Tous les chapitres de : Chapitre 51 - Chapitre 60

ชายหนุ่มสังเกตเห็นหญิงสาวในอ้อมแขนตัวสั่นระริก แหงนใบหน้าแดงเรื่อ มีดวงตาหรี่ปรือฉ่ำวาว เผยอกลีบปากเบาๆ หอบหายใจแรงๆ เขาพลันขมวดคิ้ว“เป็นอะไรอีก?”หญิงสาวไม่ตอบ นางหายใจถี่กระชั้น เอื้อมมือขึ้นมาลูบสันกรามของเขา อึดใจยังใช้สองแขนเรียวเล็กรัดรอบลำคอหนาเพื่อโน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้าหา นางยื่นกลีบปากอิ่มนุ่มเข้าใกล้จุมพิตเกิดขึ้นในจังหวะนั้นเป็นการบดจูบอันร้อนแรงของสตรีที่เงอะงะพอควรเจิ้งเซียวเล่อถึงกับกะพริบตาเขาถูกจู่โจมด้วยจุมพิตที่ไร้เสน่ห์อย่างที่สุด เพราะนางใช้กลีบปากขบเม้มเบาๆ คล้ายละเลียดชิมอาหารที่นางไม่รู้จักลิ้นอยู่ที่ใดหรือนางยังใช้ไม่เป็น!อ๋องหนุ่มเลิกคิ้ว รับรู้ได้ว่าเฟิงลี่ทั้งอ่อนหัดและไร้เดียงสาทว่ามีหรือที่เจิ้งเซียวเล่อจะปฏิเสธ นอกจากไม่หลบหลีกยังปล่อยให้นางจูบอย่างงุนงงต่อไป ในใจยินดีอย่างที่สุดหลังจากปล่อยให้คนงามเอาแต่ใจพอควร ปลายลิ้นบุรุษจึงตวัดรุกล้ำพร้อมกลีบปากของเขาที่ช่วยขยายกลีบปากนางให้อ้ากว้างยิ่งกว่าเดิม เพื่อเพิ่มเติมความลึกซึ้งตรึงอารมณ์ ค่อยๆ ซึมซับรสชาติหวานล้ำที่มีความขมฝาดของยาผสานอยู่การบดคลึงยิ่งนานยิ่งดื่มด่ำซาบซ่านมากยิ่งขึ้นมากเสียจนชายหน

สุดท้ายสติของเจิ้งเซียวเล่อก็ถูกไฟปรารถนาที่มีต่อเฟิงลี่เผาไหม้หลอมละลายไปจนสิ้น ทั้งๆ ที่ฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัดมิได้มีผลอะไรกับเขาสักเท่าไหร่ดึกดื่นค่อนคืนผ่านไป...ภายใต้ม่านมุ้งที่เพิ่งหยุดกระเพื่อมไหวเพราะแรงโยกคลอนของเตียงนอน สุ้มเสียงที่บ่งบอกถึงความไม่รู้จักพอดังขึ้น“เจ้าโจรเด็ดบุปผา ท่านอย่าเพิ่งหลับเชียว”เจ้าของเสียงคือเฟิงลี่ แม้ฟังดูอ่อนระโหยโรยแรงเต็มที แต่กลับบ่งบอกได้ดีถึงความทรมานที่ต้องการเติมเต็มไม่สิ้นสุดฝ่ามือน้อยๆ ลูบไล้ลูบคลำบนร่างแกร่งกำยำสะเปะสะปะอย่างถือสิทธิ์ เกิดความรู้สึกอยากให้คลื่นทะเลร้อนราวเปลวเพลิงที่กำลังซัดสาดอย่างบ้าคลั่งนี้ไม่มีวันจบลงร่างอ้อนแอ้นบดเบียดเข้าหา กอดรัดจนความอ่อนนุ่มและความแข็งแกร่งแนบผสาน บังเกิดความรู้สึกวาบหวามที่เฟิงลี่ไม่เคยรู้จัก ลำตัวอรชรสั่นระริกอย่างไม่อาจควบคุมนางครางเสียงเครือในลำคอ กึ่งหนีกึ่งสนอง เว้าวอนเรียกร้องให้อีกคนปรนเปรออย่างทำอะไรไม่ถูก“ท่านอย่าหลับนะ”เสียงแหบพร่าถามขึ้น “ยังไม่พออีกหรือ?”“อืม...ขึ้นมาก่อน”เจิ้งเซียวเล่อถามอย่างเป็นห่วง “เจ้าแน่ใจ?”“อืม...”“เจ้าควรถนอมร่างกาย”“ข้าทนมิได้...ไม่ไหวแล้ว”“เ

ในใจคิดเพียงว่าโชคดียิ่งนักที่นางได้เจอเขา ถูกวางยาสั่งและยาปลุกกำหนัดขนาดนั้น หากเป็นชายอื่น...คิดไปคิดมาสีหน้าพลันเย็นเยียบ อ๋องหนุ่มหรี่ตาอย่างแค้นเคือง อึดใจต่อมาเสียงทรงอำนาจจึงดังขึ้นเนิบช้า“ข้าต้องการสังหารพวกคนถ่อยที่วางยานางให้แดดิ้น”หลี่เค่อได้ยินพลันยืนนิ่งขึงช่วยดึงสตินายเหนือหัว “แต่คนบงการคือท่านหญิงหยี่ซินนะพ่ะย่ะค่ะ หากชินอ๋องทรงทราบและถ้าหากเรื่องเสื่อมเสียเช่นนี้แพร่งพรายออกไป…”เจิ้งเซียวเล่อได้ฟังก็นิ่งเงียบชั่วครู่ ก่อนพูดเสียงเย็น “ฆ่าคน! จำเป็นต้องเอิกเกริกหรือไร?”คนที่กล้ารับงานชั้นต่ำเช่นนี้ หากมิใช่มีนิสัยเลวร้ายเป็นทุนเดิมก็คงไม่กล้า วันหน้าย่อมรับงานต่ำช้าจากผู้อื่นอีกเช่นกันอ๋องหนุ่มเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบไปทางจางฉวน “สืบให้แน่ชัดว่าเป็นใครแล้วเชือดอย่าให้เหลือซาก!”หัวหน้าองครักษ์ประสานหมัดรับคำอย่างขึงขังเป็นการเป็นงานไร้ท่าทีล้อเล่นให้เห็น “น้อมรับพระบัญชา”กล่าวจบก็หายวับไปคล้ายสายลมเพียงวูบหนึ่งเท่านั้นฝีมือการสืบข่าวและชั้นเชิงวรยุทธ์ของจางฉวนอยู่ในระดับล้ำเลิศหาใช่สามัญไม่ กระทั่งกลุ่มชาวยุทธ์ยังเคยแย่งชิงกันสร้

ระหว่างที่คนงานชายหญิงกำลังต่อปากต่อคำ กลุ่มลูกค้าที่กำลังเลือกสินค้าอยู่ก็สนใจบุรุษชุดม่วงเช่นกันพวกนางคือเหล่าคุณหนูตระกูลใหญ่ที่เพิ่งร่ำไห้เสียใจเพราะช้ำรักจากเจิ้งเซียวเล่อในงานมงคลเมื่อวานนี้คนหนึ่งกระซิบกระซาบอย่างมีความหวังกับสหายว่า“เจ้าว่าท่านอ๋องออกจากวังเร็วไปไหม เพิ่งแต่งงานเองนะ มิใช่ว่าแค่คืนเดียวก็ไม่ประทับใจเจ้าสาวแล้ว”เดิมทีชายหญิงเพิ่งแต่งงานได้ลิ้มรสอันสุขสมการเข้าหอล้วนไม่ปรารถนาออกจากห้อง อีกทั้งคู่แต่งงานใหม่ไม่ควรออกจากเรือนสามวันเจ็ดวันการที่เจี้ยนอ๋องทอดทิ้งเจ้าสาวหมาดๆ ของตนออกจากเรือนหอในวันที่สองหลังแต่งเช่นนี้ หญิงสาวผู้หนึ่งจึงคิดได้เช่นนั้นทว่าอีกคนกลับส่ายหน้าไม่เห็นด้วยเลยสักนิด“จะเป็นไปได้อย่างไรกันเล่า จอมทัพคนสำคัญไหนเลยจักมีเวลาว่างเดินเที่ยวชมนกชมไม้ แต่งงานหลังเจ็ดวันย่อมต้องมีงานรัดตัวมากมายรอให้สะสาง อาศัยแค่ช่วงนี้เท่านั้นจึงจะมีเวลาจัดการกับเรื่องอื่นๆ ภายในเรือน อีกอย่าง เจ้าเคยเห็นท่านอ๋องเสด็จมาเยือนร้านเครื่องประดับสตรีหรือไร? วันนี้พระองค์ทรงมาด้วยตนเอง ไยมิใช่ต้องการซื้อไปเอาใจพระชายา”ความจริงย่อมเป็นเช่นนั้น เจิ้งเซียวเล่อไม่เค

หลี่เค่อคิดว่าควรหาซื้อแพรพรรณด้วย หากท่านอ๋องจะทรงให้พระชายาใส่แค่เพียงเครื่องประดับไม่ใส่เสื้อผ้ามิได้เด็ดขาด จึงเสนอความคิดแก่นายเหนือหัวทันที ทั้งสองนายบ่าวจึงพากันเข้าร้านนั้นออกร้านนี้อย่างสง่าผ่าเผย ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นร้านสินค้าสำหรับสตรีพวกเขาไม่ใส่ใจต่อสายตาของผู้ใดเลย เรียกได้ว่ากำลังท่องหล้าที่ไม่เคยรู้จักอย่างแท้จริงถึงขนาดพากันไปนั่งจิบชาที่หอบุปผายามกลางวันเพื่อปรึกษาหารือกับเจ้าของหอถึงนิสัยใจคอของอิสตรีในทุกๆ ด้าน รวมถึงการจัดการกับอารมณ์แปรปรวนของพวกนางในแบบต่างๆ ประหนึ่งตั้งใจจะเปิดกิจการชายบำเรออย่างไรอย่างนั้นวังเจี้ยนอ๋อง... ห่างจากตำหนักจิ่นเล่อไม่ไกลคือเรือนเฝิงลู่ เจิ้งเซียวเล่อมอบเรือนแห่งนี้ให้เฟิงลี่ เรือนหอยังเป็นเรือนแห่งนี้ที่พร้อมพรั่งด้วยการตระเตรียมทุกสิ่งเอาไว้อย่างดี การจัดสวนตกแต่งสระน้ำและจัดวางเครื่องเรือนภายในต่างๆ ล้วนประณีตงดงามไร้ที่ติ บนยอดไม้ระแนงสลักลายเมฆมงคล มีโคมแปดเหลี่ยมจำนวนมากแขวนไว้หลายดวง ยามจุดโคมไฟแสงสีทองจะสว่างไสวงดงามไปทั้งเรือน หน้าต่างทุกบานมีกระดิ่งลมแขวนไว้เหมือนเครื่องประดับ ยามส่องแสงตะวันยังระยิบระยับดุ