All Chapters of พันธนาการรัดรึงใจ: Chapter 61 - Chapter 70

เมื่อมาถึงก็ถามหาคนจากสาวใช้ที่ยืนเงียบๆ อยู่คนเดียวตรงหน้าประตูเรือนนอน“พระชายาตื่นแล้วกระมัง?”สาวใช้นางนี้มีนามว่าซิ่วเซี่ย“ทูลท่านอ๋อง พระชายาหายตัวไปกับชุนอิ๋ง หม่อมฉันกลับมาจากครัวก็ไม่เห็นแล้ว ยืนรออยู่นานก็ยังไม่กลับมาเพคะ”ชุนอิ๋งคือสาวใช้อีกนางหนึ่ง ซึ่งยามนี้ถูกมัดอยู่ในตู้ หาได้ออกไปกับเฟิงลี่ไม่ เพียงแต่ซิ่วเซี่ยมิได้รู้อันใด นางเห็นทั้งสองคนหายตัวไปโดยไม่มีคำสั่งให้ติดตามสักคำ จึงทำได้เพียงยืนรออย่างสงบนิ่งที่หน้าประตูห้องนอนทว่าผู้ฝึกฝนวรยุทธ์จนแตกฉานมีกำลังภายในแข็งแกร่งและฝีมือสูงส่งย่อมมีประสาทสัมผัสฉับไวยิ่งกว่าคนธรรมดาทั่วไป เจิ้งเซียวเล่อจึงได้ยินเสียงกุกกักลมหายใจฟืดฟาดผิดปกติจากด้านใน เรียวคิ้วคมเข้มขมวดเล็กน้อย ดวงตาเรียวยาวหรี่แคบลง ชั่วครู่จึงผลักประตูเดินเข้าไปตามเสียงนั้น ตามองหูฟังอีกอึดใจพลันพบว่าเสียงเกิดจากในตู้ด้านหนึ่งภายในห้องนอนหลี่เค่อที่เดินตามอยู่ด้านหลังยังได้ยินเช่นกันสองบุรุษนายบ่าวขมวดคิ้วแน่นมองหน้ากันชั่วอึดใจ ก่อนที่หลี่เค่อจะเดินไปเปิดตู้ออกทันทีทันใดนั้น ชุนอิ๋งในสภาพเปล่าเปลือยถูกมัดมือมัดเท้าไขว้แขนไขว้ขามีเศษผ้ายัดปากพลันหล่นตุ้

แม่นางน้อยไม่สนใจทำท่าจะเดินจากไปกลับถูกรั้งไว้ด้วยพัดจีบจากนิ้วเรียวยาว ปลายพัดแตะเบาๆ ที่ไหล่บาง พลางขยับกายสูงมายืนบังเบื้องหน้ามิให้ก้าวเท้าต่อ ใบหน้าหล่อเหลาก้มลง กล่าวเสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์“แม่นางท่านนี้ กำลังหลงทางกระมัง?”บุรุษหนึ่งเดียวผู้เป็นเจ้าของแผ่นหลังที่เฟิงลี่เดินชนเอ่ยถามอย่างสุภาพ ดวงตาที่ทอดมองฉายประกายอบอุ่นอ่อนโยนเขาคือเว่ยชิงหลิง คุณชายสี่แห่งจวนขุนนางใหญ่ฝ่ายบุ๋น สกุลบัณฑิตสูงศักดิ์ที่ทรงภูมิความรู้สืบทอดตระกูลมายาวนาน บุตรชายของเสนาบดีเว่ยหลางผู้เปี่ยมบารมีในวังหลวง เว่ยชิงหลิงมีชื่อเสียงเลื่องลือว่าเป็นคุณชายเจ้าสำราญ ทุกครั้งที่ออกจากจวนมักจะมีสตรีล้อมรอบกายดั่งดาวล้อมเดือนหญิงสาวมากมายไม่ว่านางโลม นางระบำ องค์หญิง คุณหนูสกุลใหญ่ ล้วนพึงใจเมื่อได้สบตาหรือพูดจาด้วยไม่กี่คำวันนี้ก็เช่นกัน เพียงเว่ยชิงหลิงปรากฏกายเข้าไปนั่งจิบชาในเหลาอาหารที่มีจุดเด่นคือริมระเบียงรอบทิศเป็นจุดชื่นชมทิวทัศน์ชั้นยอด คุณหนูกลุ่มหนึ่งซึ่งนัดเจอกันตามประสาสหาย บังเอิญได้สนทนากับเขาแค่ไม่นาน กลับพากันออกจากเหลาอาหารพร้อมเขาเพื่อท่องเที่ยวรอบเมืองคล้ายรู้จักกันมานานว่ามิได้ที่ยุ

ชั่วขณะที่จางมู่กำลังจะเอ่ยปากสั่งสอนแม่นางไม่รู้ความตรงหน้า เว่ยชิงหลิงรีบฝืนข่มความเจ็บเอ่ยแทรกอย่างยากลำบาก “เป็นเรื่องเข้าใจผิดไปหมดแล้ว ล้วนเป็นสหายกันทั้งสิ้น” หากเขาไม่ปฏิเสธเกรงว่าคงต้องรับคุณหนูจางและสหายของนางเข้าเรือนสกุลเว่ยแล้ว เขายังไม่อยากมีภรรยาพร้อมกันครั้งละหลายคนหรอกนะ ชายหนุ่มแซ่เว่ยพยายามลุกขึ้นแล้วเดินมาหาเฟิงลี่ช้าๆ ข่มกลั้นความเจ็บขยับปากเอ่ย “แม่นางผู้นี้ ข้ารู้สึกคุ้นหน้ายิ่งนัก ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาคุ้นตาเหลือเกิน จึงต้องการมองให้ชัดเจนเท่านั้น แต่หากนางคิดว่าข้าล่วงเกิน เช่นนั้นข้าย่อมต้องรับผิดชอบแล้ว”ทุกคนได้ฟังพลันเบิกตาโพลง เฟิงลี่เบิกตาโตกว่าใครคุณหนูจางรีบลุกขึ้นฟ้องร้องอย่างไม่ยินดี “เห็นหรือไม่? มารยานางผู้นี้ช่างร้ายกาจนัก ท่านพ่อ...อวี้เอ๋อไม่ยอมนะ”ใต้เท้าจางมู่ตบโต๊ะดังปัง เขายินดีให้สกุลเว่ยรับผิดชอบต่อบุตรสาวตนเองเท่านั้น สตรีนางอื่นอย่าได้หวัง!กำลังจะคำรามให้คนลากศัตรูหัวใจบุตรสาวไปโบยสิบไม้ กุนซือที่ยืนอยู่ด้านหลังรีบก้มหน้ากระซิบ “นายท่านใจเย็นก่อน ชุดที่แม่นางผู้นี้ใส่ใช่ว่าจะล่วงเกินได้ นางคือคนของวังเจี้ยนอ๋อง”

“กระหม่อมยังไม่ได้ทำอันใดนะพ่ะย่ะค่ะ นางทำตัวเอง”จังหวะนั้น องครักษ์ติดตามของเจิ้งเซียวเล่อก็เดินเข้ามากีดกันตัวจางมู่ให้ถอยออกไป เหล่าทหารของจวนว่าการก็เช่นกัน ไม่มีใครได้รับสิทธิ์ให้ยืนเสนอหน้าในบริเวณนี้ทั้งนั้นทุกคนถูกองครักษ์ประจำวังเจี้ยนอ๋องใช้สายตาคุกคามให้ถอยร่นออกไปยืนรวมกันที่ลานด้านหนึ่งรอบทิศเงียบสงัดฉับพลัน เหลือเพียงเฟิงลี่ในชุดสาวใช้กับบุรุษตัวใหญ่ที่สวมอาภรณ์สูงศักดิ์ทั้งสองมองหน้ากับเงียบงัน บรรยากาศกดดันปานนั้น มองอย่างไรก็ไม่เข้ากันผู้คนในลานกว้างห่างออกไปที่กำลังพยายามมองมายังรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องฝ่ายหนึ่งแค่นกน้อยผลัดถิ่น อีกฝ่ายเปี่ยมอำนาจล้นฟ้าเหตุใดท่านอ๋องต้องมารับนางผู้นี้ด้วยตนเองหรือ?ขณะที่ทุกความสงสัยถูกจัดระเบียบให้อยู่ได้เพียงไกลๆ ไม่มีสิทธิ์แม้แต่เอียงหูฟังเฟิงลี่ที่อยู่อีกฝั่งกำลังสูดลมหายใจเข้าลึก ให้รู้สึกอึดอัดรัดแน่นไปหมด หญิงสาวรับรู้ได้ถึงรัศมีแก่กล้าแห่งอำนาจบารมีอันน่าหวาดหวั่นที่มองไม่เห็นแต่กลับชี้ชะตาชีวิตน้อยๆ ของผู้คนให้ตายได้เป็นร้อยเป็นพันครั้งกำลังกดทับลงมานางคงต้องจบชีวิตเสียแล้วกระมัง?เฟิงลี่ให้รู้สึกอับจนหนทาง

เจิ้งเซียวเล่อชะงักวูบ ดวงตาทอประกายลึกล้ำแฝงความร้อนรุ่มดั่งเปลวเพลิง ความอบอุ่นเพิ่มความร้อนแรงแห่งปรารถนา เขาจับร่างนุ่มพลิกตัวแล้วกดลงบนตั่งยาวลาดพรมในรถม้า ก้มหน้าจูบริมฝีปากนางทั้งรวดเร็วและรวบรัด“อ๊ะ!” หญิงสาวให้ตกใจนัก รีบเบี่ยงหน้าหลบเลี่ยงไปมา “เจ้าโจรเด็ดบุปผา!”มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่กล้าเรียกเขาเช่นนี้ เจิ้งเซียวเล่อให้รู้สึกถูกใจเหลือเกินจึงยิ่งฮึกเหิมจุมพิตหนักหน่วงเฟิงลี่แค่นเสียงอู้อี้ออกมา “เจ้าปีศาจราคะ!”วาจาเรียกขานเช่นนี้ทำเจิ้งเซียวเล่อถึงกับหัวเราะเบาๆ“ขยับฐานะจากโจรเด็ดบุปผาเป็นปีศาจราคะแล้ว?”“อุ๊บ...อื้อ”ท้ายที่สุด แม่นางน้อยที่เพียรอุตส่าห์ใช้เวลาหนีออกมาอยู่ครึ่งค่อนวันกลับถูกชายหนุ่มพาเข้าวังเจี้ยนอ๋องเช่นนั้นเอง…หลังจากรถม้าเคลื่อนตัวออกไปจากจวนว่าการจางมู่จึงได้สติกลับมา เขาปาดเหงื่อพร้อมลุกขึ้นยืนด้วยอาการขาสั่น ยิ่งเห็นเจี้ยนอ๋องผู้โหดเหี้ยมสะเทือนแผ่นดินผู้นั้นปฏิบัติต่อสตรีนางน้อยอย่างอ่อนโยนก็ยิ่งหวาดหวั่นทุกคนรีบลุกขึ้นยืนโดยพร้อมเพรียงเช่นกันจางมู่ถามขึ้นอย่างหวาดผวาไม่จาง “นางเป็นใครกันแน่? ข้ายังมิได้พลั้งมือล่วงเกินใช่