้ยังถูกนักพรตนอกรีตใช้วิชามารภาพมายาลวงใจ ที่แท้ก็เช่นนี้ ใครๆ ก็อยากได้เขาเป็นสามีมากมายปานนั้นจนต้องสวมหน้ากากตลอดเวลา ช่างน่าอนาถเหลือเกินหากเอ่ยตามจริง สิ่งที่เซียงซิ่นทำอยู่ล้วนเป็นการผูกมัดถังไห่เฉิงไม่ต่างกัน กระนั้นเขาเพียงตอบเสียงเย็น“รุ่ยอ๋องโปรดวางใจ วันนี้เป็นวันดีที่ร้อยปีมีครั้ง ข้าพร้อมส่งข่าวถึงมารดาของเจ้าผ่านนิมิตและนางย่อมยินยอมในไม่ช้า”กล่าวจบชายชราผู้ทำตัวเป็นเทพจันทรารีบหลับตาแน่นกว่าเดิมเพื่อล่องนิมิตทันที มิให้เสียเวลาแห่งการเข้าหออันล้ำค่าเสียงสนทนาเป็นอันยุติเมื่อได้บทสรุปเป็นที่พอใจการแต่งงานถือว่าถูกต้องสมบูรณ์ไม่เป็นการผิดประเพณีหรือละเลยบุพการีย่อมใช้ได้ เหลือแค่กลับวังหลวงแล้วแต่งตั้งพระชายาตามจารีตให้ถูกต้องถูกทำนองคลองธรรมอ๋องหนุ่มเดินกลับมานอนรอคนงามที่เตียงดุจเดิมแต่เนิ่นนานผ่านพ้นลี่เซียนก็ยังคงไร้วี่แววขึ้นมาจากถังน้ำแม่นางน้อยลืมไปแล้วว่าช่วงก่อนหน้าได้กล่าวคำใดกับเจ้าบ่าวของตน กระทั่งอีกคนเริ่มทนไม่ไหวหากปล่อยเอาไว้ต่อไป

จังหวะเดียวกันพลันรู้สึกว่าได้ยินเสียงครางทุ้มต่ำจากลำคอแกร่ง ลี่เซียนให้ตกใจนัก นางแหงนหน้าขึ้นมองเบิกตาโต แก้ตัวโดยการใช้ลิ้นเล็กสีชมพูเลียรอยขบกัดนั้นเบาๆหากแต่กลับไม่เป็นผลเพราะครั้งนี้เขาครางดังยิ่งกว่าเดิม ทั้งยังก้มหน้าลงกัดไหล่กลมมนของนางเป็นการเอาคืนช่างน่าแปลกนักที่มันไม่เจ็บ ทว่าเสียวซ่านจนร่างสะท้าน จำต้องร้องครางให้ดังกว่าเขาท่ามกลางเสียงครวญครางเคล้าคลอลมหายใจที่กำลังหอบกระเส่า เขาจุมพิตนางลึกล้ำกว่าเดิม ขบเม้มดูดกลืนอย่างดุดันมากยิ่งขึ้น ชักนำนางด้วยริมฝีปากที่ปิดผนึกและปลายลิ้นร้อนชื้นดูดดึงลึกซึ้งประหนึ่งจะกลืนกินลิ้นของนางเข้าไปในโพรงปากเขา ฝ่ามือหยาบกระด้างกรุ่นร้อนยิ่งนานยิ่งโอบเกี่ยวรัดรึง ลูบไล้ผ่านผิวเนื้ออันอ่อนไหวอย่างเร่งร้อนกระตุ้นเร้า รู้สึกถึงความสุขุมนุ่มนวลซึ่งแฝงไว้ด้วยการคุกคามจนร่างทั้งร่างสั่นไหว เกิดความร้อนรุ่มในกระแสเลือดทำให้นางร้อนรนจนต้องดูดดึงลิ้นของเขาเพื่อหาทางรอดต่อลมหายใจ สองตาพร่าเลือนสมองมึนงงคล้ายถูกความร้อนหลอมละลายไปแล้วจนสิ้น หลังจากนั้นเกิดสิ่งใด นางล้วนไม่รับรู้แล้ว...บนเตียงในกระโจมมงคล ชายหญิงกกกอดคลอเคลีย เคล้าเสียงครางแผ

ชายหนุ่มได้ฟังจึงทำท่าครุ่นคิด เขานึกถึงภาพของรุ่ยอ๋องที่อุ้มสาวปริศนานางหนึ่งออกมาจากถ้ำ คลุมผ้ามิดชิดปานนั้น มิรู้ได้ว่าเป็นใคร แต่คงมิใช่ลี่เซียนแน่“พี่ฉี ท่านทำหน้าเช่นนั้น หมายความว่าอย่างไร?”เย่เสียเกิดและเติบโตมาในหอบุปผา ได้พบเจอผู้คนมากมายนับไม่ถ้วน จึงมีความสามารถเรื่องการสังเกตสีหน้าที่สุด “มิใช่ว่าท่านอ๋องทรงพบเจอสาวงามคนใหม่ พึงใจอย่างมาก กระทั่งหลงลืมลี่เซียนของข้าเสียแล้วกระมัง เฮ้อ!”หญิงสาวถอนหายใจ นึกปลดปลงไม่น้อย นารีห่างกาย ใจบุรุษมักเป็นอื่น เรื่องเช่นนี้มิใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใดเมื่อคิดได้อย่างนั้น เย่เสียยิ่งรู้สึกห่วงลี่เซียนขึ้นมาจับใจคณิกาแค่คนเดียวหายตัวไปย่อมไม่มีค่าให้ผู้คนใส่ใจ ไม่อาจเรียกร้องให้กลุ่มขุนพลออกตามหาอย่างเอิกเกริกได้ทว่า...ต่อให้ท่านอ๋องไม่ต้องการลี่เซียนแล้วจริงๆ แต่คนหายไปทั้งคน จะนิ่งเฉยได้หรือไร? มิใช่ถูกฉุดคร่าไปทำมิดีมิร้าย เข่นฆ่าจนตาย แล้วโยนให้ปลากินเล่า!เมื่อความคิดนี้ผุดวาบขึ้นมาในสมอง เย่เสียจึงเอ่ยอย่างร้อนรน “พี่ฉีเพิ่งกลับมาคงมีงานคั่งค้างเยอะมาก เช่นนั้นท่านแค่อนุญาตให้ข้าออกจากค่ายทหารได้หรือไม่?